Mira'nın Sihirli Sabunu

Güneşin, mutfak penceresinden süzülüp tahta masanın üzerinde altın rengi lekeler bıraktığı ılık bir cumartesi sabahıydı. Beş yaşındaki Mira, anneannesinin köyündeki küçük taş evde uyanmış, gözlerini ovuştura ovuştura mutfağa inmişti. Hava taze ekmek, kaynamış süt ve bahçeden gelen ıhlamur kokusuyla doluydu. Anneannesi Zarife Nine, ocağın başında duruyor, tahta kaşığıyla bir tencereyi karıştırıyordu. Mira, pijamalarının kollarını parmaklarıyla çekiştirerek sandalyesine oturduğunda, henüz bilmiyordu ki o gün, küçük bir sabun kalıbı sayesinde çok özel bir şey öğrenecekti.

Güneşin, mutfak penceresinden süzülüp tahta masanın üzerinde altın rengi lekeler bıraktığı ılık bir cumartesi sabahıydı. Beş yaşındaki Mira, anneannesinin köyündeki küçük taş evde uyanmış, gözlerini ovuştura ovuştura mutfağa inmişti. Hava taze ekmek, kaynamış süt ve bahçeden gelen ıhlamur kokusuyla doluydu. Anneannesi Zarife Nine, ocağın başında duruyor, tahta kaşığıyla bir tencereyi karıştırıyordu. Mira, pijamalarının kollarını parmaklarıyla çekiştirerek sandalyesine oturduğunda, henüz bilmiyordu ki o gün, küçük bir sabun kalıbı sayesinde çok özel bir şey öğrenecekti. 'Günaydın benim küçük serçem,' dedi Zarife Nine, eğilip Mira'nın alnından öperken. 'Bugün senin için bir sürprizim var. Ama önce ellerimizi yıkayalım, olur mu?' Mira başını salladı ama içinden hafifçe homurdandı. Ellerini yıkamayı pek sevmezdi. Su bazen soğuk olurdu, sabun gözüne kaçardı, sonra havluya kadar koşmak gerekirdi. Yine de anneannesini kırmak istemedi. Lavabonun önündeki küçük tabureye çıktı. Tam o sırada gözü, lavabonun kenarındaki küçük tabaktaki sabuna takıldı. Bu, daha önce gördüğü hiçbir sabuna benzemiyordu. Soluk pembe rengindeydi, içinde minicik kuru gül yaprakları görünüyordu ve üzerine kalp şeklinde bir desen kazınmıştı. 'Bu ne anneanne?' diye sordu Mira, parmağının ucuyla sabuna dokunarak. Zarife Nine yanına geldi, gözleri kısılarak gülümsedi. 'Bu, benim kendi yaptığım bir sabun. Bahçeden topladığım güllerle, biraz zeytinyağıyla, biraz da ballı bir şeylerle hazırladım. Ama bu sabunun küçük bir sırrı var, biliyor musun?' Mira'nın gözleri kocaman açıldı. 'Ne sırrı?' 'Bu sabun,' dedi anneannesi fısıltıyla, 'sadece ellerini değil, içini de mutlu eder. Çünkü onu yaparken, sevdiğim insanları düşünüyordum.' Mira sabunu eline aldı. Gerçekten de güzel kokuyordu. Ilık suyu açtı ve sabunu ovuşturmaya başladı. Köpükler, küçük inci taneleri gibi parmaklarının arasında dans etti. O an, bahçeden incecik bir miyavlama duyuldu.

Mira ellerini havluyla kuruladı ve hemen bahçeye koştu. Anneannesinin küçük kedisi Pamuk, kayısı ağacının altında oturuyordu. Ama bu sefer her zamanki gibi değildi. Tüyleri darmadağındı, bir patisini havada tutuyor, sanki yere basamıyordu. Yanına yaklaştığında Mira, Pamuk'un patisinde küçük bir çamur topağı olduğunu, hatta küçük bir dikenin de oraya saplandığını gördü. 'Anneanne!' diye seslendi telaşla. 'Pamuk'un patisi yaralanmış!' Zarife Nine yavaşça bahçeye indi, elinde küçük bir leğen ve temiz bir bezle. Pamuk'un yanına çömeldi. 'Bakalım küçük dostumuza neler olmuş,' dedi sakin bir sesle. 'Mira, bana yardım eder misin? Onun patisini nazikçe yıkamamız gerekiyor.' Mira tereddüt etti. 'Ama... ben kedileri yıkamayı bilmiyorum. Ya canını yakarsam?' 'Merak etme,' dedi anneannesi. 'Ben sana göstereceğim. Önemli olan, çok nazik olmak. Tıpkı bir kelebeğin kanadına dokunur gibi.' Mira yere çömeldi. Anneannesi leğene ılık su koydu, içine biraz da o pembe sabundan ufaladı. Su, hafifçe pembeye boyandı ve gül kokusu bahçeye yayıldı. Pamuk önce ürktü, kulaklarını arkaya yatırdı. Ama Mira yumuşacık bir sesle ona konuşmaya başladı. 'Korkma Pamuk,' dedi. 'Sana hiç canını yakmayacağım. Söz veriyorum. Ben de bazen düşüp dizimi yaraladığımda annem böyle yıkar beni. Hiç acımıyor, hatta iyi geliyor.' Kedinin sarı gözleri Mira'nın gözlerine baktı. Sanki anlamış gibiydi. Mira küçük elini suya soktu, sonra Pamuk'un yaralı patisini avucunun içine aldı. Çok yavaş, çok dikkatli hareket ediyordu. Anneannesi yanından dikeni minicik bir cımbızla çekip aldığında, Pamuk hafifçe miyavladı ama kıpırdamadı. 'Aferin sana,' diye fısıldadı Zarife Nine. 'Sen onun güvenini kazandın Mira. Çünkü ona nasıl hissettiğini anlatmaya çalıştın, onun yerine kendini koydun.' Mira'nın yanakları pembeleşti. İçinde sıcacık bir şey hissediyordu. Sanki kalbi biraz daha büyümüş gibiydi. Pati temizlendikten sonra Zarife Nine küçük bir bezle sardı. Pamuk hemen ayağa kalktı, üç ayağının üzerinde topallaya topallaya yürüdü ve gidip Mira'nın bacağına sürtündü. 'Bak,' dedi anneannesi, 'sana teşekkür ediyor.' Mira gülümsedi. Sonra aklına bir şey geldi. 'Anneanne, ben de ellerimi tekrar yıkayabilir miyim? Pamuk'un patisine dokundum çünkü.' Zarife Nine'nin gözleri parıldadı. 'Elbette canım. Hem temiz kalırsın, hem de Pamuk'a iyilik etmiş olursun. Çünkü temiz eller, hem bize hem de etrafımızdakilere bir hediyedir.' Mira mutfağa koştu, tabureye çıktı ve o pembe sabunla ellerini bir kez daha yıkadı. Bu sefer su soğuk gelmedi, sabun gözüne kaçmadı. Hatta köpükleri seyretmek hoşuna gitti. Parmaklarının arasından kayan küçük baloncuklara güldü. O gün öğleden sonra, komşunun küçük oğlu Eymen kapıya geldi. Annesi ona bir tabak kurabiye göndermişti. Eymen, Mira'dan iki yaş küçüktü ve burnu hafifçe akıyordu. Mira tam koşup onu kucaklayacaktı ki anneannesinin sözleri aklına geldi. 'Eymen,' dedi nazikçe, 'sen önce gel ellerini yıkayalım, sonra birlikte oyun oynarız, olur mu? Benim çok güzel kokulu bir sabunum var, görmek ister misin?'

Eymen'in gözleri merakla parladı. Birlikte mutfağa gittiler. Mira, küçük bir abla gibi tabureyi ona uzattı, musluğu açtı, sabunu eline tutuşturdu. Eymen, gül yapraklı sabunu görünce kıkırdadı. 'Bu sabun çiçek mi yiyor?' diye sordu şaşkınlıkla. Mira güldü. 'Hayır, içinde gül yaprakları var. Anneannem yaptı. Sevdiği insanları düşünerek yapmış.' Eymen ellerini özenle yıkadı. Burnunu da bir mendille sildi. Sonra ikisi birlikte bahçeye çıktılar. Pamuk hâlâ kayısı ağacının altında dinleniyordu. Eymen kediyi görünce sevinçle ona doğru koşmak istedi ama Mira onu nazikçe kolundan tuttu. 'Yavaş gel,' dedi. 'Pamuk'un patisi yaralı. Onu korkutmayalım. Yanına sessizce gidelim, tamam mı?' Eymen başını salladı. İkisi parmak uçlarında, fısıldayarak Pamuk'un yanına gittiler. Kedi, iki çocuğu görünce mırlamaya başladı. Eymen elini uzattı ve çok nazikçe Pamuk'un başını okşadı. 'Sen çok iyi bir ablaya benziyorsun Mira,' dedi Eymen ciddi bir ifadeyle. 'Hem kediye hem bana iyi davranıyorsun.' Mira'nın içi yine o sıcak duyguyla doldu. Anneannesi mutfak penceresinden onları izliyor, gülümsüyordu. Biraz sonra üçü birlikte tahta masaya oturdular. Zarife Nine, kurabiyeleri tabağa dizdi, üç bardak süt koydu. Mira bir kurabiye aldı ama yemeden önce durdu. Eymen'e ve Pamuk'un dinlendiği yere baktı. Sonra kurabiyesinin yarısını Eymen'e uzattı. 'Bu seninkinin yanına,' dedi. 'Çünkü paylaşmak güzel.' Eymen şaşırarak kurabiyeyi aldı. 'Ama annem zaten bana bir sürü kurabiye yaptı.' 'Olsun,' dedi Mira. 'Benim kurabiyemin tadı farklı çünkü. Anneannemin sevgisiyle pişti.' Zarife Nine, masaya yaklaşırken gözleri hafifçe yaşardı. Eğilip iki çocuğun da başını öptü. 'Bugün siz bana çok şey öğrettiniz,' dedi yavaşça. Mira şaşırdı. 'Biz mi sana öğrettik anneanne? Ama sen büyüksün, sen bize öğretmiyor musun?' Anneannesi güldü. 'Büyükler de küçüklerden öğrenir canım. Bugün Pamuk'a nasıl şefkatle dokunduğunu, Eymen'i nasıl koruduğunu, kurabiyeni nasıl paylaştığını gördüm. Bunlar çok değerli şeyler.' Mira utangaç bir şekilde gülümsedi. Sonra sabuna baktı. O küçük pembe sabun, bütün bir günü değiştirmiş gibiydi. Aslında sabun değil, belki de onu kullanırken hissettiği özen, dikkat ve sevgiydi her şeyi değiştiren. Akşam üstü, güneş kayısı ağacının arkasına doğru kayarken, Mira ve Pamuk bahçedeki tahta sıraya oturmuşlardı. Mira'nın elleri tertemiz, tırnaklarının altı bembeyazdı. Pamuk'un tüyleri ılık suyla yıkanmış, taranmıştı. Zarife Nine, ellerinde üç bardak ıhlamurla yanlarına geldi ve aralarına oturdu. 'Bugün küçük bir mucize gördüm,' dedi gülümseyerek. Mira başını anneannesinin omzuna yasladı. Artık biliyordu: bazı şeyler büyük değildi ama büyük şeyleri değiştirebilirdi. Küçük bir sabun köpüğü kadar, bir 'iyi ki varsın' kadar, bir de paylaşılan sıcak çay kadar.

Akşam üstü, güneş kayısı ağacının arkasına doğru kayarken, Mira ve Pamuk bahçedeki tahta sıraya oturmuşlardı. Mira'nın elleri tertemiz, tırnaklarının altı bembeyazdı. Pamuk'un tüyleri ılık suyla yıkanmış, taranmıştı. Zarife Nine, ellerinde üç bardak ıhlamurla yanlarına geldi ve aralarına oturdu. 'Bugün küçük bir mucize gördüm,' dedi gülümseyerek. Mira başını anneannesinin omzuna yasladı. Artık biliyordu: bazı şeyler büyük değildi ama büyük şeyleri değiştirebilirdi. Küçük bir sabun köpüğü kadar, bir 'iyi ki varsın' kadar, bir de paylaşılan sıcak çay kadar.