Tombiş'in Kayıp Fiyongu

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Kasabanın kenarındaki sarı boyalı evin bahçesinde, kiraz ağacının altında küçük bir tekir kedi olan Tombiş, kuyruğunu sallaya sallaya oturuyordu. Boynundaki kırmızı kadife fiyongu, sabah güneşinde kıpkırmızı parlıyordu. Tombiş bu fiyongu çok severdi, çünkü onu en yakın arkadaşı Mira hediye etmişti.

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Kasabanın kenarındaki sarı boyalı evin bahçesinde, kiraz ağacının altında küçük bir tekir kedi olan Tombiş, kuyruğunu sallaya sallaya oturuyordu. Boynundaki kırmızı kadife fiyongu, sabah güneşinde kıpkırmızı parlıyordu. Tombiş bu fiyongu çok severdi, çünkü onu en yakın arkadaşı Mira hediye etmişti. Mira, mavi önlüklü, iki örgülü saçlı, yedi yaşında tatlı bir kızdı. Her sabah Tombiş'e süt verir, sonra da onunla çimenlerin üzerinde top oynardı. O sabah da Mira mutfaktan bir tabak süt getirmiş, Tombiş keyifle yalanmıştı. Sonra Tombiş, kelebeklerin peşinden koşmak için lale tarhlarının arasına dalmıştı. Çiçeklerin kokusu burnuna dolmuş, arıların vızıltısı kulaklarında bir ninni gibi çınlamıştı.

Ne var ki öğleye doğru Tombiş kiraz ağacının altına döndüğünde bir şeyin eksik olduğunu hissetti. Boynu hafiflemişti! Patisini boynuna götürdü; kırmızı fiyong yoktu. Tombiş'in bıyıkları üzgün üzgün aşağı sarktı. Bahçenin her köşesini kokladı, lale tarhlarının arasına baktı, çitin dibini eşeledi. Fiyong hiçbir yerde yoktu. Tam o sırada bahçenin köşesindeki ahşap çitin üzerinden tanıdık bir ses duyuldu: 'Gak gak! Ne arıyorsun bakalım, küçük dost?' Bu, mahallenin yaşlı kargası Kostik'ti. Tombiş kargalardan pek hoşlanmazdı, çünkü onların hep yaramaz olduğunu düşünürdü. Burnunu kıvırarak, 'Sana ne!' demek üzereydi ki Mira'nın sözleri aklına geldi: 'Tombişciğim, birinden yardım isterken kibar olmak en güzelidir.' Derin bir nefes aldı ve usulca, 'Kırmızı fiyongumu kaybettim Kostik Amca,' dedi. Karga başını yana eğdi, parlak siyah gözleriyle Tombiş'e baktı. 'Hımm, kırmızı bir şey... Sabah ben de parlak bir şey görmüştüm aslında, ama emin değilim. Gel, birlikte arayalım.' Tombiş şaşırdı. Yaramaz sandığı karga ona yardım etmek istiyordu. Birlikte bahçenin dört bir yanını dolaştılar. Kostik havadan bakıyor, Tombiş ise çalıların altını kontrol ediyordu. Ararken Kostik, kış boyunca nasıl üşüdüğünü, baharın gelişine ne kadar sevindiğini anlattı. Tombiş de Mira ile geçirdiği güzel günleri paylaştı. Aramak yorucuydu ama sohbet hoştu.

Sonunda Kostik, bahçenin ucundaki söğüt ağacının dalında parlak bir şey gördü. 'Bak Tombiş, orada!' diye seslendi. Gerçekten de kırmızı fiyong, rüzgârla savrulup ince bir dala takılmıştı. Tombiş söğüdün gövdesine tırmanmaya çalıştı ama dal çok inceydi. Kostik hemen kanatlarını çırparak yukarı uçtu, gagasıyla fiyongu nazikçe çözdü ve Tombiş'in önüne bıraktı. Tombiş sevinçten mırlamaya başladı. 'Çok teşekkür ederim Kostik Amca. Seni yanlış tanımışım, kusura bakma.' Karga güldü: 'Önemli değil küçük dost. Bazen tanımak için biraz zaman gerekir.' O sırada Mira bahçeye koştu. Tombiş'in boynundaki fiyongu ve yanındaki kargayı görünce gülümsedi. Akşamüstü güneş kiraz ağacının dallarına süzülürken, Tombiş, Mira ve Karga Kostik bahçedeki ahşap bankın üzerinde yan yana oturdular. Tombiş'in boynunda yine kırmızı fiyongu vardı, ama bu sefer onun yanında Kostik'in armağan ettiği küçük bir tüy de sallanıyordu. O an Tombiş, kaybettiği bir şeyin yerine bazen daha güzel bir dostluğun geldiğini sessizce anladı.

Akşamüstü güneş kiraz ağacının dallarına süzülürken, Tombiş, Mira ve Karga Kostik bahçedeki ahşap bankın üzerinde yan yana oturdular. Tombiş'in boynunda yine kırmızı fiyongu vardı, ama bu sefer onun yanında Kostik'in armağan ettiği küçük bir tüy de sallanıyordu. Mira gülümseyerek üçüne de birer dilim elmalı kek uzattı. O an Tombiş, kaybettiği bir şeyin yerine bazen daha güzel bir dostluğun geldiğini, sessizce anladı.