Tavan Arasındaki Fısıltı

Ekim ayının son cumartesisiydi ve Ahşap Sokak, sabahın erken saatlerinde sarı yapraklarla kaplanmıştı. Defne, anneannesinin iki katlı eski evine taşınalı henüz üç gün olmuştu. Babasının işi nedeniyle şehir değiştirmek zorunda kalmışlardı ve bu yüzden Defne, sınıf arkadaşlarını, sıra arkadaşı Mira'yı ve hatta penceresinin önündeki manolya ağacını geride bırakmıştı. Yeni evin tahta merdivenleri her adımda gıcırdıyor, eski radyatörler sabahları tıkırdayarak ısınıyor, mutfaktan ise anneannesinin kavurduğu kabak çekirdeklerinin kokusu yayılıyordu. Cadılar Bayramı'na sadece iki gün kalmıştı ama Defne'nin içinde hiçbir heyecan yoktu; sadece sessiz, ağır bir buruşukluk vardı.

Ekim ayının son cumartesisiydi ve Ahşap Sokak, sabahın erken saatlerinde sarı yapraklarla kaplanmıştı. Defne, anneannesinin iki katlı eski evine taşınalı henüz üç gün olmuştu. Babasının işi nedeniyle şehir değiştirmek zorunda kalmışlardı ve bu yüzden Defne, sınıf arkadaşlarını, sıra arkadaşı Mira'yı ve hatta penceresinin önündeki manolya ağacını geride bırakmıştı. Yeni evin tahta merdivenleri her adımda gıcırdıyor, eski radyatörler sabahları tıkırdayarak ısınıyor, mutfaktan ise anneannesinin kavurduğu kabak çekirdeklerinin kokusu yayılıyordu. Cadılar Bayramı'na sadece iki gün kalmıştı ama Defne'nin içinde hiçbir heyecan yoktu; sadece sessiz, ağır bir buruşukluk vardı. O sabah, kahvaltıdan sonra odasına çıkmak için merdivenleri tırmanırken garip bir ses duydu. Tavan arasından geliyordu sanki. Hafif bir fısıltı, ardından küçük bir tıkırtı. Defne durdu, kulaklarını dikti. Ses tekrarladı. Sanki biri yukarıda yürüyor, sanki biri bir şeyler söylüyordu. Kalbi hızlandı. Anneannesinin evi yüz yıllıktı ve mahallenin çocukları bu eve “perili köşk” diyorlardı; Defne bunu okula kaydolduğu gün, oyun bahçesinde duymuştu. O zaman önemsememişti ama şimdi, tavan arasından gelen o fısıltıyla birlikte, içinde küçük bir ürperti dolaşmaya başlamıştı. Anneannesi mutfaktan seslendi. “Defneciğim, sana sıcak süt koydum, iner misin?” Defne hızla aşağı indi ve masaya oturdu. Anneannesi onun yüzündeki tedirginliği fark etti hemen. Ellerini önlüğüne kuruladı, karşısına oturdu ve “Anlat bakalım, ne oldu?” diye sordu yumuşacık. Defne, tavan arasından gelen sesleri anlattı. Anneannesi gülümsedi ama gülümsemesinde bir hüzün vardı. “Bu ev çok eski, kuzum. Eski evlerin de eski sesleri olur. Ama istersen birlikte çıkıp bakarız, ne dersin?” Defne başını salladı, içten içe korkuyordu ama anneannesinin yanında olması ona cesaret veriyordu.

Öğleden sonra, gökyüzü gri bulutlarla kaplandığında, anneannesi elinde eski bir fenerle Defne'nin yanına geldi. Tavan arasının kapısı, koridorun en sonundaydı; tozlu bir zincirle çekilen tahta bir kapaktı bu. Anneannesi zinciri çekti ve merdiven aşağıya doğru gıcırdayarak indi. Defne yutkundu. Yukarıdan soğuk, kuru bir hava aşağı süzüldü; içinde lavanta ve eski kağıt kokusu vardı. Önce anneannesi çıktı, sonra Defne. Tavan arasının küçük penceresinden süzülen kül rengi ışık, sandıkları, eski bir dikiş makinesini ve duvara dayanmış çerçeveli fotoğrafları aydınlatıyordu. Defne ortada durdu ve dinledi. Bir süre sessizlik vardı. Sonra yine duydu; o fısıltı, o tıkırtı. Sesin geldiği yöne döndü. Köşede, üzeri eski bir örtüyle örtülmüş bir şey vardı. Anneannesi örtüyü yavaşça kaldırdı. Altından eski, tahta bir kuş kafesi çıktı. Kafesin içinde hiçbir şey yoktu ama hemen yanında, açık bir tavan penceresinin altında, küçük bir kuş yuvası duruyordu. Yuvanın içinde iki tüylü baş, korkuyla onlara bakıyordu. İki yavru baykuştu bunlar. Tavan penceresinin menteşesi kırılmış, pencere hafif açık kalmıştı; anne baykuş herhalde buradan girip yavrularına bir yuva kurmuştu. Defne'nin duyduğu fısıltılar, baykuşların yumuşacık ötüşleri ve kanat çırpışlarıydı. Defne ilk önce şaşırdı, sonra yüzüne bir gülümseme yayıldı. “Anneanne, hayalet değilmiş!” dedi heyecanla. Anneannesi de güldü. “Hayalet değil tabii, kuzum. Ama bak, bu yavrular çok küçük. Annelerinin yakında dönmesi lazım. Onları rahatsız etmeyelim.” Defne yavruları izledi. Biri tüylerini kabartmış, diğeri başını yana eğmiş ona bakıyordu. O an Defne, yeni eve geldiğinden beri ilk defa içinde sıcacık bir şey hissetti. Bu yavrular da onun gibiydi; tanımadıkları bir yere gelmişlerdi, etrafları yabancıydı, biraz korkuyorlardı belki. Ama anneleri vardı, bir yuvaları vardı. O akşam, anneannesi Defne'ye baykuşları anlattı. Onların gece avcısı olduğunu, çok sessiz uçtuklarını, yavrularını nasıl koruduklarını söyledi. Defne, defterine baykuşların resmini çizdi ve altına “Tavan Arasındaki Komşularım” yazdı. Ertesi sabah okula gittiğinde, teneffüste yanına oturan kızıl saçlı bir kız vardı; adı Eylül'dü. Defne ona baykuşları anlattı. Eylül'ün gözleri büyüdü. “Gerçekten mi? Ben de kuşları çok seviyorum! Görmeye gelebilir miyim?” diye sordu. Defne başını salladı. İçinde bir kapı açılmış gibiydi.

Cadılar Bayramı akşamı, Ahşap Sokak'taki evlerin pencerelerinde balkabağı fenerleri yanıyordu. Defne, anneannesinin diktiği siyah pelerini omuzlarına aldı ve kapıyı çaldığında Eylül'ün elinde küçük bir kavanoz vardı; içinde ev yapımı zencefilli kurabiyeler. Birlikte yukarı çıktılar. Tavan arasının kapağını sessizce açtılar, fenerin ışığını yere doğrulttular ki yavruları korkutmasınlar. Anne baykuş o akşam yuvadaydı; iri, sarı gözleriyle onlara baktı ama kıpırdamadı. Sanki Defne'yi tanımıştı, sanki ona güveniyordu. Yavrular büyümüştü, tüyleri daha kabarıktı. Eylül fısıltıyla, “Bu gördüğüm en güzel şey,” dedi. Aşağı indiklerinde, anneannesi onlara sıcak elma şırası hazırlamıştı. Mutfağın penceresinden dışarı baktıklarında, sokakta kostümleriyle dolaşan çocukları, gülüşmeleri, balkabaklarının turuncu ışığını gördüler. Defne, anneannesinin yanına sokuldu. “Anneanne,” dedi, “ben buraya geldiğimde bu evi sevmemiştim. Çok eski, çok sesli geliyordu. Ama şimdi… şimdi başka türlü duyuyorum sanki.” Anneannesi onun saçlarını okşadı. “Bazen,” dedi, “korktuğumuz şeyler aslında bizi bekleyen küçük armağanlardır, kuzum. Sadece yaklaşıp bakmamız gerekir.” O gece Defne yatağına girdiğinde, tavan arasından yine o yumuşacık fısıltıyı duydu. Ama bu kez ürpermedi. Gülümsedi, yorganını çenesine kadar çekti ve gözlerini kapadı. Yeni bir evi, yeni bir arkadaşı ve tavan arasında üç sessiz komşusu vardı. Pencerenin dışında rüzgar, sarı yaprakları savururken Defne, kendi yuvasının da tıpkı baykuşlarınki gibi, beklediğinden çok daha sıcak olabileceğini anlamıştı.

O gece Defne yatağına girdiğinde, tavan arasından yine o yumuşacık fısıltıyı duydu. Ama bu kez ürpermedi. Gülümsedi, yorganını çenesine kadar çekti ve gözlerini kapadı. Yeni bir evi, yeni bir arkadaşı ve tavan arasında üç sessiz komşusu vardı. Pencerenin dışında rüzgar, sarı yaprakları savururken Defne, kendi yuvasının da tıpkı baykuşlarınki gibi, beklediğinden çok daha sıcak olabileceğini anlamıştı.