Minik Tohumun Sevinci

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Anneannenin küçük bahçesinde, küçük Ada elinde minicik bir tohumla duruyordu. Annesi, 'Bu tohumu toprağa koyarsak, büyür mü?' diye sordu. Ada gözlerini kocaman açtı.

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Kuşlar cıvıl cıvıl ötüyor, hafif bir rüzgar anneannenin çiçekli bahçesinde gezinen yaprakları usulca sallıyordu. Küçük Ada, pembe lastik çizmelerini giymiş, elinde minicik bir tohum tutuyordu. Tohum, avucunda küçük bir nokta gibi duruyordu. Anneannesi yanına geldi, sıcak elini Ada'nın omzuna koydu. 'Bak yavrum,' dedi, 'bu küçük tohum, toprağın altında uyuyacak. Sonra yavaş yavaş uyanacak.' Ada şaşırmış gözlerle tohuma baktı.

Anneanne, yumuşak toprağı parmaklarıyla açtı. Ada, tohumu özenle çukura bıraktı. Üzerini ılık toprakla örttüler. Sonra küçük yeşil kovayla biraz su döktüler. Toprak, mis gibi koktu. Ada, 'Şimdi çiçek mi olacak?' diye sordu. Anneannesi tatlı tatlı güldü. 'Biraz beklemek gerek canım. Sabırla.' Ada her sabah bahçeye koştu. Toprağa baktı, baktı ama bir şey görmedi. Bir gün üzüldü, dudakları büzüldü. Annesi onu kucağına aldı, saçlarını okşadı. 'Tohumlar sessizce çalışır Ada,' dedi. 'Onlara güvenmek lazım.' Ada başını salladı. Ertesi sabah yine koştu, yine baktı. Ve bir sabah, toprağın üstünde minicik yeşil bir burun gördü.

Ada sevinçten zıpladı. 'Anneanne! Anneanne, geldi!' diye bağırdı. Anneannesi terlikleriyle bahçeye çıktı. İkisi birlikte minik filize baktılar. Yeşil yaprakçık, güneşe doğru uzanıyordu. Günler geçti, filiz büyüdü. Bir sabah, ucunda sapsarı bir çiçek açtı. Ada, çiçeğin yanına çömeldi. Yapraklarını usulca okşadı. İçinde tatlı, sıcak bir sevinç vardı. Beklemek zormuş ama güzelmiş. Anneannesi onu kucakladı, alnından öptü. Bahçe, mis gibi kokuyordu.

Ada, küçük çiçeğin yanına çömeldi. Yapraklarını usulca okşadı. Anneannesi gülümseyerek başını salladı. Ada, sabırla beklediği için içinde tatlı bir sevinç hissetti. Bahçe, mis gibi kokuyordu. Ada, ilk çiçeğine baktıkça mutlu oldu.