Papaganın Sırrı

Bir veteriner kliniğine bırakılan yaşlı papağan, hiç konuşmamaktadır. Onu sahiplenen Defne ve ailesi, papağanın suskunluğunun ardındaki sırrı keşfettiklerinde hem gülmekten kırılacak hem de dostluğun gerçek anlamını öğreneceklerdir.

Haziran ayının ilk cumartesi günüydü ve Eskişehir'in dar sokaklarına yaz kokusu sinmişti. Ihlamur ağaçlarının altında bisikletler geçiyor, apartmanların balkonlarından çamaşır yumuşatıcısının tatlı kokusu süzülüyordu. On bir yaşındaki Defne, babasıyla birlikte şehrin merkezindeki küçük veteriner kliniğine doğru yürüyordu. Kliniğin kapısında, tanıdık bir yüz onları karşıladı. Veteriner Sevgi Hanım, gözlüklerinin üzerinden gülümseyerek, "Gelin, gelin," dedi. "Sizi bekliyordu." Kliniğin arka odasında, paslanmış bir kafes duruyordu. Kafesin içinde yeşil ve sarı tüylü, orta boylu bir papağan kımıldamadan tünemiş, cam boncuk gibi gözleriyle onları süzüyordu. "Bir hafta önce kapımızın önüne bırakılmış," diye açıkladı Sevgi Hanım. "Sağlığı gayet iyi ama tek bir sorun var: Konuşmuyor. Hiç. Tek bir hece bile çıkarmadı." Defne'nin babası Cengiz Bey kaşlarını kaldırdı. "Papağanlar konuşmaz mı normalde?" "Bu tür papağanlar genellikle çok konuşkan olur," dedi Sevgi Hanım. "Amazon papağanı bu. Ama nedense suskunluğu seçmiş." Defne kafese yaklaştı ve çömeldi. Papağan başını yana eğdi, tek gözüyle onu inceledi. Defne o bakışta bir şey gördü; korku değil, tedirginlik değil, daha çok beklentiydi. Sanki papağan, karşısındaki insanın ne yapacağını merakla tartıyordu. "Onu sahiplenebilir miyiz baba?" diye fısıldadı Defne. Cengiz Bey tereddüt etti. Evde zaten bir kedileri vardı. Annesi Nalan Hanım'ın tepkisini tahmin edebiliyordu. Ama kızının gözlerindeki o parlak ışığa hayır diyemedi. Papağanı eve getirdiklerinde, Defne ona "Zeytin" adını koydu. Çünkü gözleri, anneannesinin bahçesindeki zeytin ağaçlarının meyveleri gibi koyu ve parlaktı. Zeytin, evin köşesine yerleştirilen yeni kafesinde sessizce oturdu. Kedileri Bonibon merakla yaklaştı, bir süre kokladı, sonra ilgisini kaybedip koltuğun altına çekildi. O gece Defne, Zeytin'in kafesinin yanına bir tabure çekip oturdu ve ona bir şey fısıldadı: "Merak etme. Seni konuşturmaya çalışmayacağım."

Günler geçtikçe ev halkı papağanla ilgili farklı stratejiler denemeye başladı. Defne'nin ağabeyi on üç yaşındaki Bora, telefonundan papağan sesleri açıp Zeytin'in önünde oynatıyordu. "Hadi be, bir 'merhaba' de, viral oluruz!" diyordu her seferinde. Zeytin, ekrana bakmıyor bile değildi; bakıyor, ama dudağını bile kıpırdatmıyordu. Nalan Hanım mutfakta yemek yaparken Zeytin'e sesleniyor, "Afiyet olsun de bari!" diye takılıyordu. Cengiz Bey ise akşamları haberleri açtığında papağana dönerek, "Yorumun var mı?" diye soruyordu. Aile bu durumu bir oyuna çevirmişti; herkes Zeytin'i konuşturan ilk kişi olmak istiyordu. Ama Defne farklı davranıyordu. O, Zeytin'e konuşması için baskı yapmadı. Her akşam kafesinin yanına oturup sessizce kitap okudu. Bazen sesli okudu, bazen sessiz. Zeytin, Defne sesli okuduğunda başını hafifçe öne eğiyor, sanki dinliyordu. Bir hafta sonra ilginç bir şey oldu. Defne okul arkadaşı Elif'le telefonda konuşurken, Zeytin'in kafesinin yanından geçti. Elif'e okulun yaz tiyatrosu için seçmelere gireceğini, ama çok heyecanlı olduğunu anlatıyordu. "Ya unutursam repliklerimi? Herkesin önünde donakalırsam?" diye sordu endişeyle. Tam o sırada Zeytin kanatlarını hafifçe çırptı. Defne duraksadı. İlk kez Zeytin'in bir hareket yaptığını görmüştü. O geceden sonra Defne bir karar verdi. Tiyatro seçmeleri için prova yapmaya başladı ve prova arkadaşı olarak Zeytin'i seçti. Her akşam kafesinin önüne geçip repliklerini tekrarladı. Farklı sesler çıkardı, jest ve mimikler yaptı. Bazen komik sahnelerde kendisi bile gülmekten kırıldı. Zeytin, bu mini gösterileri büyük bir dikkatle izliyordu. Gözleri Defne'nin her hareketini takip ediyor, başını sağa sola çeviriyordu. Bora bir akşam kapıdan geçerken bu sahneye denk geldi ve kahkahayı bastı. "Defne, sen papağana tiyatro mu oynuyorsun?" Defne omuz silkti. "O beni yargılamıyor. En iyi seyircim o." Seçmelerden bir gün önce Defne gergin bir şekilde son provasını yapıyordu. Oyundaki en zor repliği üst üste üç kez unutmuştu. Dördüncü denemede de takılınca ellerini yüzüne kapadı. "Yapamıyorum," dedi usulca. Bir sessizlik oldu. Sonra, o sessizliği beklenmedik bir ses doldurdu. "Ya-pa-bi-lir-sin."

Defne ellerini yüzünden çektiğinde gözlerine inanamadı. Zeytin, tüneğinde dimdik durmuş, parlak gözleriyle ona bakıyordu. Defne nefesini tuttu. "Sen... Sen konuştun mu?" Zeytin başını yana eğdi ve bu kez daha net bir şekilde tekrarladı: "Yapabilirsin." Defne'nin çığlığı tüm evi ayağa kaldırdı. Bora odasından fırladı, Nalan Hanım mutfaktan koştu, Cengiz Bey gazetesini düşürdü. Hepsi papağanın kafesinin etrafında toplandı. "Hadi Zeytin, bir daha söyle!" dedi Bora heyecanla. Zeytin sustu. Bora'ya baktı, sonra Nalan Hanım'a baktı, sonra Cengiz Bey'e baktı. Hiçbirine tek kelime etmedi. Sonra bakışlarını Defne'ye çevirdi ve kanatlarını hafifçe açıp kapadı. Bora hayal kırıklığıyla inledi. "Bu papağan sadece seninle mi konuşacak yani?" Defne gülümsedi. O an bir şeyi anlamıştı. Zeytin, konuşamadığı için değil, güvenmediği için susmayı seçmişti. Kim bilir eski sahibi ona nasıl davranmıştı. Belki bağırmıştı, belki onu görmezden gelmişti. Zeytin, kendisini dinleyen, baskı yapmayan, sessizliğine saygı duyan birini bulana kadar beklemeyi tercih etmişti. Ertesi gün seçmelere girdi Defne. Sahneye çıktığında midesi düğüm düğümdü. Seyircilerin arasında annesi, babası ve Bora oturuyordu. Bir an her şeyi unutacakmış gibi hissetti. Ama sonra aklına Zeytin'in o tüneğindeki kararlı duruşu ve o iki heceli kelime geldi. Repliklerini kusursuz söyledi. Alkış aldı. Rolü kapmıştı. Eve döndüğünde ilk işi Zeytin'in yanına gitmek oldu. Kafesinin kapağını açtı. Zeytin yavaşça dışarı çıktı, Defne'nin uzattığı parmağına tırmandı ve omzuna kondu. "Teşekkürler," dedi Defne usulca. Zeytin, Defne'nin kulağına doğru eğildi. Ve bu kez yepyeni bir cümle kurdu: "Bonibon nerede?" Defne kahkahayı bastı. Belli ki Zeytin, artık bu evde söyleyecek çok şeyi olan bir aile üyesiydi.

Defne, o yaz boyunca Zeytin'le birlikte pek çok macera yaşadı. Ama en çok hatırladığı şey, papağanın ilk kez onun omzuna konup kulağına fısıldadığı o sıcak haziran akşamıydı. Çünkü bazen bir dostun güvenini kazanmak için tek gereken, sessizliğe saygı duymaktı.