Minik Tohumun Sabrı

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Anneannenin küçük bahçesinde, kırmızı saksıların dizildiği pencerenin önünde, iki yaşındaki Defne minicik elleriyle toprağa dokunuyordu. Hava ılıktı, kuşlar cıvıldıyor, ıhlamur ağacının dalları hafif hafif sallanıyordu. Anneannesi ona avucunun içine sığan kadar küçük bir tohum vermişti ve Defne bu tohumu büyük bir merakla izliyordu.

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Anneannenin küçük bahçeye bakan mutfağında, kırmızı saksıların dizildiği geniş pencerenin önünde, iki yaşındaki Defne minicik elleriyle tahta sehpaya tutunuyordu. Hava ılıktı. Açık pencereden içeri ıhlamur kokusu doluyor, uzaklardan serçelerin cıvıltıları duyuluyordu. Mutfakta taze pişmiş ekmek kokusu vardı ve anneannenin önlüğünde un izleri parlıyordu. Anneanne, küçük bir kavanozun kapağını yavaşça açtı. İçinden, Defne'nin avucunun içine sığacak kadar minicik, kahverengi bir tohum çıkardı. Tohum o kadar küçüktü ki Defne önce göremedi. Sonra parmağının ucuyla ona dokundu ve kıkırdadı. "Bu ne anneanne?" diye sordu Defne, kocaman gözlerini kaldırarak. Anneanne sevecen bir gülümsemeyle eğildi. Saçlarındaki gümüş teller pencereden süzülen ışıkta parıldıyordu. "Bu bir ayçiçeği tohumu, canım," dedi yumuşak bir sesle. "Şimdi çok küçük, ama içinde kocaman bir çiçek saklı." Defne şaşırdı. Bu kadar küçük bir şeyin içinde nasıl kocaman bir çiçek saklanabilirdi ki? Tohumu avucuna aldı, dikkatlice inceledi. Sonra anneannesine uzattı. "Çiçek hani?" diye sordu, küçük dudaklarını büzerek. Anneanne güldü ve onun saçlarını okşadı. "Çiçek henüz uyuyor, Defne'ciğim. Onu uyandırmamız lazım. Hadi gel, beraber yapalım."

Anneanne, pencerenin önündeki minik kırmızı saksıyı aldı. İçine yumuşak, koyu renkli toprak doldurdu. Defne parmaklarını toprağa daldırdı. Toprak serin ve yumuşaktı, tıpkı kadife gibi. Avuçlarına bulaşan toprağa bakıp güldü. "Şimdi tohumu buraya koyacağız," dedi anneanne. Defne tohumu küçük bir çukura yerleştirdi. Sonra anneannesinin yardımıyla üzerini toprakla örttü. "Birazcık da su," dedi anneanne. Mavi küçük sulama kabını uzattı. Defne dikkatlice, damla damla suyu döktü. Toprak suyu içti, rengi koyulaştı ve tatlı bir koku yükseldi. "Tamam," dedi anneanne. "Şimdi pencerenin önüne koyalım. Güneş onu ısıtsın." Defne saksıyı sevgiyle pencereye yerleştirdi. Sonra bekledi. Bir dakika, iki dakika... Hiçbir şey olmuyordu. Topraktan ne bir filiz çıkıyor ne de bir çiçek. Defne kaşlarını çattı. "Çiçek?" dedi tekrar, sabırsız bir sesle. Anneanne yanına oturdu, onu kucağına aldı. "Çiçekler hemen büyümez, küçüğüm. Onların zamana ihtiyacı var." O gün Defne pencerenin önünden ayrılmadı. Saksıya baktı, baktı, baktı. Akşam olunca üzgün uyudu çünkü hiçbir şey değişmemişti. Ertesi sabah erkenden kalktı, pıtır pıtır pencereye koştu. Yine hiçbir şey yoktu. Gözleri doldu. "Anneanne, çiçek gelmedi," dedi titrek bir sesle. Anneanne onu kucakladı, alnından öptü. "Gelecek, Defne'ciğim. Ama her gün ona biraz su vereceğiz, güneşe bakmasına izin vereceğiz. Ve bekleyeceğiz. Bekleyebilir misin?" Defne başını salladı. Belki de bekleyebilirdi. O günden sonra her sabah ilk işi pencereye koşmak oldu. Bazen sabırsızlanıyor, ayaklarını yere vuruyordu. Bazen "Hadi çiçek, çık artık!" diye fısıldıyordu toprağa. Anneanne onunla birlikte sulama kabını dolduruyor, birlikte güneşin saksıya nasıl vurduğunu izliyorlardı. Bir gün kuşlar ötmedi, gökyüzü gri oldu, yağmur yağdı. Defne pencereye yapıştı. "Anneanne, çiçek üşüyor mu?" diye sordu endişeyle. Anneanne güldü. "Hayır canım, yağmur da çiçeklere iyi gelir. Toprağın suya, güneşe, biraz da yağmura ihtiyacı var. Her şeyin bir vakti var." Defne pencereden yağmurun damlalarını izledi. Sonra mutfak masasında anneannesiyle birlikte kurabiye yaptı. Yağmurun sesini dinledi. O gün, beklemenin de güzel bir şey olabileceğini hissetti.

Aradan günler geçti. Defne her sabah pencereye koşmaya devam etti. Bazen unutuyor, oyuncak ayısıyla oynamaya dalıyordu. Ama her gün, anneannesiyle birlikte saksıya su vermeyi ihmal etmedi. Bir sabah, güneş yine pırıl pırıl doğmuştu. Defne her zamanki gibi pıtır pıtır mutfağa koştu. Pencerenin önüne geldiğinde durdu. Gözleri kocaman açıldı. Ağzı küçücük bir 'o' şeklini aldı. Toprağın içinden, minicik, yemyeşil bir filiz başını uzatmıştı. O kadar küçüktü ki, neredeyse Defne'nin serçe parmağı kadardı. Ama oradaydı. Gerçekten oradaydı. "Anneanne! Anneanne!" diye bağırdı Defne, sevinçten zıplayarak. "Çiçek geldi! Çiçek geldi!" Anneanne mutfağa girdi, gözlüğünü düzeltti ve gülümsedi. Yanına geldi, onu kucağına aldı. Birlikte minik filize baktılar. Defne parmağıyla ona dokunmak istedi ama anneanne tatlı bir sesle, "Çok nazik dokunmalıyız, daha bebek o," dedi. Defne parmağının ucuyla, bir kelebek kanadına dokunur gibi filize değdi. Yumuşaktı, canlıydı, gerçekti. "Teşekkürler çiçek," diye fısıldadı. "Geldiğin için teşekkürler." Anneanne onun saçlarını okşadı, alnından öptü. "Gördün mü Defne'ciğim? Bekledin, sevdin, özen gösterdin. Ve o da büyüdü." Defne başını anneannesinin omzuna yasladı. O minicik filize bakarken içinde sıcak, tatlı bir his vardı. Belki de en güzel şeyler, biraz beklemeyi gerektiriyordu. Belki de her sabah pencereye koşmak, her gün su vermek, yağmuru izlemek, hepsi bu küçücük yeşil filizin bir parçasıydı. O gün, mutfakta ekmek kokusu ve ıhlamur kokusu vardı. Pencereden güneş süzülüyordu. Minik bir filiz, kırmızı bir saksıda, küçük bir kızın sabrına gülümsüyordu. Ve Defne, anneannesinin kucağında, hayatının ilk büyük şükrünü öğreniyordu sessizce.

Günler sonra, yine güneşli bir sabah, Defne pencerenin önüne koştuğunda gözleri kocaman açıldı. Toprağın içinden minicik, yemyeşil bir filiz başını uzatmıştı. Defne ellerini çırptı, anneannesine sarıldı. O gün öğrendi ki bazı güzel şeyler hemen olmazdı; sabırla, sevgiyle ve şükürle beklemek gerekirdi. Ve beklemeye değerdi.