Tatlı Hayalet Pıtırcık

Cadılar Bayramı'na bir gün kalmıştı. Akçaağaçların bakır renkli yapraklarını döktüğü o serin ekim akşamında, küçük Mira anneannesinin köşkünde pencerenin önünde oturuyor, bahçedeki balkabaklarının turuncu yanaklarını seyrediyordu. Köşkün eski tahtaları arada bir 'gıcır' diye konuşuyor, ocakta kaynayan elma kompostosunun tarçınlı kokusu odaya yayılıyordu. Mira o akşam tavan arasından gelen küçük bir 'tıp tıp' sesi duyduğunda, korkmak yerine merak etti. Çünkü anneannesi hep şöyle derdi: 'Sevgiyle bakılan hiçbir şey korkutucu değildir, Mira'cığım.'

Cadılar Bayramı'na bir gün kalmıştı. Akçaağaçların bakır renkli yapraklarını döktüğü o serin ekim akşamında, küçük Mira anneannesinin köşkünde pencerenin önünde oturuyor, bahçedeki balkabaklarının turuncu yanaklarını seyrediyordu. Köşk çok eskiydi; duvarları sarmaşıklarla kaplı, çatısı sivri, pencereleri kocaman ve yuvarlaktı. İçeride ise her şey sımsıcaktı. Şöminede çıtırdayan odunların kokusu, ocakta kaynayan elma kompostosunun tarçınlı buharıyla karışıyor, eski halıların üzerinde turuncu ışıklar dans ediyordu. Mira, altı yaşındaydı ve hardal sarısı örgü kazağının kollarını avuçlarının içine çekmiş, dışarıyı izliyordu. Anneannesi Suna Hanım, mutfakta yarın için zencefilli kurabiyeler yapıyordu. Kurabiye kalıplarının tahtaya 'tak tak' vuruşu, köşkün en sevdiği müziğiydi sanki. 'Anneanneciğim,' dedi Mira, 'bu köşk çok büyük. İçinde bizden başka kimse yok, değil mi?' Suna Hanım gözlüğünün üstünden ona baktı ve sıcak bir kahkaha attı. Yanaklarındaki kırışıklıklar, tıpkı bir gülücük haritası gibi açıldı. 'Bir köşk hiç boş olur mu Mira'cığım? Tahtaları konuşur, pencereleri şarkı söyler, tavan arası da bazen biraz hapşırır.' Mira güldü. Tam o sırada, yukarıdan ince bir ses duydu: 'Tıp... tıp... tıp...' Kafasını kaldırdı. Tavana baktı. Ses, sanki yukarıda biri parmak uçlarında yürüyormuş gibiydi. Ama Mira hiç korkmadı. Çünkü anneannesi hep şöyle derdi: 'Sevgiyle bakılan hiçbir şey korkutucu değildir.'

Mira, koltuğundan kalktı ve mutfağın kapısına doğru gitti. Anneannesi tezgahta hamur açıyor, ellerindeki un bulut gibi havaya kalkıyordu. 'Anneanne, yukarıda bir ses var. Çıkıp bakabilir miyim?' Suna Hanım bir an durdu, sonra önlüğüne ellerini sildi. Çekmeceden küçük, pirinç bir fener çıkardı ve içine bir mum yerleştirdi. 'Tabii bakabilirsin. Ama yanına bir de bunu götür,' dedi ve bir tabağa iki tane sıcacık zencefilli kurabiye koydu. 'Yukarıda kim varsa, belki misafirperverliğini sever.' Mira tabağı bir eline, feneri diğer eline aldı. Tavan arasına çıkan dar, gıcırdayan ahşap merdivenleri yavaş yavaş tırmandı. Her basamakta tahtalar 'krrr' diye iç çekiyordu. Fenerin sarı ışığı, duvardaki eski fotoğrafları aydınlatıyordu: anneannesinin gençliği, dedesinin bıyıkları, annesinin küçükken bindiği tahta at... Tavan arasının kapısını ittiğinde, içeriye dolunay ışığı vuruyordu. Yuvarlak pencereden süzülen gümüş ışık, sandıkların, eski oyuncakların ve örümcek ağı gibi dantellerin üstünde dans ediyordu. Hava, eski kitap ve lavanta kokuyordu. 'Tıp... tıp...' Ses, köşedeki ahşap sandığın arkasından geliyordu. Mira tabağı önüne tutarak yaklaştı. 'Merhaba?' dedi yumuşak bir sesle. 'Ben Mira. Sana kurabiye getirdim.' Sandığın arkasından önce iki minik, parlak göz belirdi. Sonra patates kadar küçük, bembeyaz, tüy gibi yumuşacık bir şey süzülerek havaya yükseldi. Bu, bir hayaletti. Ama hiç de korkutucu değildi. Bir çay fincanı kadardı, yanakları pembe pembeydi ve kocaman bir gülümsemesi vardı. 'Ben... ben Pıtırcık,' dedi minik bir sesle. 'Ben bu köşkte yaşıyorum. Ama kimse beni görmüyor.' Mira gözlerini kırpıştırdı. 'Neden saklanıyordun?' 'Çünkü insanlar hayaletlerden korkar,' dedi Pıtırcık üzgün üzgün. 'Bir keresinde merhaba demek için göründüm, kapıcı amca çığlık atıp kaçtı. O günden beri sadece geceleri ortaya çıkıyorum. Ama yalnızım.' Mira'nın kalbi sızladı. Tabağı uzattı. 'Kurabiye ister misin? Anneannem yaptı. Çok güzel kokuyor.' Pıtırcık şaşkınlıkla baktı. 'Sen... benden korkmuyor musun?' 'Niye korkayım ki? Sen bir patates kadarsın. Hem çok da tatlı görünüyorsun.' Pıtırcık o kadar mutlu oldu ki, havada minik bir takla attı. Sonra kurabiyeden küçücük bir ısırık aldı ve gözleri yıldız gibi parladı.

Mira, Pıtırcık'ı alıp aşağıya, anneannesinin yanına götürdü. Suna Hanım, mutfak kapısında onları gördüğünde hiç şaşırmadı. Sadece gülümsedi ve gözlüğünü düzeltti. 'Demek tavan arasındaki dostumuzla nihayet tanıştın,' dedi sakince. 'Ben onu yıllardır biliyorum. Ama kendini hazır hissedene kadar saklanmasına saygı duydum.' Pıtırcık sevinçten havada zıplayıverdi. 'Beni biliyor muydunuz?' 'Elbette,' dedi Suna Hanım. 'Bazen geceleri masaya bir bardak süt bırakırdım. Sabah hep boş olurdu.' Üçü birlikte mutfak masasına oturdular. Pıtırcık, çay fincanının kenarına tünedi. Mira ona en küçük kurabiyeyi seçti. Dışarıda rüzgar, akçaağaç yapraklarını pencereye doğru savuruyordu, ama içerisi mis gibi tarçın ve sevgi kokuyordu. 'Yarın Cadılar Bayramı,' dedi Mira heyecanla. 'Bahçeye balkabağı fenerleri dizeceğiz. Sen de bizimle olur musun Pıtırcık?' Küçük hayalet utangaç utangaç başını salladı. 'Olurum. Ama beni başkaları görürse korkmazlar mı?' Mira düşündü. Sonra parmağını havaya kaldırdı: 'Yarın herkes kostüm giyecek. Sen de bizim en gerçek misafirimiz olursun. Kimse senin gerçek bir hayalet olduğunu anlamaz, sadece çok güzel bir kostümün olduğunu sanırlar!' Pıtırcık kahkahalarla güldü. Anneanne de güldü. Mira da güldü. Köşk de sanki gülüyordu; tahtaları artık 'gıcır' değil, 'kıkır kıkır' diyordu. O gece Mira, yatağına girdiğinde pencereden içeri sızan ay ışığının altında Pıtırcık'ı gördü. Küçük hayalet, perdenin ucuna tutunmuş, ona el sallıyordu. Mira da gülümseyerek el salladı. Artık tavan arasındaki 'tıp tıp' sesleri ona ninni gibi geliyordu. Anneannesinin dediği gibi, tanımadığın şey korkutur insanı; ama bir adım atıp 'merhaba' dediğinde, çoğu zaman karşında sadece bir arkadaş bulurdun. Mira o akçaağaç kokulu ekim gecesinde, dünyanın en tatlı sırrını öğrenmişti: Korkunun panzehiri, biraz cesaret ve bir tabak sıcak kurabiyeydi.

O gece Mira, yatağına girdiğinde pencereden içeri sızan ay ışığının altında Pıtırcık'ı gördü. Küçük hayalet, perdenin ucuna tutunmuş, ona el sallıyordu. Mira da gülümseyerek el salladı. Artık tavan arasındaki 'tıp tıp' sesleri ona ninni gibi geliyordu. Anneannesinin dediği gibi, tanımadığın şey korkutur insanı; ama bir adım atıp 'merhaba' dediğinde, çoğu zaman karşında sadece bir arkadaş bulurdun. Mira o akçaağaç kokulu ekim gecesinde, dünyanın en tatlı sırrını öğrenmişti: Korkunun panzehiri, biraz cesaret ve bir tabak sıcak kurabiyeydi.