Tavşan Pofuduk'un Şapkası

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Yeşil Vadi'nin eteğindeki papatya tarlasında, küçük tavşan Pofuduk'un yeni bir hasır şapkası vardı. Anneannesinin ona ördüğü bu şapkanın kenarında minicik bir sarı kurdele sallanıyordu ve Pofuduk onu dünyadaki en değerli hazinesi gibi seviyordu.

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Yeşil Vadi'nin eteğindeki papatya tarlasında, küçük tavşan Pofuduk'un yeni bir hasır şapkası vardı. Anneannesinin ona ördüğü bu şapkanın kenarında minicik bir sarı kurdele sallanıyordu ve Pofuduk onu dünyadaki en değerli hazinesi gibi seviyordu. O sabah şapkasını başına geçirdiğinde, kulaklarının şapkanın iki yanındaki deliklerden dışarı fırlaması hoşuna gitmişti. Aynanın karşısında bir sağa, bir sola döndü. 'Ben bugün vadinin en şık tavşanıyım,' diye mırıldandı kendi kendine. Anneannesi mutfaktan ona seslendi: 'Yavrucuğum, kahvaltıda taze havuçlu kek var, sonra biraz temiz hava alırsın.' Pofuduk tabağındaki keki hızla bitirdi, çünkü yeni şapkasıyla bütün vadi dostlarına görünmek için sabırsızlanıyordu. Kapıdan çıkarken anneannesi arkasından, 'Rüzgar biraz sertçe esiyor, şapkanı sıkı tut,' dedi. Pofuduk başını salladı ve zıplaya zıplaya çimenlerin arasına daldı. Papatyalar sabah çiyinden hâlâ ıslaktı ve her adımında ayaklarına serin bir öpücük konduruyorlardı.

Pofuduk önce dere kenarına indi. Su, taşların üstünde şırıl şırıl akıyor, arada bir küçük bir kurbağa 'plop' diye atlıyordu. Tam o sırada söğüt ağacının altında bir hıçkırık sesi duydu. Yavaşça yaklaştı ve gördü ki minik kirpi Toparlak, dikenlerini büzmüş, gözlerini ovalıyordu. 'Ne oldu Toparlak?' diye sordu Pofuduk. Kirpi burnunu çekti. 'Bugün orman şenliğine gidecektim ama benim hiçbir güzel eşyam yok. Herkes süslü gelecek, ben ise böyle dikenli...' Pofuduk şapkasını sıkıca tuttu. İçinden bir ses, 'Aman, bu senin şapkan, kimseye verme,' diyordu. Ama Toparlak'ın küçük gözlerindeki hüzün, tıpkı derenin taşlarına vuran gölgeler gibi Pofuduk'un içine düştü. O da bir keresinde doğum gününde armağansız kalmış ve çok üzülmüştü. O hissi hatırladı. Sonra rüzgar hafifçe esti ve sarı kurdele Toparlak'ın burnuna değdi. Kirpi istemsizce güldü. İşte tam o an Pofuduk kararını verdi. Şapkasını başından çıkardı, kurdelesini düzeltti ve Toparlak'ın dikenlerinin arasına usulca yerleştirdi. 'Bunu bugünlük sana ödünç veriyorum,' dedi. 'Şenlikte en şık kirpi sen olacaksın.' Toparlak'ın gözleri fal taşı gibi açıldı. 'Ama ya dikenlerim şapkanı deler?' Pofuduk omuzlarını silkti. 'Delerse deler. Şapkalar yamanır, ama üzgün bir dost öyle kolay neşelenmez.' İkisi birlikte şenlik alanına doğru yürüdüler; Toparlak başında hasır şapkayla, Pofuduk ise çıplak kulaklarını güneşe uzatarak.

Şenlik alanı rengarenkti. Sincaplar fındık kabuklarından çanlar sallıyor, ardıç kuşları neşeli bir şarkı söylüyordu. Toparlak alana girer girmez herkes ona döndü. 'Ne güzel bir şapka!' dedi yaşlı porsuk. 'Kirpiler böyle şık olabilir miymiş?' diye şaşırdı bir sincap. Toparlak kızardı ama gülümsedi. Sonra parmağıyla Pofuduk'u gösterdi: 'Bu şapka aslında onun. Bana bugünlük ödünç verdi.' Bütün hayvanlar Pofuduk'a döndü ve alkışladılar. Yaşlı porsuk yaklaştı, cebinden minik bir papatya çıkarıp Pofuduk'un kulağının arkasına iliştirdi. 'Şapka güzeldir,' dedi kısık sesiyle, 'ama paylaşan bir yürek en güzel süstür.' Akşam olduğunda Pofuduk yuvasına döndü. Yastığının üstüne şapkasını değil, o gün kazandığı yeni arkadaşının hediye ettiği küçük bir tüyü koydu. Anneannesi kulağını okşarken, Pofuduk paylaşmanın verdiği o sıcacık hissin, en güzel şapkadan bile daha yumuşak olduğunu düşündü ve gülümseyerek uykuya daldı.

Akşam olduğunda Pofuduk yuvasına döndü. Yastığının üstüne şapkasını değil, o gün kazandığı yeni arkadaşının hediye ettiği küçük bir tüyü koydu. Anneannesi kulağını okşarken, Pofuduk paylaşmanın verdiği o sıcacık hissin, en güzel şapkadan bile daha yumuşak olduğunu düşündü ve gülümseyerek uykuya daldı.