Prenses Defne'nin Salıncağı

Güneşin, sarayın taş duvarlarını ılık ılık ısıttığı bir ilkbahar sabahıydı. Kuş cıvıltıları bahçenin her köşesine yayılmış, kiraz ağaçlarının pembe çiçekleri hafif rüzgârla birlikte usulca dans ediyordu. İşte tam o sabah, küçük Prenses Defne uyandığında, penceresinden bahçeye baktı ve gözleri ışıl ışıl parladı. Çünkü babası Kral, ona dünyanın en güzel salıncağını hediye etmişti.

Güneşin, sarayın taş duvarlarını ılık ılık ısıttığı bir ilkbahar sabahıydı. Kuş cıvıltıları bahçenin her köşesine yayılmış, kiraz ağaçlarının pembe çiçekleri hafif rüzgârla birlikte usulca dans ediyordu. İşte tam o sabah, küçük Prenses Defne uyandığında, penceresinden bahçeye baktı ve gözleri ışıl ışıl parladı. Çünkü babası Kral, ona dünyanın en güzel salıncağını hediye etmişti. Salıncak, bahçenin en büyük kiraz ağacının kalın dalına bağlanmıştı. Oturağı cilalı meşe ağacından yapılmıştı ve üzerine minik papatyalar oyulmuştu. İpleri ise yumuşacık, kadife gibi bir kumaşla sarılmıştı; öyle ki Defne'nin küçük elleri hiç acımasındı. Defne, sabah kahvaltısını bile beklemeden ipek terliklerini giydi, açık pembe elbisesinin eteklerini toplayıp merdivenlerden koşarak indi. Mutfaktan geçerken aşçıbaşı Hatice Teyze ona sıcak bir poğaça uzattı. 'Yavaş ol prensesim, salıncak kaçmıyor!' diye güldü Hatice Teyze. Defne, poğaçayı bir yandan ısırarak bahçeye fırladı. Çimenler sabah çiyleriyle hâlâ ıslaktı ve ayaklarının altında yumuşacık hissediliyordu. Kiraz ağacının altına vardığında bir an durdu. Salıncak, sabah güneşinin altında sanki ona göz kırpıyordu. Usulca oturağa yerleşti. Ayaklarıyla yerden hafifçe itti kendini. Önce yavaş, sonra biraz daha hızlı… Rüzgâr saçlarını okşadı, kiraz çiçekleri yüzüne değdi. Defne kahkahalarla güldü. O an, dünyada ondan daha mutlu bir prenses olamayacağını düşündü.

Sabahın ilerleyen saatlerinde, bahçenin arka kapısından minik bir baş uzandı. Bu, sarayın bahçıvanı Mahmut Amca'nın torunu Mira'ydı. Mira, Defne ile aynı yaşlardaydı; örgülü saçları, badem gözleri ve hep çamurlu küçük elleri vardı. Mahmut Amca, torununu bazen yanında getirir, kız da bahçenin bir köşesinde kendi başına çiçek toplardı. Mira o sabah, kiraz ağacının altındaki salıncağı görünce olduğu yerde dondu. Daha önce hiç böyle güzel bir salıncak görmemişti. Ağzı hafifçe açık kaldı, gözleri büyüdü. Bir adım yaklaştı, sonra bir adım daha. Ama Prenses Defne'yi salıncakta görünce hemen bir çalının arkasına saklandı. Defne onu fark etmişti. Salıncağı yavaşlatıp durdurdu. 'Kim var orada?' diye seslendi nazikçe. Mira çalının arkasından utangaç bir şekilde çıktı. Başı önündeydi, ellerini önde kavuşturmuştu. 'Ben… Mira. Dedemle geldim. Sadece bakıyordum, gerçekten dokunmadım.' Defne onu süzdü. Mira'nın elbisesi sade bir keten kumaştandı, ayakları çıplaktı ve dizlerinde küçük çim lekeleri vardı. Ama gözleri öyle parlaktı ki, Defne bir an için ne diyeceğini şaşırdı. İçinden bir ses, 'Bu benim salıncağım, babam bana hediye etti,' diyordu. Başka bir ses ise, 'Mira'nın gözleri ne kadar da özlemle bakıyor,' diye fısıldıyordu. Defne kararsız kaldı. Belki Mira salıncağı kırardı. Belki ipleri kirletirdi. Belki… 'Sadece bir kez sallansam olur mu?' diye sordu Mira, çekingen bir sesle. Defne hemen cevap veremedi. 'Şey… Bilmiyorum. Bu benim doğum günü hediyem,' dedi yavaşça. Mira'nın yüzü düştü. 'Anlıyorum,' dedi usulca. 'Özür dilerim, rahatsız etmek istemedim.' Sonra topuklarını çevirip ağır adımlarla bahçenin arka tarafına doğru yürümeye başladı. Defne salıncakta tek başına oturdu. Tekrar sallanmaya çalıştı ama bir şey eskisi gibi değildi. Rüzgâr aynı rüzgârdı, güneş aynı güneşti, kiraz çiçekleri yine yağıyordu üstüne… Ama içinde tatsız, ağır bir taş varmış gibi hissediyordu. O sırada annesi Kraliçe, elinde bir sepet kiraz çiçeğiyle bahçeye geldi. Kızının düşünceli yüzünü görünce yanına oturdu. 'Salıncağın güzel değil mi, Defne?' diye sordu yumuşak bir sesle. 'Çok güzel, anneciğim. Ama…' Defne durakladı. 'Mira geldi. Sallanmak istedi. Ben izin vermedim. Şimdi içim sıkışıyor.' Kraliçe gülümsedi ve kızının elini tuttu. 'Bir şeyi çok sevdiğimizde, onu kaybetmekten korkarız. Bu çok doğal bir duygu, kuzum. Ama bazen, sevdiğimiz bir şeyi başka biriyle paylaştığımızda, o şey küçülmez; tam tersine, içimizdeki sevinç büyür.' Defne annesinin yüzüne baktı. 'Gerçekten mi?' 'Dene de gör,' dedi Kraliçe ve usulca kalkıp uzaklaştı, kızını düşünceleriyle baş başa bıraktı.

Defne bir süre daha salıncakta sallandı. Ama artık aklı hep Mira'daydı. Sonunda salıncaktan indi ve bahçenin arka tarafına doğru yürümeye başladı. Mahmut Amca'yı gül fidanlarının yanında buldu. Mira onun yanında çömelmiş, küçük parmaklarıyla toprağı eşeliyor, dedesinin diktiği fideleri sulamaya yardım ediyordu. 'Mira,' dedi Defne yavaşça. Küçük kız başını kaldırdı. Gözleri hâlâ biraz mahzundu. 'Salıncağa gelir misin? Birlikte sallanmak ister misin?' Mira'nın yüzü bir anda aydınlandı. Sanki içinden küçük bir güneş doğmuştu. Dedesine baktı; Mahmut Amca gülümseyerek başını salladı. İki kız el ele tutuşup kiraz ağacının altına koştular. Defne salıncağa oturdu, Mira ise arkasına geçti. 'Seni ben iteyim mi?' diye sordu Mira heyecanla. 'Olur!' Mira küçük elleriyle Defne'yi nazikçe itti. Defne havalandıkça kahkahalar attı. Sonra sıra Mira'ya geldi. Defne onu itmek için arkasına geçti. Mira ilk kez bir salıncağa biniyordu. Önce biraz korktu, ipleri sımsıkı tuttu. Ama Defne ona, 'Korkma, ben buradayım,' dedi. Mira gözlerini kapattı ve rüzgârın saçlarını okşamasına izin verdi. Açtığında, yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. İki kız sırayla sallandılar. Bazen yan yana, bazen sırayla. Kiraz çiçekleri üzerlerine yağmur gibi yağdı. Hatice Teyze onlara bir tabak dolusu çilek ve iki bardak ayran getirdi. Bahçenin köşesinde, kiraz ağacının altında, küçük bir piknik yaptılar. Mira, dedesinin ona öğrettiği bir türküyü söyledi. Defne ise sarayda öğrendiği bir tekerlemeyi ezbere okudu. Birbirlerine güldüler. Defne, Mira'nın ne kadar güzel hikayeler bildiğini fark etti; Mira ise Defne'nin ne kadar tatlı bir kahkahası olduğunu. Öğleden sonra, gökyüzü pembemsi bir renge bürünmeye başladığında, Mahmut Amca torununu çağırdı. Mira ayağa kalktı, elbisesinin eteklerindeki çim parçalarını silkeledi. 'Teşekkür ederim, Defne. Bugün hayatımın en güzel günüydü.' Defne ona sarıldı. 'Yarın yine gel, olur mu? Salıncak ikimizin olsun.' Mira'nın gözleri yaşardı ama bu sefer mutluluktan. Başını evet anlamında salladı ve dedesinin elini tutup bahçeden ayrıldı. Defne arkalarından el salladı. Kiraz ağacının altında bir süre daha durdu. İçindeki o ağır taş kaybolmuştu. Yerine ılık, hafif, sevinçli bir his gelmişti. O akşam Prenses Defne yatağına girdiğinde, yastığına başını koyup gülümsedi. Annesi yanına oturup saçlarını okşadı. Defne, 'Anneciğim,' dedi yumuşak bir sesle, 'salıncağım hâlâ benim en sevdiğim hediye. Ama bugün öğrendim ki, bir hediyeyi paylaşınca o iki kat daha güzel oluyormuş.' Annesi onun alnından öptü. Pencereden içeri süzülen ay ışığı, odanın içinde sessiz bir ninni gibi dolaşıyordu. Defne, Mira'yı, salıncağı ve kiraz ağacının altındaki kahkahaları düşünerek tatlı bir uykuya daldı.

O akşam Prenses Defne yatağına girdiğinde, yastığına başını koyup gülümsedi. Annesi yanına oturup saçlarını okşadı. Defne, 'Anneciğim,' dedi yumuşak bir sesle, 'salıncağım hâlâ benim en sevdiğim hediye. Ama bugün öğrendim ki, bir hediyeyi paylaşınca o iki kat daha güzel oluyormuş.' Annesi onun alnından öptü. Pencereden içeri süzülen ay ışığı, odanın içinde sessiz bir ninni gibi dolaşıyordu. Defne, Mira'yı, salıncağı ve kiraz ağacının altındaki kahkahaları düşünerek tatlı bir uykuya daldı.