Minik Kaplumbağanın Yolculuğu

Küçük kaplumbağa Tosbik, göl kenarındaki çiçekli bahçede en yakın arkadaşı tavşan Pamuk'la tanışır ve birlikte unutulmaz bir maceraya atılır. Farklılıkların aslında ne kadar güzel olduğunu keşfeden iki minik dost, birbirlerine yardım ederek büyük bir engeli aşar.

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Gökyüzü masmaviydi ve küçük beyaz bulutlar pamuk şekerlere benziyordu. Göl kenarındaki çiçekli bahçede papatyalar, sarı karahindibalar ve mor menekşeler rüzgârda usulca sallanıyordu. Suyun üzerinde minik böcekler dans ediyordu. Kuşlar neşeli neşeli şakıyordu. Bu güzel bahçenin bir köşesinde, büyük bir taşın yanında minik bir kaplumbağa yaşıyordu. Adı Tosbik'ti. Tosbik'in yeşil kabuğu güneşin altında pırıl pırıl parlıyordu. Gözleri ufacıktı ama çok tatlıydı. Tosbik her sabah uyandığında önce büyük bir esneme yapar, sonra yavaş yavaş göle doğru yürürdü. Çünkü göl kenarında su içmek onun en sevdiği şeydi. Ama Tosbik'in bir derdi vardı. Çok yavaş yürüyordu. Kelebekler onun yanından vızır vızır geçerdi. Çekirgeler zıp zıp atlayarak uzaklaşırdı. Hatta küçük karıncalar bile bazen ondan hızlı giderdi. Tosbik bu duruma üzülmezdi aslında, ama bazen keşke biraz daha hızlı olsam diye düşünürdü. Bir sabah Tosbik her zamanki gibi göle doğru yürürken, çalıların arasından bir hışırtı duydu. Küçük kulakları dikkat kesildi. Hışırtı yaklaşıyordu. Tosbik merakla bekledi. Birden, çalıların arasından bembeyaz, tüyleri pamuk gibi yumuşacık bir tavşan yavrusu fırladı. Tavşanın adı Pamuk'tu. Pamuk çok hızlıydı. Zıp zıp zıplayarak bahçenin bir ucundan diğer ucuna koşabilirdi. Ama şu an biraz endişeli görünüyordu. Küçük burnu titriyordu ve gözleri kocaman kocaman açılmıştı. Pamuk, Tosbik'i görünce durdu. İkisi birbirine baktı. Tosbik gülümsedi. Pamuk da gülümsedi. İşte o anda, güneşli bahçede iki minik canlı birbirleriyle tanıştı. "Merhaba, ben Tosbik," dedi kaplumbağa, sıcacık bir sesle. "Merhaba Tosbik, ben de Pamuk," dedi tavşan yavrusu. Sesi biraz titrekti.

Tosbik, Pamuk'un endişeli olduğunu hemen fark etti. "Neyin var Pamuk? İyi misin?" diye sordu yumuşak bir sesle. Pamuk'un gözleri doldu. "Annemi arıyorum," dedi. "Sabah çiçekleri koklamak için bahçeye geldim ama çok uzağa kaçmışım. Şimdi eve dönmek istiyorum ama yolu bulamıyorum. Annem göl kenarındaki büyük meşe ağacının altında beni bekliyor olmalı." Tosbik düşündü. Büyük meşe ağacını çok iyi biliyordu. Gölün öbür tarafındaydı. Oraya gitmek için ya gölün etrafından dolanmak ya da taşların üzerinden geçmek gerekiyordu. Gölün etrafından dolanmak çok uzun sürerdi. Ama taşların üzerinden geçmek daha kısa bir yoldu. "Ben büyük meşe ağacını biliyorum," dedi Tosbik. "Seni oraya götürebilirim." Pamuk'un gözleri parladı. "Gerçekten mi? Ama..." dedi ve duraksadı. "Sen çok yavaş yürüyorsun Tosbik. Ya çok geç kalırsak?" Tosbik'in içi biraz burkuldu. Ama sonra kararlı bir şekilde başını salladı. "Merak etme, kısa yolu biliyorum. Taşların üzerinden gideriz." İkisi birlikte yola çıktı. Pamuk heyecanla zıplıyordu. Tosbik ise adım adım, sakin sakin ilerliyordu. Çiçekli patikadan geçtiler. Kelebekler etraflarında uçuştu. Arılar vızıldadı. Rüzgâr yüzlerine tatlı tatlı esti. Derken göl kıyısına vardılar. Suyun içinde büyük düz taşlar sıralanmıştı. Bu taşların üzerinden adımlayarak karşı kıyıya geçebilirlerdi. Tosbik bu taşları çok iyi tanıyordu çünkü her gün burada güneşlenirdi. Pamuk taşlara baktı ve durdu. Taşlar ıslaktı ve aralarından su akıyordu. Pamuk'un patileri titredi. "Ben yapamam Tosbik," dedi korkuyla. "Taşlar kaygan görünüyor. Ya suya düşersem? Ben yüzme bilmiyorum." Tosbik arkadaşına baktı. Pamuk gerçekten çok korkmuştu. Küçük beyaz patileri titriyordu. Tosbik bir an düşündü. Sonra aklına harika bir fikir geldi. "Pamuk, benim kabuğum çok sağlamdır ve ben suda yüzebilirim," dedi. "Sen benim kabuğumun üzerine çık. Ben seni taşların yanından yüzerek karşıya geçiririm. Kabuğum kayık gibi seni taşır." Pamuk şaşırdı. "Ama ağır gelmez miyim?" Tosbik güldü. "Sen pamuk gibi hafifsin zaten, adın bile Pamuk!"

Pamuk usulca Tosbik'in kabuğunun üzerine tırmandı. Tosbik yavaşça suya girdi. Göl suyu ılıktı ve berraktı. Küçük balıklar merakla onlara yaklaştı. Tosbik güçlü küçük ayaklarıyla suyu iterek ilerledi. Pamuk kabuğun üzerinde oturmuş, gözlerini kocaman açmış etrafı seyrediyordu. "Tosbik, burası çok güzelmiş!" dedi Pamuk hayretle. Gölün ortasından bakınca her şey bambaşka görünüyordu. Nilüferler suyun üzerinde yüzüyordu. Yusufçuklar mavi kanatlarıyla havada süzülüyordu. Güneş suyun yüzeyinde binlerce küçük ışık tanesi yaratmıştı. Tosbik mutluydu. Yavaş olması hiç sorun değildi şu an. Suda sakin ve kararlı bir şekilde ilerliyordu. Her kulaçta karşı kıyıya biraz daha yaklaşıyorlardı. Sonunda karşı kıyıya vardılar. Pamuk kabuğun üzerinden atladı ve sevinçle zıpladı. Tam o sırada büyük meşe ağacının altından tanıdık bir ses geldi. "Pamuk! Yavrum!" Pamuk'un annesiydi. Kocaman, beyaz, güzel bir tavşan koşarak geldi. Pamuk annesinin kucağına atıldı. Anne tavşan yavrusunu sımsıkı sardı. Yumuşak burnuyla Pamuk'un alnını öptü. Sonra Tosbik'e baktı. "Sen mi getirdin yavrumuzu?" diye sordu sıcacık bir sesle. Tosbik utangaç bir şekilde başını salladı. Anne tavşan eğildi ve Tosbik'in kabuğunu nazikçe okşadı. "Çok teşekkür ederim küçük dostum," dedi. "Sen çok cesur ve çok iyi kalpli bir kaplumbağamışsın." Pamuk koşarak Tosbik'in yanına geldi ve ona sarıldı. "Sen benim en iyi arkadaşımsın Tosbik," dedi. "Sen yavaş yürüyorsun ama suda harika yüzüyorsun. Ben hızlı koşuyorum ama yüzme bilmiyorum. İkimiz birlikte her yere gidebiliriz!" Tosbik o an çok güzel bir şey hissetti. Kalbinin içi sımsıcak oldu. Göl kenarında, meşe ağacının gölgesinde, ilkbahar güneşinin altında üç arkadaş birlikte oturdu. Anne tavşan onlara taze yonca yaprakları getirdi. Hep birlikte yediler, güldüler ve gölü seyrettiler. O akşam Tosbik büyük taşının yanına döndüğünde gökyüzü turuncuya boyanmıştı. Yıldızlar yavaş yavaş beliriyordu. Tosbik mutlu bir şekilde kabuğuna çekildi ve gülümseyerek uykuya daldı.

Tosbik ve Pamuk o günden sonra her sabah göl kenarında buluşmaya devam ettiler. İkisi de biliyordu ki en güzel yolculuklar, bir arkadaşla birlikte yapılanlardı. Farklı olmak onları ayırmıyor, tam tersine birbirlerini tamamlamalarını sağlıyordu.