Tavşan Pıtırcık'ın Kayıp Düğmesi

Bahar güneşinin ilk ışıklarının Karaağaç Ormanı'nın üzerine süzüldüğü bir pazar sabahıydı. Çiy taneleri yoncaların üzerinde küçük cam boncuklar gibi parıldıyor, uzaktan bir ardıçkuşunun neşeli ötüşü duyuluyordu. Ormanın güneye bakan yamacında, kocaman bir meşe ağacının kıvrılan kökleri arasında, kapısı leylak rengine boyanmış küçük bir yuva vardı. Bu yuva, küçük tavşan Pıtırcık'a aitti. Pıtırcık o sabah, anneannesinin ona dikip gönderdiği yepyeni mavi yeleğini ilk kez giyecek olmanın heyecanıyla erkenden uyanmıştı.

Bahar güneşinin ilk ışıklarının Karaağaç Ormanı'nın üzerine süzüldüğü bir pazar sabahıydı. Çiy taneleri yoncaların üzerinde küçük cam boncuklar gibi parıldıyor, uzaktan bir ardıçkuşunun neşeli ötüşü duyuluyordu. Ormanın güneye bakan yamacında, kocaman bir meşe ağacının kıvrılan kökleri arasında, kapısı leylak rengine boyanmış küçük bir yuva vardı. Bu yuva, küçük tavşan Pıtırcık'a aitti. Pıtırcık o sabah, anneannesinin ona dikip gönderdiği yepyeni mavi yeleğini ilk kez giyecek olmanın heyecanıyla erkenden uyanmıştı. Yelek, gökyüzünün en açık mavisindendi ve üzerinde dört tane küçük sedef düğme parlıyordu. Anneannesi mektubunda şöyle yazmıştı: 'Canım yumuşak patim, bu düğmeleri yıllar önce bir denizci dostumun bana hediye ettiği sandıktan çıkardım. Onlara iyi bak, çünkü her birinde bir hatıra saklıdır.' Pıtırcık yeleğini giydi, aynanın karşısında bir sağa bir sola döndü. Kulakları gururla dimdik durdu. 'Bugün Salyangoz Salih ile buluşacağım, ona yeni yeleğimi göstereceğim,' dedi kendi kendine. Salyangoz Salih, dere kenarındaki nilüfer yapraklarının altında yaşayan en sakin, en bilge dostuydu. Kahvaltısında bir dilim havuçlu kek yedi, papatya çayını içti ve kapıdan çıktı. Hava öyle güzeldi ki, otların arasından geçerken ayaklarına değen ıslaklık bile ona iyi geldi. Yolda arıların vızıltısını, ağaçkakanın tıkırtısını duyuyordu. Bir sincap dalın üzerinden ona el salladı, Pıtırcık da geri salladı. Dereye yaklaştığında, taşların arasından akan suyun şırıltısı kulağına geldi. Tam o sırada bir şeyin eksildiğini hissetti. Yeleğine baktı ve kalbi küt küt atmaya başladı. En üstteki sedef düğme yerinde yoktu! İpliği sarkıyor, küçük bir boşluk dudak büküyordu sanki. 'Eyvah,' dedi Pıtırcık. Sesi titremişti. 'Anneannemin denizci hatırası... Onu kaybetmiş olamam.' Hemen geri döndü, geldiği yolu adım adım inceledi. Yoncaların arasına eğildi, taşların altına baktı, çukurları araştırdı. Ne var ki sedef düğme hiçbir yerde görünmüyordu. Güneş yükseldikçe, Pıtırcık'ın gözleri de yaşla doldu.

Pıtırcık ne yapacağını bilemez halde meşe ağacının altındaki yosunlu bir taşa oturdu. Burnunu çekti, patileriyle gözlerini sildi. Tam o anda, çalıların arasından bir hışırtı duydu. Başını kaldırdığında, küçük bir tilki yavrusunun kendisine baktığını gördü. Tilkinin tüyleri kızıl, göğsü beyazdı ve kulaklarının ucu siyahtı. Ağzında parlak bir şey vardı. Pıtırcık'ın yüreği bir an duraksadı. Ormanın büyüklerinden tilkilerin bazen yaramaz olabileceğini duymuştu. Ama bu tilki yavrusu ondan büyük değildi, hatta belki biraz daha küçüktü. Gözleri meraklı ve ürkekti. Tilki yavrusu yavaşça yaklaştı, ağzındakini önüne bıraktı ve geri çekildi. Pıtırcık aşağı baktı: anneannesinin sedef düğmesi, çimenlerin üzerinde güneşi yansıtarak duruyordu! 'Bu... bu benim düğmem!' dedi Pıtırcık şaşkınlıkla. 'Onu sen mi buldun?' Tilki yavrusu utangaç bir şekilde başını salladı. 'Adım Çıtçıt,' dedi yumuşak bir sesle. 'Dere kenarında parlarken gördüm. Önce ne olduğunu anlamadım, sonra senin patika boyunca üzgün üzgün aradığını duydum. Ben de... sana getireyim dedim.' Pıtırcık düğmeyi aldı, patilerinin arasında çevirdi. Sonra Çıtçıt'a baktı. Tilki yavrusu, sanki azarlanmayı bekler gibi geri geri çekiliyordu. 'Neden gidiyorsun?' diye sordu Pıtırcık. Çıtçıt durdu. 'Çünkü... çoğu hayvan benimle konuşmak istemez. Annem der ki, bizim ailemiz buraya yeni taşındı ve diğerleri bize alışmadı henüz. Sincaplar görünce dala kaçıyor, kirpiler topa dönüyor. Sen de korkacaksın diye düşündüm.' Pıtırcık bir an düşündü. İçinden bir ses, 'Tilki işte, dikkatli ol,' diyordu. Ama başka bir ses daha vardı, daha sıcak, daha sakin: 'O az önce sana iyilik yaptı. Kaybettiğin şeyi bulup getirdi. Onu tanımadan yargılamak doğru olur muydu?' Pıtırcık yutkundu, sonra elini uzattı. 'Ben Pıtırcık,' dedi. 'Tanıştığımıza memnun oldum Çıtçıt. Düğmemi bulduğun için çok teşekkür ederim. Eğer getirmeseydin, anneannemin hatırasını yitirecektim.' Çıtçıt'ın gözleri büyüdü. Sanki ona uzatılan bu küçük patiyi rüyasında bile görmemişti. Çekinerek elini verdi. Patileri birbirine değdiğinde ikisi de kıkırdadı. 'Ama bir sorun var,' dedi Pıtırcık, yeleğine bakarak. 'Düğmem var, ama onu yelekime nasıl dikeceğim? Annem kasabaya çıktı, akşama kadar dönmeyecek. Ben dikiş dikmeyi bilmem.' Çıtçıt bir an düşündü, sonra gözleri parladı. 'Tepedeki ihtiyar Kunduz Teyze dikiş dikmeyi çok iyi bilir. Ben geçen gün annemle ona uğramıştık. Belki bize yardım eder.' 'Birlikte mi gidelim?' diye sordu Pıtırcık. 'Birlikte gidelim,' dedi Çıtçıt, kuyruğunu sevinçle sallayarak. İki yeni dost yan yana yürümeye başladılar. Pıtırcık, Çıtçıt'a yelek hakkındaki hikayeyi anlattı; anneannesinin denizci dostundan, sandıktan, her düğmenin sakladığı hatıralardan. Çıtçıt da kendi ailesini, eski yurtlarını, yeni ormanı ne kadar sevmeye başladığını anlattı. Kunduz Teyze'nin barajına vardıklarında, yaşlı kunduz iki çocuğu görünce şaşırdı. Gözlüklerini burnunun ucuna indirdi, dikkatle baktı. 'Vay vay,' dedi gülümseyerek. 'Bir tavşan ile bir tilki yan yana, hem de el ele gibi. Bu ormanda uzun zamandır görmediğim bir manzara. Söyleyin bakalım, sizi bu ihtiyar kunduza hangi rüzgar attı?' Pıtırcık yeleğini gösterdi, düğmeyi uzattı. 'Lütfen Kunduz Teyze, bunu yeleğime diker misiniz? Çok değerli bir hatıra.' Kunduz Teyze düğmeyi avucuna aldı, ışığa tuttu. 'Bu ne güzel bir sedef,' dedi. 'Tabii ki dikerim. Ama önce bana bir bardak ıhlamur içmek için zaman tanıyın. Yaşlı patilerim biraz dinlensin.' Üçü birlikte küçük masaya oturdular. Kunduz Teyze sıcak ıhlamuru fincanlara döktü, masaya ceviz kurabiyesi koydu. Pıtırcık ile Çıtçıt birbirlerine bakıp gülümsediler. Çıtçıt hayatında ilk kez başka bir hayvanın evinde misafir olarak ağırlanıyordu.

Kunduz Teyze ıhlamurunu yudumlarken Pıtırcık'a sordu: 'Söylesene yavrum, bu düğmeyi nasıl buldun?' Pıtırcık başını kaldırdı. 'Aslında ben bulmadım Kunduz Teyze. Çıtçıt buldu. Düğmem dere kenarında düşmüş, o görmüş ve bana getirdi. Eğer o olmasaydı, ben düğmemi asla bulamazdım.' Kunduz Teyze gözlüğünün üstünden Çıtçıt'a baktı. Tilki yavrusu utançla başını eğdi. 'Demek öyle,' dedi yaşlı kunduz yumuşacık bir sesle. 'Demek bu küçük tilki, bulduğu parlak şeyi kendine saklamak yerine sahibini aramış. Bu, çok ama çok güzel bir kalp işi. Biliyor musun Çıtçıt, bu ormanda yaşamanın en değerli kuralı budur: Bulduğun şeye değil, yaptığın şeye bakarlar seni tanırken.' Çıtçıt'ın gözleri ışıldadı. Belki de buraya geldiklerinden beri ilk kez biri ona bu kadar sıcak bakıyordu. Kunduz Teyze çantasından dikiş kutusunu çıkardı. İğneyi bilgece bir hareketle ipliğe geçirdi, sedef düğmeyi yeleğin üzerine yerleştirdi. Patileri yavaş ama sağlam çalışıyordu. Pıtırcık nefesini tutmuş izliyordu. Tam dikim biterken, Kunduz Teyze durdu. 'Bir dakika,' dedi. 'Bana öyle geliyor ki, bu yeleğin bir hatırası daha olmalı. Bu sabah yaşadığınız şeyin bir hatırası.' Kutusunu karıştırdı ve içinden küçük, yuvarlak bir tahta düğme çıkardı. Üzerine ince bir kalemle minik bir yaprak motifi işlenmişti. 'Bu düğmeyi bana yıllar önce bir gezgin armağan etmişti,' dedi. 'Şimdi sıra sizde. Çıtçıt, bu düğmeyi sen al ve Pıtırcık'a hediye et. Pıtırcık, sen de onu yeleğinin alt kısmına diktirip yanında taşı. Böylece bu sabah yaşadığınız dostluğu hep hatırlarsınız.' Çıtçıt önce inanamadı, sonra titreyen patilerle düğmeyi aldı, Pıtırcık'a uzattı. 'Al,' dedi. 'Yeni bir hatıra için.' Pıtırcık düğmeyi büyük bir özenle kabul etti. 'Teşekkür ederim Çıtçıt. Bu yeleğin en sevdiğim düğmesi olacak.' Kunduz Teyze sedef düğmenin yanına tahta düğmeyi de dikti. İki düğme yan yana durdu: biri parlak ve eski, biri sade ve yeni. Tıpkı eski hatıralarla yeni dostlukların yan yana yaşaması gibi. Güneş tepe noktasından batıya doğru meylederken, Pıtırcık ile Çıtçıt Kunduz Teyze'ye veda ettiler. Birlikte ormanın patikasından döndüler. Yol boyunca konuştular, güldüler, taş seksek oynadılar. Çıtçıt, Pıtırcık'a ailesinin yeni yuvasını gösterdi. Anne tilki, oğlunun bir tavşanla el ele gelmesine önce şaşırdı, sonra gözleri yaşardı. Pıtırcık'a bir kase böğürtlen ikram etti. 'Yarın yine oynamaya gelir misin?' diye sordu Çıtçıt, Pıtırcık ayrılırken. 'Gelirim,' dedi Pıtırcık gülümseyerek. 'Hem de her gün gelirim.' Akşam olduğunda, meşe ağacının dalları arasından sızan altın rengi ışıklar yuvanın penceresine vurduğunda, Pıtırcık yatağına uzandı. Mavi yeleği özenle katlanmış, yastığının yanında duruyordu. Sedef düğmenin yanına Tilki Çıtçıt'ın ona armağan ettiği küçük tahta düğme de dikilmişti. Pıtırcık tahta düğmeye parmağıyla dokundu ve gülümsedi. O gün, kaybettiği bir düğmeden çok daha değerli bir şey bulmuştu: kalbinin bir köşesine yerleşen sıcacık bir dostluk ve karşısındakini önyargısız dinlemenin verdiği o tarifsiz huzur. Dışarıda baykuş yumuşak bir sesle öttü, rüzgar yaprakları sallayarak ninni söyledi. Pıtırcık, gözlerini kapatırken son kez tahta düğmeye dokundu ve mırıldandı: 'İyi geceler Çıtçıt, iyi geceler koca orman.' Sonra tatlı bir uykuya daldı.

Akşam olduğunda, meşe ağacının dalları arasından sızan altın rengi ışıklar yuvanın penceresine vurduğunda, Pıtırcık yatağına uzandı. Mavi yeleği özenle katlanmış, yastığının yanında duruyordu. Sedef düğme yerine, Tilki Çıtçıt'ın ona armağan ettiği küçük tahta düğme dikilmişti yeleğine. Pıtırcık tahta düğmeye parmağıyla dokundu ve gülümsedi. O gün, kaybettiği bir düğmeden çok daha değerli bir şey bulmuştu: kalbinin bir köşesine yerleşen sıcacık bir dostluk ve karşısındakini önyargısız dinlemenin verdiği o tarifsiz huzur. Dışarıda baykuş yumuşak bir sesle öttü, rüzgar yaprakları sallayarak ninni söyledi. Pıtırcık, gözlerini kapatırken son kez tahta düğmeye dokundu ve mırıldandı: 'İyi geceler Çıtçıt, iyi geceler koca orman.' Sonra tatlı bir uykuya daldı.