Ördek Yavrusunun Şarkısı

Küçük ördek yavrusu Boncuk, göl kenarında arkadaşlarıyla birlikte şarkı söylemek ister ama sesi hep farklı çıkar. Peki Boncuk, kendine has sesinin aslında ne kadar güzel olduğunu nasıl keşfedecek?

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Gökyüzü masmavi, bulutlar pamuk şekeri gibi yumuşacıktı. Kasabanın hemen dışındaki küçük gölün kenarında, suyun üstünde ışıl ışıl parıltılar dans ediyordu. Bu gölün kıyısında, saz yapraklarının arasındaki yumuşacık yuvada küçük bir ördek yavrusu yaşıyordu. Adı Boncuk'tu. Boncuk'un tüyleri güneş gibi sarıydı, gözleri ise kocaman, parlak ve meraklıydı. Boncuk her sabah uyandığında ilk iş olarak kanatçıklarını açar, büyük bir esnerdi ve sonra gölün suyuna bakardı. O sabah Boncuk, göl kenarındaki büyük söğüt ağacının altında arkadaşlarını buldu. Küçük kurbağa Zıpzıp, taşların üstünde oturmuş keyifle şarkı söylüyordu. "Vrak vrak, günaydıın! Vrak vrak, güneş gelmiş, kuşlar ötmüş, vrak vrak!" diye neşeli neşeli seslendi Zıpzıp. Sesi çıtır çıtır, tatlı tatlıydı. Dalların arasında minik serçe Cıvıl da kendi şarkısını söylüyordu. "Cik cik ciiik, rüzgâr esmiş, çiçek açmış, cik cik ciiik!" Cıvıl'ın sesi ince ve berraktı; gölün üzerinde yankılanıyordu. Tavşan yavrusu Pamuk da çimenlerin üstünde zıplayarak kendi şarkısını mırıldandı. "Hop hop, çimler yeşil, havuçlar taze, hop hop!" Pamuk'un sesi yumuşak ve sıcacıktı. Boncuk arkadaşlarını dinledikçe içi kıpır kıpır oldu. O da şarkı söylemek istedi. Küçük gagasını açtı ve "Vaaak!" diye seslendi. Ama sesi öyle gür, öyle kalın çıktı ki saz yaprakları titredi. Zıpzıp, Cıvıl ve Pamuk şaşkınlıkla Boncuk'a baktılar. Boncuk utandı. Başını önüne eğdi. Küçücük kanatlarını iki yanına yapıştırdı. Bir daha şarkı söylemeye hiç cesaret edemedi. Sessizce gölün kenarına yürüdü ve suyun içine baktı. Sudaki yansımasına üzgün üzgün baktı. "Benim sesim hiç güzel değil," diye düşündü Boncuk. "Herkesin sesi çok tatlı, benimki çok farklı."

Boncuk o sabah arkadaşlarından ayrılıp gölün öbür tarafına yürüdü. Söğüt ağacının uzun dalları suyun yüzeyine dokunuyordu. Rüzgâr dalları usulca sallıyordu. Boncuk dalların arasından geçti ve gölün sessiz köşesine vardı. Orada, suyun kenarında yaşlı bir kaplumbağa güneşleniyordu. Adı Yavaş Dede'ydi. Yavaş Dede kasabanın en yaşlı ve en bilge hayvanıydı. Kabuğu yeşilimsi kahverengiydi ve üstünde küçücük yosunlar bile bitmişti. "Günaydın Boncuk," dedi Yavaş Dede yavaş yavaş. "Bugün neşen yok gibi görünüyor. Neler oldu küçük dostum?" Boncuk başını öne eğdi. "Arkadaşlarım çok güzel şarkı söylüyor Yavaş Dede," dedi. "Ama benim sesim hep farklı çıkıyor. Çok kalın, çok gür. Hiç tatlı değil." Yavaş Dede gülümsedi. Yavaşça başını kaldırdı ve göle baktı. "Boncuk, şuradaki çiçeklere baksana," dedi. Boncuk baktı. Göl kenarında sarı çiçekler, mavi çiçekler, beyaz çiçekler ve pembe çiçekler yan yana açmıştı. "Hepsi aynı renk mi?" diye sordu Yavaş Dede. "Hayır," dedi Boncuk. "Hepsi farklı renkte." "Peki hangisi güzel?" Boncuk düşündü. "Hepsi güzel," dedi sonra. Yavaş Dede yine gülümsedi. "İşte sesler de öyle küçük dostum," dedi. "Her sesin kendine göre güzelliği var." Boncuk biraz düşündü ama yine de emin değildi. Tam o sırada gölün ortasından bir ses geldi. Küçük bir ördek ailesi geçiyordu ve en küçük ördek yavrusu suya düşmüştü. Minik yavru çırpınıyor, annesi onu göremiyordu çünkü saz yapraklarının arkasında kalmıştı. Boncuk hemen fark etti. Kanatlarını açtı, göğsünü şişirdi ve var gücüyle seslendi: "VAAAAAK! VAAAAAK! VAAAAAK!" Sesi o kadar gürlü ve güçlüydü ki bütün göl duydu. Ördek annesi hemen döndü ve yavrusunun yanına koştu. Minik yavruyu suyun üstüne çıkardı ve sımsıkı kanatlarının altına aldı. Zıpzıp, Cıvıl ve Pamuk da koşarak geldiler. Hepsi olan biteni görmüştü. "Boncuk, senin sesin herkesten uzağa gitti!" dedi Zıpzıp hayretle. "Biz duyamadık bile o minik yavruyu, ama sen sesini duyurdun!" dedi Cıvıl kanatlarını çırparak.

Ördek annesi Boncuk'un yanına yüzdü. Gözleri minnetle parlıyordu. "Teşekkür ederim küçük kahraman," dedi sıcacık bir sesle. "Senin o güçlü, güzel sesin olmasaydı yavrumu duyamazdım." Boncuk'un yüreği sıcacık oldu. Kanatçıkları titredi, gözleri parladı. İlk defa sesinden utanmadı. İlk defa sesinin ne kadar işe yaradığını gördü. Pamuk zıplayarak yanına geldi. "Boncuk, sesin çok güçlü ve çok güzel!" dedi kulaklarını sallayarak. "Bizim seslerimiz yakını duyurur ama senin sesin bütün gölü duyurur!" Zıpzıp taşın üstüne zıpladı. "Hadi hep birlikte şarkı söyleyelim!" dedi neşeyle. Cıvıl dalın üstünde kanatlarını açtı. "Evet evet! Herkes kendi sesiyle söylesin!" Ve o güneşli ilkbahar sabahı, göl kenarındaki söğüt ağacının altında dört arkadaş hep birlikte şarkı söylemeye başladı. Zıpzıp başladı: "Vrak vrak, güneş gelmiş!" Cıvıl ekledi: "Cik cik, çiçek açmış!" Pamuk katıldı: "Hop hop, rüzgâr esmiş!" Ve Boncuk, bu kez hiç çekinmeden, gagasını gökyüzüne kaldırdı: "VAAAAAK! Göl parlamış!" Sesleri birbirine karıştı. İnce sesler, kalın sesler, yumuşak sesler, güçlü sesler hep bir arada gölün üzerinde yankılandı. Yavaş Dede kabuğunun içinden başını uzatıp gülümsedi. Bu, bütün ilkbaharın en güzel şarkısıydı. Güneş gökyüzünde yavaşça yükselirken, gölün suyu şarkıyla birlikte dalgalandı. Balıklar suyun altında dans etti. Kelebekler çiçeklerin üstünde süzüldü. Her şey yerli yerindeydi. Boncuk o akşam yuvasına döndüğünde, annesinin kanatlarının altına sokuldu. Annesi onun alnını gagasıyla usulca öptü. "Bugün çok güzel bir gün geçirdim anne," dedi Boncuk uykulu gözlerle. "Şarkı söyledim." Annesi gülümsedi. "Senin sesin her zaman güzeldi yavrum," dedi. Boncuk gülümsedi, gözlerini kapadı ve gölün üzerindeki yıldızların altında tatlı tatlı uykuya daldı.

Boncuk o günden sonra gölün en neşeli ördek yavrusu oldu. Artık biliyordu ki her sesin, her kahkahanın ve her şarkının kendine göre güzel bir yeri vardı.