Tavşan Pamuk'un Havucu

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Yeşil Tepe Çiftliği'nin arkasındaki küçük sebze bahçesinde, çiy taneleri henüz lahana yapraklarının üstünde parlıyordu. Bahçenin en ucundaki söğüt ağacının kovuğunda, kulakları pamuk gibi yumuşak bir tavşan yaşardı. Adı Pamuk'tu ve o sabah uyandığında burnunu havaya kaldırıp kokladığında, dünyanın en güzel kokusunu aldığını sanmıştı: taze havuç kokusu.

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Yeşil Tepe Çiftliği'nin arkasındaki küçük sebze bahçesinde, çiy taneleri henüz lahana yapraklarının üstünde parlıyordu. Bahçenin en ucundaki söğüt ağacının kovuğunda, kulakları pamuk gibi yumuşak bir tavşan yaşardı. Adı Pamuk'tu ve o sabah uyandığında burnunu havaya kaldırıp kokladığında, dünyanın en güzel kokusunu aldığını sanmıştı: taze havuç kokusu. Pamuk hemen kovuğundan dışarı fırladı. Patileri çimenlerin üzerinde hafifçe ıslandı. Koku onu bahçenin ortasındaki yumuşak toprağa kadar götürdü. Orada, sapı yemyeşil, kendisi turuncu, kocaman bir havuç duruyordu. Pamuk hayatında bu kadar güzel bir havuç görmemişti. İki ön patisiyle sapına sarıldı, ayaklarını toprağa dayadı ve var gücüyle çekti. Havuç bir kez 'pıt' diye ses çıkardı ve topraktan fırladı. Pamuk sevinçten zıplayıp havada bir takla attı.

Tam havucu söğüt ağacının altına götürüp tek başına yemeye hazırlanıyordu ki, çitin arkasından küçük bir hışırtı duydu. Başını çevirdiğinde, komşusu sincap Fındık'ı gördü. Fındık'ın gözleri biraz mahzundu ve patilerinde sadece birkaç kuru meşe palamudu vardı. 'Günaydın Pamuk,' dedi Fındık ince sesiyle. 'Bu sabah kileri açtım ama içinde neredeyse hiçbir şey kalmamış. Kış uzun sürmüş galiba.' Pamuk havucuna baktı. Sonra Fındık'a baktı. İçinden bir ses, 'Bu havucu sen buldun, sen kazandın, bütün gün uğraştın,' diyordu. Havucu hemen arkasına sakladı. Fındık bunu fark etmedi, kibarca başını eğip 'Sana iyi sabahlar, ben gidip ormanın kenarına bakacağım,' dedi ve ağır ağır uzaklaşmaya başladı. Pamuk havucu kucağına aldı ve ilk ısırığı kopardı. Çıtırdadı, sulandı, tatlıydı. Ama nedense Pamuk'un boğazı düğümlendi. İkinci ısırık birincisi kadar lezzetli gelmedi. Fındık'ın küçük omuzlarının üzgün hali aklından çıkmıyordu. Üçüncü ısırığı almaya kalktığında, havucun tadı sanki kaybolmuştu. Pamuk havucu yere bıraktı, kulaklarını oynattı ve düşündü. Annesinin ona hep söylediği bir söz vardı: 'Karnın doysa da kalbin aç kalırsa, sofranın bir eksiği var demektir.' Pamuk şimdi bu sözü anlıyordu. Hemen ayağa kalktı, havucu iki patisiyle kavradı ve çitin yanına koştu.

'Fındık! Fındık, bekle!' diye seslendi. Sincap dönüp baktığında, Pamuk koca havucu ona doğru uzatıyordu. 'Bunu birlikte yiyelim mi? Tek başıma bitiremem, hem paylaşırsak iki kat lezzetli olur.' Fındık'ın gözleri kocaman açıldı. 'Gerçekten mi? Ama bu senin sabah bulduğun havuç...' 'Şimdi ikimizin,' dedi Pamuk gülümseyerek. Söğüt ağacının altına geçip havucu ortaya koydular. Fındık küçük dişleriyle bir ucundan, Pamuk diğer ucundan ısırdı. Bahçenin üstünde kuşlar şakıyor, rüzgâr söğüdün dallarını usulca sallıyordu. Fındık o kadar mutluydu ki, kuyruğu kendiliğinden oynuyordu. Sonra cebinden son üç meşe palamudunu çıkardı ve 'Bunlar da senin olsun,' dedi.

Akşam olduğunda, Pamuk ve Fındık söğüt ağacının altında yan yana oturdular. Pamuk, paylaştığı havucun tadının, tek başına yediği bütün havuçlardan daha güzel olduğunu fark etti. Bahçenin üzerine pembe bir akşam ışığı düştüğünde, iki küçük tavşan birbirine sokuldu. Pamuk artık biliyordu ki sevdikleriyle bölüşülen küçük bir lokma, koca bir sepet dolusu yiyecekten çok daha doyurucuydu.