Yıldızlara Mektup

On bir yaşındaki Defne, babasının uzay gözlemevinde geçirdiği bir yaz gecesinde hem gökyüzünün sırlarını hem de ailesinin kalbindeki sessiz bir yarayı keşfeder.

Ege kıyısındaki küçük Seferihisar kasabasının tepesinde, zeytinliklerin arasına gizlenmiş eski bir gözlemevi vardı. Beyaz kubbesi, uzaktan bakıldığında devasa bir yumurtayı andırırdı. On bir yaşındaki Defne, her yaz tatilinde bu gözlemevine gelirdi; çünkü babası Selim, burada astronomdu. O temmuz akşamı, hava alışılmadık biçimde durgundu. Rüzgâr bile nefesini tutmuş gibiydi. Defne, gözlemevinin kapısını iterken menteşelerin tanıdık gıcırtısını duydu ve içeri adım attığında teleskopun soğuk metal kokusu burnuna çarptı. Kubbe yarı açıktı; gökyüzü, binlerce ışık noktasıyla parıldıyordu. Babası Selim, bilgisayar ekranının başında oturuyordu. Ekranda uzak bir yıldız kümesinin fotoğrafları sıralanmıştı. Defne yanına yaklaştığında babasının gözlerinin kızarmış olduğunu fark etti. "Baba, iyi misin?" diye sordu. Selim hızla gözlerini ovuşturdu. "İyiyim kızım, sadece biraz yorgunum. Gel, bu gece Kuğu Takımyıldızı çok net görünüyor, birlikte bakalım." Defne babasının sesindeki kırılganlığı yakalamıştı ama üstelemedi. Teleskopun merceğine gözünü dayadı. Kuğu Takımyıldızı gerçekten muhteşemdi; Deneb yıldızı, sanki gökyüzünün kalbinde atan parlak bir nabız gibiydi. Ama Defne'nin aklı başka yerdeydi. Annesi Elif ile babası Selim altı aydır ayrı yaşıyordu. Annesi İstanbul'da kalmıştı, Defne ise yaz boyunca babasının yanındaydı. İkisi de Defne'nin yanında birbirleri hakkında tek bir kötü söz söylememişti; ama bu sessizlik, Defne'ye bazen yıldızlar arasındaki boşluktan daha soğuk geliyordu. Gözlemevinin köşesindeki eski ahşap masanın üzerinde bir zarf duruyordu. Defne daha önce bu zarfı görmemişti. Üzerinde annesinin el yazısıyla "Selim'e" yazıyordu. Kalbi hızlandı. Zarfın kenarı açılmıştı; babası okumuş ama tekrar kapatmıştı. Defne zarfa dokunmadı. Ama o andan itibaren, o mektubun içinde ne yazdığını merak etmekten kendini alamadı.

Ertesi gün, Defne sabahın erken saatlerinde uyandı. Gözlemevinin yan tarafındaki küçük mutfakta babası çoktan kahvaltı hazırlamıştı: zeytin, beyaz peynir, kasabanın fırınından alınmış taze simit. Pencereden içeri süzülen güneş ışığı, masanın üzerindeki bal kavanozunu altın rengine boyuyordu. Kahvaltı boyunca Defne cesaretini toplamaya çalıştı. Sonunda çatalını bıraktı ve doğrudan babasının gözlerinin içine baktı. "Baba, annemden mektup gelmiş, değil mi?" Selim'in eli bir an havada kaldı. Sonra simidini tabağa bıraktı ve derin bir nefes aldı. "Evet," dedi yumuşak bir sesle. "Annen birkaç şey yazmış. Ama bunlar yetişkinlerin arasındaki meseleler, Defne." "Biliyorum," dedi Defne. "Mektubu okumak istemiyorum. Sadece... sadece ikinizin birbirinizle hiç konuşmaması beni üzüyor. Sanki iki ayrı gezegende yaşıyorsunuz ve ben arada bir uydu gibi dönüyorum." Selim kızına baktı. Defne'nin bu kadar olgun bir benzetme yapması onu hem gururlandırdı hem de yüreğini sızlattı. "Haklısın," dedi sonunda. "Biz birbirimize kırgınız ama bu kırgınlığın seni üzmesini hiç istemedik." Defne o gün öğleden sonra kasabanın küçük postanesi ne yürüdü. Cebinde biriktirdiği harçlığıyla bir zarf ve birkaç yaprak kâğıt aldı. Gözlemevine döndüğünde, teleskopun yanındaki masaya oturdu ve iki mektup yazmaya başladı: biri annesine, biri babasına. Annesine yazdığı mektupta, babasının her gece gökyüzüne bakarken nasıl hüzünlendiğini anlattı. Yıldızları anlatırken sesinin nasıl titrediğini, kahvaltıda her zaman iki bardak çay koyup birini içmeden bıraktığını yazdı. Babasına yazdığı mektupta ise annesinin İstanbul'daki evde babasının eski hırkasını hâlâ koltuğun arkasında tuttuğunu, geceleri balkonda tek başına oturup güneye, Ege'ye doğru baktığını anlattı. Her iki mektubu da zarflarına koydu. Babasının mektubunu masasının üzerine bıraktı. Annesinin mektubunu ise ertesi sabah postaneye götürdü. Üç gün boyunca hiçbir şey olmadı. Defne sabırla bekledi. Dördüncü günün akşamı, babası teleskopun başından kalktı ve Defne'ye döndü.

"Annenle konuştum," dedi Selim. Sesi farklıydı; ne kırgın ne de yorgundu. Sadece sakin ve düşünceliydi. "Mektubunu okumuş. Beni aradı." Defne'nin kalbi göğsünde kuş gibi çırpındı ama sesini çıkarmadı. Sadece bekledi. "Her şeyin eskisi gibi olacağını söyleyemem," diye devam etti babası. "Ama annenle konuşmayı bırakmamamız gerektiğini ikimiz de anladık. En azından senin için değil; kendimiz için de." O gece Defne, teleskopun merceğinden Kuğu Takımyıldızı'na bir kez daha baktı. Deneb yıldızı hâlâ oradaydı; parlak, sabit ve güven verici. Babası yanına geldi ve omzuna elini koydu. "Biliyor musun," dedi Selim, "Deneb'in ışığı bize ulaşması yaklaşık iki bin beş yüz yıl sürüyor. Yani şu an gördüğümüz ışık, o yıldızdan çok çok uzun zaman önce yola çıkmış." Defne başını kaldırıp babasına baktı. "Yani ışık ne kadar uzaktan gelirse gelsin, sonunda mutlaka ulaşıyor mu?" Selim gülümsedi. İlk kez altı aydır gerçek bir gülümsemeydi bu. "Evet," dedi. "Bazen çok uzun sürüyor. Ama ulaşıyor." Defne o gece yatağına uzandığında, penceresinden görünen gökyüzü her zamankinden daha yakın hissettirdi. Annesini aradı ve kısa bir konuşma yaptılar. Annesi, yaz sonunda Seferihisar'a gelip birlikte bir gün geçirmeyi teklif etti. Büyük bir söz değildi belki; ama Defne için, karanlık gökyüzünde beliren ilk yıldız kadar anlamlıydı. Zarfların ve mektupların gücünü o yaz öğrendi Defne. Bazen insanlar yüz yüzeyken söyleyemedikleri şeyleri kâğıda dökebildiklerini, bazen de birinin cesaretle ilk adımı atmasının yetebildiğini anladı. Gözlemevinin beyaz kubbesi altında, zeytinliklerin arasında, yıldızların sessiz tanıklığında küçük ama gerçek bir şey değişmişti. Ve Defne, bunun için gökyüzüne minnettar oldu.

Defne o gece anladı ki, en uzak yıldızlar bile birbirine ışık gönderebiliyordu; tıpkı birbirinden uzaklaşmış kalpler gibi.