Tavan Arasındaki Fısıltı

Ekim ayının son cumartesi sabahıydı. Rüzgar, Karaçam Sokağı'ndaki yaprakları havalandırıp tekrar yere bırakırken, on bir yaşındaki Deniz, anneannesinin iki katlı eski ahşap evinin önünde valizini sürüklüyordu. Cadılar Bayramı'na sadece iki gün vardı ve annesi onu hafta sonu için anneannesine bırakmıştı. Evin sarı boyalı cumbası, bahçedeki ceviz ağacının gölgesinde sanki uyukluyor gibiydi. Deniz, kapının tokmağına uzandığında içeriden tarçınlı elma kokusu burnuna çarptı. Ama o koku kadar belirgin bir başka şey daha vardı: tavan arasından gelen, çok ince, çok yavaş bir fısıltı.

Ekim ayının son cumartesi sabahıydı. Rüzgar, Karaçam Sokağı'ndaki yaprakları havalandırıp tekrar yere bırakırken, on bir yaşındaki Deniz, anneannesinin iki katlı eski ahşap evinin önünde valizini sürüklüyordu. Cadılar Bayramı'na sadece iki gün vardı ve annesi onu hafta sonu için anneannesine bırakmıştı. Evin sarı boyalı cumbası, bahçedeki ceviz ağacının gölgesinde sanki uyukluyor gibiydi. Deniz, kapının tokmağına uzandığında içeriden tarçınlı elma kokusu burnuna çarptı. Ama o koku kadar belirgin bir başka şey daha vardı: tavan arasından gelen, çok ince, çok yavaş bir fısıltı. Anneannesi Nadide Hanım, kapıyı açtığında kollarını iki yana açtı. Üzerinde lavanta rengi bir hırka, başında ise her zamanki gibi gevşekçe bağlanmış bir eşarp vardı. 'Hoş geldin canım kızım,' dedi, sesi sıcak bir çorba gibi. 'Tam zamanında geldin, kurabiyeler fırından yeni çıktı.' Deniz içeri girdiğinde, eski ahşap zemin ayağının altında tanıdık bir gıcırtıyla karşılık verdi. Salondaki kanepenin üzerine valizini bıraktı, ama gözleri hâlâ yukarı, tavana doğru kaymaya devam ediyordu. Anneannesinin evi, Deniz'in çocukluğundan beri her köşesini bildiği bir yerdi. Mutfaktaki bakır cezveler, koridordaki sararmış aile fotoğrafları, salondaki büyük duvar saati... Hepsi yerli yerindeydi. Ama tavan arasına çıkan o dar merdiveni hatırlamıyordu hiç bu kadar dikkatle incelediğini. 'Anneanne,' diye sordu çekinerek, 'yukarıda biri mi var?' Nadide Hanım elinde tepsiyle mutfaktan çıktı. 'Yukarıda mı? Sadece eski sandıklar, bir de dedenin kitapları var oralarda. Neden sordun?' Deniz omuz silkti. 'Bir ses duydum sandım.' Ama emin değildi söylediğinden. Belki rüzgardı, belki de evin yaşlı tahtalarının kendi kendine konuşmasıydı.

Öğleden sonra hava karardığında, Deniz salonun penceresinden bahçeye bakıyordu. Ceviz ağacının dalları rüzgarla sallanıyor, yere düşen yapraklar küçük girdaplar oluşturuyordu. Anneannesi koltuğunda örgü örerken, Deniz yine o sesi duydu. Bu sefer daha netti: ince, titrek, sanki birisi çok yavaş bir şarkı mırıldanıyordu. 'Anneanne, gerçekten bir ses var,' dedi Deniz, sesi biraz titreyerek. 'Tavan arasından geliyor.' Nadide Hanım örgüsünü dizine bıraktı ve kulak kabarttı. Bir süre sessizce dinledi. 'Hmm,' dedi sonunda. 'Ben pek iyi duyamıyorum artık, biliyorsun. Ama madem sen duyuyorsun, gel birlikte bakalım. Korkacak bir şey yok bu evde, hiç olmadı.' Deniz yutkundu. Cadılar Bayramı yaklaşıyordu ve arkadaşları okulda hayalet hikayeleri anlatıp duruyordu. Aklının bir köşesi 'belki gerçekten bir şey vardır' diye fısıldıyor, diğer köşesi ise anneannesinin sakin sesine güvenmek istiyordu. Sonunda merakı korkusunu yendi. Anneannesinin uzattığı küçük el fenerini aldı. Tavan arasının merdiveni dardı ve her basamak farklı bir notada gıcırdıyordu. Yukarı çıktıklarında, küçük yuvarlak pencereden süzülen turuncu ışık, tozları havada altın tozu gibi parıldatıyordu. Lavanta, eski kağıt ve ahşap kokusu birbirine karışmıştı. Köşede dedesinin eski kitapları üst üste dizilmişti. Sandıkların üzerinde örtüler vardı. Ve tam orada, çatı penceresinin hemen altında, o ses yine duyuldu. Deniz fenerin ışığını sesin geldiği yöne çevirdi. Önce hiçbir şey göremedi. Sonra, eski bir kemanın yan yatmış halini fark etti. Kemanın tellerinden biri, açık bırakılmış küçük pencereden giren rüzgarla titriyor, ince ve uzun bir uğultu çıkarıyordu. Sanki keman, çok uzun zamandır kimsenin dinlemediği bir şarkıyı kendi kendine söylüyordu. 'Aaa,' dedi Deniz, hem şaşırarak hem rahatlayarak. 'Bu... bu dedemin kemanı mı?' Nadide Hanım'ın gözleri yumuşadı. Yavaşça kemana yaklaştı ve onu kucağına aldı. 'Evet,' dedi sessizce. 'Deden öldükten sonra buraya kaldırmıştım. Dinlemek bana çok ağır geliyordu. Ama görünüşe göre keman, sessizliği benden daha az sevmiş.' Deniz, anneannesinin gözlerindeki ışığa baktı. Korkunun yerini başka bir duygu almıştı: hem şefkat, hem merak, hem de bir çeşit anlayış.

Aşağı indiklerinde Nadide Hanım kemanı salondaki masaya özenle bıraktı. Bir bezle üstündeki tozu yavaşça sildi. Deniz, anneannesinin parmaklarının tellere değişini izledi. Yaşlı kadın bir an duraksadı, sonra gülümsedi. 'Biliyor musun,' dedi Nadide Hanım, 'deden bu kemanı kırk yıl çaldı. Her akşam, sen doğmadan çok önce, bu salonda otururdu. Onu yukarı kaldırdığımda sanırım bir parçamı da oraya koymuşum.' Deniz yanına oturdu. 'Şimdi indirebilir miyiz?' Nadide Hanım başını salladı, gözleri parlıyordu. 'İndirebiliriz. Belki Cadılar Bayramı'nda bir şeyler çalmayı bile denerim. Eskisi kadar iyi olmaz ama olsun.' O akşam pencerenin önünde otururlarken Deniz, kendi kendine düşündü. Sabah duyduğu o fısıltı, ona ne kadar da farklı gelmişti. Hayalet sandığı ses, aslında uzun zamandır susturulmuş bir hatıraydı. Korku, çoğu zaman bilmediğimiz şeylerden doğuyordu; ama merak edip yaklaşınca, o şeyler bambaşka bir hal alıyordu. Pazar günü Deniz, anneannesiyle birlikte bahçeden topladıkları balkabağını oydu. İçine bir mum yerleştirdiler ve cumbanın penceresine koydular. Akşam karanlığında balkabağının ışığı, ceviz ağacının dallarına yumuşak bir turuncu boya sürdü. Nadide Hanım kemanı eline aldı ve ürkek, kısa bir melodi çaldı. Notalar mükemmel değildi, bazıları çatlaktı; ama ev, sanki uzun bir uykudan uyanıyormuş gibi nefes aldı. Deniz, anneannesinin yanına sokuldu. 'Bence keman seni özlemiş,' dedi usulca. Nadide Hanım güldü, gözlerinin kenarında küçük kırışıklıklar oluştu. 'Belki de ben onu özlemişim de farkında değilmişim.' O gece Deniz yatağına girdiğinde, tavan arasından artık hiçbir ses gelmiyordu. Çünkü o ses artık aşağıdaydı, salonda, anneannesinin elinde. Ve Deniz, korktuğu şeyin bazen sadece dinlenmek isteyen bir kalp olabileceğini öğrenmişti.

Pazar akşamı çantasını toparlarken Deniz, pencereden bahçeye baktı. Ceviz ağacının dalları artık ona daha az ürkütücü, daha çok tanıdık görünüyordu. Anneannesi yanına gelip omzuna bir el koydu. 'Bazı sesler,' dedi yumuşak bir sesle, 'sadece dinlenmeyi bekler.' Deniz gülümsedi. Cadılar Bayramı için hazırladığı maskeyi çantasına yerleştirirken, artık karanlık köşelerden değil, anlamadığı şeyleri anlamaya çalışmaktan korkmadığını fark etti. Tavan arasındaki o ince fısıltı, ona kocaman bir şey öğretmişti: Çoğu zaman korktuğumuz şey, aslında bizden bir parça ilgi bekleyen küçük bir gerçekti.