Prenses Ela'nın Tavşanı

Güneşin pamuk şekeri gibi pembe bulutların arasından süzüldüğü bir ilkbahar sabahıydı. Menekşe Kasabası'nın hemen yanı başındaki küçük şatonun bahçesinde, çiy taneleri henüz papatyaların üzerinde uyukluyordu. Bu şatoda, altı yaşında, kestane rengi saçları omuzlarına dökülen, yanaklarında iki küçük gamze taşıyan Prenses Ela yaşardı. O sabah Ela, penceresinden bahçeye baktığında, leylak ağacının altında titreyen küçük, beyaz bir tüy yumağı gördü. Bu küçük yumak, hayatının en güzel dostluğunun başlangıcı olacaktı; ama önce, hiç beklemediği bir şeyi öğrenmesi gerekecekti: sevmek, bazen bırakmayı da bilmektir.

Güneşin pamuk şekeri gibi pembe bulutların arasından süzüldüğü bir ilkbahar sabahıydı. Menekşe Kasabası'nın hemen yanı başındaki küçük şatonun bahçesinde, çiy taneleri henüz papatyaların üzerinde uyukluyordu. Hava taptaze çimen ve açan leylak kokuyordu. Uzaktan, kasabanın fırınından gelen sıcak ekmek kokusu da rüzgarla birlikte şatonun pencerelerine kadar ulaşıyordu. Bu şatoda, altı yaşında, kestane rengi saçları omuzlarına dökülen, yanaklarında iki küçük gamze taşıyan Prenses Ela yaşardı. Ela, diğer prenseslere hiç benzemezdi. Süslü taçlar takmak yerine saçına papatya takmayı, ipek ayakkabılar yerine çıplak ayakla çimende koşmayı severdi. En sevdiği şey ise bahçeydi. Annesi Kraliçe Lale ile birlikte ektikleri menekşeler, hercailer ve unutmabenileri, şatonun küçük bahçesini bir gökkuşağına çevirmişti. O sabah Ela, her zamanki gibi erken uyandı. Pencereyi açtığında serin bahar rüzgarı yüzüne çarptı. Esnedi, gözlerini ovuşturdu ve aşağıya, bahçeye baktı. İşte tam o an, leylak ağacının altında bir şey gördü. Küçük, beyaz, titreyen bir tüy yumağı. Ela'nın kalbi heyecanla çarpmaya başladı. "Aaa!" dedi yavaşça. "Bu da ne?" Hemen sabahlığını giydi, terliklerini bile aramadan merdivenlerden tıpır tıpır aşağı indi. Bahçe kapısını sessizce açtı ve parmaklarının ucunda leylak ağacına doğru ilerledi. Yaklaştıkça, küçük tüy yumağının ne olduğunu anladı: minicik, beyaz bir tavşan! Pembe burnu titriyor, uzun kulakları her hışırtıda dikiliyordu. Bir arka ayağı hafifçe yana kıvrılmıştı ve sanki biraz korkmuş gibiydi. Ela, çimenlerin üzerine usulca diz çöktü. Sesini en yumuşak haline getirdi. "Merhaba küçük dostum," diye fısıldadı. "Korkma, ben Ela. Sana zarar vermem." Tavşan kulaklarını dikti ama kaçmadı. Sanki bu nazik sesi anlamış gibiydi. Ela elini çok yavaşça uzattı. Parmak uçlarıyla tavşanın yumuşacık tüylerine dokundu. Tüyler bulut gibiydi, hatta belki buluttan da yumuşak. Tavşanın küçük kalbi hızlı hızlı atıyordu, Ela bunu avucunda hissedebiliyordu. "Sen kaybolmuşsun galiba," dedi Ela. "Ya da yorgunsun. Hadi seni içeri götüreyim, sana havuç bulurum." Küçük tavşanı dikkatlice kucağına aldı. Tavşan hiç direnmedi, sanki Ela'nın sıcak kollarında güvende hissetti. Ela onu sabahlığının içine sardı ve şatoya geri döndü. Annesi mutfakta sıcak süt hazırlıyordu. Ela'nın kucağındaki beyaz misafiri görünce şaşkınlıkla durdu. "Ela, kuzucuğum, bu da kim?" "Anne, bak ne buldum! Leylak ağacının altındaydı. Galiba kaybolmuş. Adını Pamuk koydum. Bulut gibi yumuşak çünkü." Kraliçe Lale gülümsedi ve eğilip tavşana baktı. Pamuk, kraliçenin nazik bakışları altında burnunu oynattı. "Ne kadar küçük," dedi kraliçe. "Belki annesinden ayrı düşmüştür. Ona bugün biraz bakalım, marul ve havuç verelim. Ama Ela, unutma; vahşi hayvanlar bizim evimizde yaşamak için doğmazlar." Ella bu son cümleyi pek duymadı. Çünkü Pamuk'u kucağına bastırmış, ona ne kadar harika bir hayat sunacağını hayal ediyordu.

O gün, Ela'nın hayatının en mutlu günlerinden biri oldu. Pamuk'a bahçeden taze marul yaprakları topladı, mutfaktan minicik havuç parçaları aldı. Salondaki büyük yastığın üzerine yumuşacık bir battaniye serdi ve Pamuk'a orada bir yatak yaptı. Pamuk uyurken Ela ona ninniler söyledi, uyandığında da bahçede onunla yürüyüşe çıktı. Günler birbiri ardına geçti. Bir hafta, sonra iki hafta. Pamuk büyüdü, biraz daha güçlendi. Artık Ela'nın elinden marul yiyor, onun peşinden zıplaya zıplaya bahçede dolaşıyordu. Ela her sabah uyandığında ilk işi Pamuk'a koşmaktı. Ona masallar okuyor, saçına taktığı papatyaları onunla paylaşıyordu. Ama Ela, zamanla bazı şeyler fark etmeye başladı. Önceleri bunları görmezden geldi, çünkü Pamuk'u o kadar çok seviyordu ki ayrılığı düşünmek bile istemiyordu. İlk fark ettiği şey şuydu: Pamuk akşamları pencerenin önüne gidiyor, dışarıya, çayırlığa doğru uzun uzun bakıyordu. Kulakları dimdik oluyor, burnu titriyordu. Sanki bir şeyi duyuyor, bir şeyi özlüyordu. İkinci fark ettiği şey ise daha üzücüydü. Pamuk artık eskisi kadar zıplamıyordu. Salonun halısında, mermer zeminde sıkışıp kalmış gibiydi. Bahçeye çıktıklarında bile, çitlerin önünde duruyor, ötesindeki uçsuz bucaksız çayırlığa bakıyordu. Bir akşam, Ela penceresinden dışarı bakarken, çayırlıkta beyaz bir gölge gördü. Sonra bir tane daha. Sonra üç, dört, beş tane. Tavşanlar! Bir tavşan ailesi, ay ışığında oynuyor, birbirleriyle koşuşturuyordu. Ela'nın kalbi sızladı. Acaba Pamuk'un ailesi onlar olabilir miydi? Ertesi sabah Ela, annesinin yanına gitti. Kraliçe Lale, bahçedeki gül fidanlarını buduyordu. Ela'nın gözleri biraz buğuluydu. "Anne," dedi yavaşça, "sana bir şey sormak istiyorum." Kraliçe makasını bıraktı ve kızının yanına çöktü. "Söyle bakalım, kuzucuğum." "Pamuk... Pamuk mutsuz mu sence?" Kraliçe Lale bir an sustu. Sonra Ela'nın elini avucuna aldı. "Sen ne düşünüyorsun, Ela?" Ela'nın gözleri doldu ama yaşları akıtmamak için çabaladı. "Akşamları hep dışarı bakıyor. Eskisi gibi zıplamıyor. Dün gece çayırlıkta bir sürü tavşan gördüm. Belki... belki onun ailesidir." Kraliçe Lale, kızının saçını okşadı. "Sen çok dikkatli ve sevgi dolu bir kalbe sahipsin, Ela. Pamuk'u seviyorsun, bunu biliyorum. Ama bazen sevmek, sevdiğimiz şeyi en mutlu olabileceği yere bırakmak demektir. Tavşanlar çayırlıklarda, ailelerinin yanında, koşarak ve zıplayarak mutlu olurlar. Bizim güzel evimiz onlar için biraz dar kalır." Ela bir süre düşündü. Aşağıdaki Pamuk'a baktı. Pamuk yine pencere kenarında duruyor, dışarıya bakıyordu. Burnu hafifçe titriyordu. "Ama... onu çok özleyeceğim, anne." "Biliyorum, kuzum. Özlemek de sevmenin bir parçasıdır. Ama düşün; eğer biri seni çok sevdiği için annenden ayırıp kendi evine götürse, sen mutlu olur muydun?" Ela başını iki yana salladı. Hayır, olmazdı. Annesini, babasını, bahçesini, kasabasını çok özlerdi. O gün Ela uzun uzun düşündü. Pamuk'u kucağına aldı, ona masal anlattı, tüylerini okşadı. Ama bu sefer farklı bir şekilde okşadı. Sanki vedalaşıyordu. Pamuk da bunu anlamış gibi, Ela'nın elini küçük dilinin ucuyla yaladı. Ertesi sabah, Ela kararını vermişti. Kahvaltıda annesine ve babasına dedi ki: "Bugün Pamuk'u çayırlığa götüreceğim. Onu ailesine kavuşturacağım." Kral baba, Ela'ya gururla baktı. Sakalının ucunu sıvazladı ve gülümsedi. "Sen gerçek bir prensessin, Ela. Çünkü gerçek prensesler, taçlarıyla değil, kalplerinin büyüklüğüyle prenses olurlar." Ela, gözleri parlayarak gülümsedi. İçi hem hüzünlü hem de garip bir şekilde huzurluydu. Doğru olanı yaptığını biliyordu. O sabah Ela ve annesi, Pamuk'u küçük bir hasır sepete yerleştirdiler. Sepetin içine yumuşak bir bez serdiler, biraz da marul yaprağı koydular. Pamuk sepette sessizce oturdu, sanki nereye gideceğini biliyormuş gibi. Kasabanın dışındaki çayırlığa kadar yürüdüler. Yol boyunca papatyalar, gelincikler, mor kır çiçekleri açmıştı. Arılar vızıldıyor, kelebekler çiçekten çiçeğe konuyordu. Hava bal kokuyordu. Ela, sepeti sıkıca tutuyor, arada bir Pamuk'a bakıp gülümsüyordu.

Çayırlığa vardıklarında, güneş tam tepedeydi. Otlar Ela'nın dizlerine kadar geliyor, rüzgarda dalga dalga sallanıyordu. Uzakta, küçük bir derecik şırıltıyla akıyordu. Çayırlığın bir köşesinde, büyük bir meşe ağacının kökleri arasında ufak tefek delikler vardı. Ela'nın annesi oraya işaret etti. "Bak Ela, tavşan yuvaları orada olmalı. Pamuk'u oraya bırakalım, kendi yolunu bulsun." Ela, sepeti meşe ağacının dibine yavaşça koydu. Sonra eğildi, Pamuk'u nazikçe kucağına aldı. Onu son bir kez göğsüne bastırdı. Pamuk'un kalp atışını hissetti, tüylerinin kokusunu içine çekti. "Pamuk," dedi yumuşacık bir sesle, "seni çok seviyorum. Ama biliyorum ki burası senin gerçek evin. Burada ailen var, arkadaşların var, koşacak çok yerin var. Beni unutma, olur mu? Ben de seni hiç unutmayacağım. Bazen çayırlığa gelip seni uzaktan izleyeceğim. Sen mutlu ol, yeter ki." Pamuk'un siyah, parlak gözleri Ela'ya baktı. Sonra Ela, onu çimenlerin üzerine usulca bıraktı. Pamuk bir an öylece durdu. Burnu titredi, kulakları dikildi. Sonra bir adım attı. Sonra bir adım daha. Bir koku alır gibi havayı kokladı. Ve sonra... Pamuk zıpladı! Bir, iki, üç! Bir kez daha! Çayırlığın derinliklerine doğru, mutlu mutlu zıplayarak ilerledi. Tam meşe ağacının kökündeki deliğe yaklaştığında, başka bir beyaz tavşan dışarı çıktı. Daha büyüktü, anne tavşana benziyordu. İki tavşan birbirlerine burunlarını sürttüler. Sonra üç tane daha küçük tavşan, deliğin içinden başlarını uzattı. Ela'nın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. Gözleri yaşardı ama bu kez mutluluktandı. "Anne, bak! Ailesi! Onlar Pamuk'un ailesi!" Kraliçe Lale, kızının elini sıktı. Birlikte uzaktan, küçük tavşan ailesinin sevinçle birbirine sarılışını izlediler. Pamuk arada bir dönüp Ela'ya baktı, sanki teşekkür ediyordu. Sonra ailesiyle birlikte çayırlığın derinliklerinde kayboldu. Ela derin bir nefes aldı. Göğsünde tuhaf bir his vardı; biraz hüzün, biraz mutluluk, biraz da gurur. Annesinin yüzüne baktı. "Anne, içim çok garip. Hem üzgünüm hem de mutluyum. Olur mu böyle?" Kraliçe gülümsedi ve kızının alnından öptü. "Olur, kuzucuğum. Hatta en güzel hisler böyle karışık hislerdir. Çünkü sen bugün gerçekten önemli bir şey yaptın. Sevdiğin birinin mutluluğunu, kendi mutluluğundan önce düşündün. Bu, dünyanın en güzel sevgisidir." Eve dönüş yolunda Ela, yol kenarındaki papatyalardan bir demet topladı. Bir kısmını saçına taktı, bir kısmını da boş hasır sepete koydu. Şatoya vardıklarında, sepeti pencerenin önüne, Pamuk'un eskiden uyuduğu yere bıraktı. Akşam olduğunda, Prenses Ela bahçedeki tahta bankta annesinin yanına oturdu. Gökyüzü turuncu ve mor renklere boyanmıştı, uzaktan bülbüllerin sesi duyuluyordu. Ela, annesinin omzuna yaslandı ve gülümsedi. "Anne," dedi yumuşak bir sesle, "Pamuk'u çok özleyeceğim. Ama onun mutlu olduğunu bilmek, içimi ısıtıyor." Annesi onun saçlarını okşadı. Hava giderek serinliyor, bahçedeki yasemin kokusu daha da yoğunlaşıyordu. O gece Ela yatağına girdiğinde, penceresinden çayırlığa doğru baktı. Uzakta, ay ışığının altında küçük beyaz bir gölgenin zıpladığını gördüğünü sandı. Belki gerçekten Pamuk'tu, belki sadece hayaliydi. Ama Ela artık biliyordu ki gerçek sevgi, sevdiğin şeyin senin yanında değil, ait olduğu yerde olmasını istemekti. Ve bu düşünceyle, dudaklarında tatlı bir gülümsemeyle uykuya daldı. Rüyasında çayırlıkta koşan beyaz tavşanlar vardı ve onlardan biri, en küçüğü, dönüp dönüp ona gülümsüyordu.

Akşam olduğunda, Prenses Ela bahçedeki tahta bankta annesinin yanına oturdu. Gökyüzü turuncu ve mor renklere boyanmıştı, uzaktan bülbüllerin sesi duyuluyordu. Ela, annesinin omzuna yaslandı ve gülümsedi. "Anne," dedi yumuşak bir sesle, "Pamuk'u çok özleyeceğim. Ama onun mutlu olduğunu bilmek, içimi ısıtıyor." Annesi onun saçlarını okşadı. O gece Ela yatağına girdiğinde, penceresinden çayırlığa doğru baktı. Uzakta, ay ışığının altında küçük beyaz bir gölgenin zıpladığını gördüğünü sandı. Belki gerçekten Pamuk'tu, belki sadece hayaliydi. Ama Ela artık biliyordu ki gerçek sevgi, sevdiğin şeyin senin yanında değil, ait olduğu yerde olmasını istemekti. Ve bu düşünceyle, dudaklarında tatlı bir gülümsemeyle uykuya daldı.