Pencereye Konan Misafir

Eylül ayının son cumartesi sabahıydı. Güneş, kasabanın kiremit çatıları üzerinde tembel tembel geziniyor, sokakları ılık bir bal renginin içine batırıyordu. Defne, anneannesinin Söğütlü Sokak'taki iki katlı taş evinin üst kat penceresinde oturmuş, elindeki yarım kalmış suluboya resmini bitirmeye çalışıyordu. Tam o sırada, pencerenin pervazına minik bir gölge düştü.

Eylül ayının son cumartesi sabahıydı. Güneş, kasabanın kiremit çatıları üzerinde tembel tembel geziniyor, sokakları ılık bir bal renginin içine batırıyordu. Defne, anneannesinin Söğütlü Sokak'taki iki katlı taş evinin üst kat penceresinde oturmuş, elindeki yarım kalmış suluboya resmini bitirmeye çalışıyordu. Aşağıdan, anneannesinin mutfakta ayva reçeli kaynatırken çıkardığı tatlı koku yukarı kadar yükseliyordu. Tam o sırada, pencerenin pervazına minik bir gölge düştü. Defne başını kaldırdığında, gri tüylü, ufak bir serçenin tam karşısında, tek ayağı üzerinde dengesizce durduğunu gördü. Kuşun sağ kanadı hafifçe yana sarkmıştı ve siyah boncuk gözleri biraz ürkek, biraz da meraklı bir şekilde kıza bakıyordu. Defne nefesini tuttu. En ufak bir hareket yapsa serçenin uçup gideceğini biliyordu. Fırçasını yavaşça boya kabının kenarına bıraktı.

Birkaç dakika boyunca ikisi de kıpırdamadan birbirine baktı. Sonra Defne, usulca aşağı indi ve anneannesine olanları anlattı. Anneannesi, ellerini önlüğüne silerek gülümsedi. "Demek sana misafir gelmiş," dedi yumuşak sesiyle. "Kanadı incinmiş olabilir. Ama unutma Defne, yardım etmek demek, her zaman tutup eve kapatmak demek değildir." Defne anlamadı önce. Hemen bir kutu hazırlayıp serçeyi içine koymak istiyordu. Anneannesi onu mutfak masasına oturttu, önüne bir tabak kuş üzümü ile birkaç kırıntı ekmek koydu. "Önce ona güvenmeyi öğret. Sonra bakarız." Defne avucuna birkaç kırıntı aldı ve sessizce yukarı çıktı. Serçe hâlâ oradaydı, pervazın köşesinde büzülmüştü. Defne kırıntıları yavaşça pervaza serpti ve bir adım geri çekildi. Serçe önce şüpheyle baktı, sonra topallaya topallaya yaklaşıp gagasıyla bir tane aldı. O öğleden sonra Defne, resim defterini bir kenara bıraktı. Pencerenin yanına bir sandalye çekti, kitabını açtı ve okumaya başladı. Arada bir göz ucuyla serçeye bakıyor, onun gittikçe rahatladığını görüyordu. Akşamüstü kuş, pervazın en güneşli köşesine kıvrılmış uyuyordu. Defne, içinden "Onu Tüycük diye çağıracağım," diye fısıldadı. Ertesi gün de aynı şekilde geçti. Defne sabırla bekledi, hiç dokunmadı, hiç korkutmadı. Tüycük yavaş yavaş kanadını oynatmaya, kısa mesafeler için sıçramaya başlamıştı. Anneannesi pencerenin önünden geçerken, "Bazı dostluklar avuçta değil, mesafede büyür," dedi.

Pazar akşamı, gün batarken Defne pencerenin önündeydi. Tüycük, pervazın ucuna ilerledi. Önce sağa baktı, sonra sola. Kanatlarını iki üç kez denedi. Defne'nin kalbi sıkıştı; gitmesini istemiyordu ama tutmanın da doğru olmayacağını artık biliyordu. "Hadi Tüycük," diye fısıldadı. "Senin yerin gökyüzü." Serçe, sanki bu sözleri anlamış gibi bir an Defne'ye baktı, sonra hafif bir hışırtıyla havalandı. Önce söğüt ağacının alçak dalına kondu, oradan biraz daha yükseğe, en sonunda turuncuya boyanmış gökyüzüne karıştı. Pervazda küçük, gri bir tüy kalmıştı geriye. Defne tüyü dikkatle aldı, resim defterinin arasına yerleştirdi. Gözleri biraz yaşardı ama dudaklarında bir gülümseme vardı. Anneannesi arkasından gelip omzuna elini koydu. "Görüyorsun ya," dedi. "İyilik bazen vermekten çok, geri vermeyi bilmektir." Pazartesi sabahı okula giderken Defne, anneannesinin avlusundan son bir kez geriye baktı.

Pazartesi sabahı okula giderken Defne, anneannesinin avlusundan son bir kez geriye baktı. Söğüt dalları rüzgârda hafifçe sallanıyor, kuş yuvası boş ama sıcacık duruyordu. Defne, cebindeki küçük tüyü parmaklarının arasında çevirdi ve gülümsedi. Bazı arkadaşlıkların kalıcı olmak zorunda olmadığını, sadece doğru zamanda gelip doğru şeyi öğretip gittiğini şimdi daha iyi anlıyordu. Ve bu, içini ısıtan en güzel histi.