Minik Tohumun Sevinci

Ilık bir ilkbahar sabahıydı. Anneannenin küçük bahçesinde güneş, taze toprağın üzerine usulca dokunuyordu. İki yaşındaki Defne, küçük lastik çizmeleri ve sarı önlüğüyle bahçeye çıktığında, avucunun içinde minicik bir ayçiçeği tohumu vardı. Anneannesi ona, 'Bu tohum çok küçük ama içinde koskoca bir çiçek saklı,' demişti. Defne tohuma baktı, baktı ve gülümsedi.

Ilık bir ilkbahar sabahıydı. Anneannenin küçük bahçesinde güneş, taze toprağın üzerine usulca dokunuyordu. Hava nemli topraktan ve açan elma çiçeklerinden geliyordu. Kuşlar dallarda cıvıldıyor, arılar ilk çiçeklerin etrafında yumuşak bir vızıltıyla dönüyordu. İki yaşındaki Defne, küçük lastik çizmeleri ve sarı önlüğüyle bahçe kapısından içeri girdiğinde, gözleri pırıl pırıl parlıyordu. Anneannesi, mor şalıyla bahçenin ortasındaki ahşap iskemleye oturmuş, kucağında küçük bir kese tutuyordu. Defne, kısa adımlarla ona doğru koştu. Çizmelerinin altında çakıl taşları hafifçe çıtırdadı. 'Anneanne, o ne?' diye sordu, parmağıyla keseyi göstererek. Anneannesi gülümsedi. Keseyi açtı ve içinden minicik, çizgili bir tohum çıkardı. Tohumu Defne'nin küçücük avucuna usulca bıraktı. 'Bu bir ayçiçeği tohumu, canım,' dedi yumuşak bir sesle. 'Çok küçük, görüyor musun? Ama içinde koskoca, güneş gibi sarı bir çiçek saklı.' Defne avucundaki tohuma şaşkınlıkla baktı. Tohum o kadar küçüktü ki, neredeyse parmaklarının arasında kayboluyordu. Kaşlarını çattı, sonra anneannesine baktı. 'Çiçek? Burada mı?' diye fısıldadı. 'Evet, burada,' dedi anneannesi. 'Ama uyanması için bizim yardımımıza ihtiyacı var.'

Anneanne ile Defne, bahçenin güneş gören köşesine doğru yürüdüler. Orada, yumuşak ve kahverengi bir toprak parçası onları bekliyordu. Anneannesi küçük bir çapayla toprağı havalandırdı. Defne, çömelip toprağa dokundu. Parmaklarının arasından kayan toprak serin ve yumuşacıktı. 'Şimdi bir çukur açacağız,' dedi anneannesi. 'Ama çok derin değil. Tohumumuz daha bebek, fazla derinde korkar.' Defne, küçük işaret parmağıyla toprağa minicik bir çukur açtı. Sonra avucundaki tohumu büyük bir dikkatle çukura bıraktı. Sanki uyuyan birini uyandırmamak ister gibi, üstünü yavaşça toprakla örttü. 'Şimdi su,' dedi anneannesi ve küçük bir sulama kabını uzattı. Defne, kabı iki eliyle tuttu. Sudan bir kısmı çizmesinin üstüne döküldü, kıkırdadı. Sonra toprağı dikkatle suladı. Su, toprağın üstünde küçük dereler oluşturdu, sonra usulca içeri sızdı. 'Tamam mı anneanne? Çiçek geldi mi?' diye sordu Defne, gözlerini toprağa dikip beklerken. Anneannesi tatlı tatlı güldü. 'Hayır, canım. Çiçekler aceleyi sevmez. Tohumumuzun uyanması için biraz zamana ihtiyacı var.' Defne'nin küçük yüzünde bir buruşma belirdi. Beklemek? O hemen şimdi görmek istiyordu. Ama anneannesinin sıcak eli omzuna dokundu. 'Her sabah gelip onu ziyaret edeceğiz,' dedi. 'Ona güneş, su ve sevgi vereceğiz. O da bize bir gün, kendi güzelliğini gösterecek.' Defne başını salladı. Ertesi sabah erkenden uyandı. Pijamasıyla doğruca bahçeye koştu. Toprağa baktı. Hiçbir şey yoktu. Sadece nemli, kahverengi toprak. Dudakları büzüldü. 'Anneanne, çiçek yok!' diye seslendi. Anneannesi yanına geldi, küçük bir bardak ılık süt uzattı. 'Tohumumuz daha uyanıyor canım. Bak, ona güzel bir günaydın diyelim mi?' Defne toprağa eğildi. 'Günaydın tohum,' diye fısıldadı. Sonraki gün de geldi, baktı. Yine bir şey yoktu. Üçüncü gün de. Defne her sabah toprağa su verdi, her sabah konuştu, her sabah bekledi. Bazen sabırsızlandı, bazen üzüldü. Ama anneannesi her seferinde yanındaydı, eli omzunda, sesi yumuşacık.

Bir sabah, yağmurun bahçeyi tertemiz yıkadığı bir günün ertesinde, Defne yine bahçeye koştu. Güneş yapraklardan süzülüyor, her yer ışıl ışıl parlıyordu. Toprağın yanına çömeldi ve birden donup kaldı. Oradaydı. Minicik, yemyeşil, iki minik yapraklı bir filiz, toprağın üstünden başını uzatmıştı. Sanki uzun bir uykudan yeni uyanmış gibi, güneşe doğru hafifçe eğilmişti. Defne'nin gözleri kocaman açıldı. Avuçlarını çırptı. Sevinçli bir kahkaha attı. 'Anneanne! Anneanne! Uyandı! Tohum uyandı!' diye bağırdı. Anneannesi koşarak geldi, yanına çömeldi. Defne'nin saçlarını okşadı, alnından öptü. Birlikte filize baktılar. O kadar küçüktü, o kadar narindi ki. 'Gördün mü canım?' dedi anneannesi yumuşacık. 'Sen ona her gün güzelce baktın. Beklemeyi öğrendin. Şimdi o da sana kendini gösteriyor.' Defne, filize doğru iyice eğildi. Küçük burnu neredeyse yaprağa değecekti. Derin bir nefes aldı. Toprak, su ve yeni yaprak kokusu burnuna doldu. 'Teşekkür ederim,' diye fısıldadı filize. Sonra anneannesine döndü, kollarını boynuna doladı. 'Teşekkür ederim anneanne.' Anneannesi onu sıkıca kucakladı. Bahçede kuşlar ötüyor, güneş ısıtıyor, minik filiz hafif rüzgarda sallanıyordu. O gün Defne, bahçede uzun süre oturdu. Filizin yanından ayrılmadı. Bazen ona şarkılar söyledi, bazen sessizce baktı. O minicik yeşil yaprak, ona kimsenin anlatamayacağı bir şeyi göstermişti: en güzel şeyler, sabırla, sevgiyle ve şefkatle beklendiğinde geliyordu. Ve bir gün, o filiz koskoca bir ayçiçeği olduğunda, Defne yine orada olacak, yine gülümseyecekti.

Günler sonra, yine güneşli bir sabahta Defne bahçeye koştuğunda, toprağın üstünde minicik yeşil bir filiz onu bekliyordu. Avuçlarını çırptı, kahkahalar attı. Anneannesi yanına çömeldi, saçlarını okşadı. Defne filize doğru eğildi ve fısıldadı: 'Teşekkür ederim.' O minik tohum, sabırla beklemenin ve sevgiyle bakmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu, hiçbir şey söylemeden ona öğretmişti.