Yıldız Bahçesi

Küçük Defne, uzay istasyonundaki bahçesinde çok özel bir tohum buluyor. Bu tohum büyüdüğünde neler olacak?

Çok uzaklarda, gökyüzünün en parlak yıldızlarının arasında minicik bir uzay istasyonu vardı. Bu istasyonun adı Papatya İstasyonu'ydu. Papatya İstasyonu'nun içi sıcacıktı, pencereleri kocaman ve yuvarlaktı. Bu pencerelerden bakınca yıldızlar sanki el sallıyormuş gibi parıl parıl parlardı. Bu istasyonda üç yaşında, kıvırcık saçlı, ela gözlü bir kız çocuğu yaşıyordu. Adı Defne'ydi. Defne'nin annesi istasyonun bahçıvanıydı. Evet, uzayda bile bir bahçe olabilirdi! Annesinin baktığı bahçeye "Yıldız Bahçesi" denirdi. Yıldız Bahçesi'nde minik domates fidanları, yumuşacık yeşil yapraklar ve lavanta çiçekleri büyürdü. Her sabah Defne annesinin elini tutar, bahçeye birlikte girerlerdi. Bir sabah Defne, Yıldız Bahçesi'ne her zamanki gibi annesinin yanında girdi. Bahçenin içi ılık ve nemliydi. Toprağın güzel kokusu Defne'nin burnuna geldi. Yaprakların üzerinde minicik su damlaları pırıl pırıl parlıyordu. Defne parmağıyla bir damlaya dokundu. Damlacık parmağında serinlik bıraktı. O sırada Defne, toprağın kenarında parlak mavi bir şey fark etti. Eğildi ve dikkatlice baktı. Küçücük, yuvarlak, mavi bir tohumdu bu. Daha önce hiç böyle bir tohum görmemişti. Tohum avucunun içinde hafifçe ışıldadı. "Anne, bak ne buldum!" diye seslendi Defne, gözleri kocaman açılmıştı. Annesi yanına geldi ve tohuma baktı. Gülümsedi. "Oo, bu çok özel bir tohum Defne'ciğim," dedi annesi. "Buna Yıldız Çiçeği tohumu derler. Ama bu tohum çok sabırlı birini beklermiş. Sadece her gün sevgiyle sulayan, şarkı söyleyen birinin elinde büyürmüş." Defne tohumu avuçlarının arasında sıkıca tuttu. Gözleri ışıl ışıl parlıyordu. Bu tohumu büyütmek istiyordu. Hem de çok istiyordu!

Defne hemen küçük, kırmızı bir saksı buldu. Annesi toprağı saksıya koymasına yardım etti. Defne tombul parmaklarıyla toprağın ortasına minicik bir çukur açtı. Mavi tohumu yavaşça çukura bıraktı ve üzerini toprakla örttü. Sonra küçük sulama kabını aldı ve toprağa usulca su döktü. "Büyü, büyü, küçük tohum," diye fısıldadı Defne. Ama ertesi sabah Defne koşarak saksının yanına geldiğinde hiçbir şey göremedi. Toprak dümdüzdü. Yeşil bir yaprak yoktu. Defne'nin dudakları büzüldü. "Anne, çiçeğim büyümemiş," dedi üzgün bir sesle. Annesi Defne'nin yanına çömeldi ve yanağını okşadı. "Tohumlar bir gecede büyümez tatlım," dedi yumuşacık bir sesle. "Onlar da bebekler gibi zamana ihtiyaç duyar. Sen her gün ona su ver, şarkını söyle. O seni duyuyor." Defne o gün tohuma su verdi ve bildiği en sevdiği şarkıyı mırıldandı. İkinci gün yine geldi, yine suladı, yine şarkı söyledi. Üçüncü gün de geldi. Dördüncü gün de. Ama topraktan hâlâ hiçbir şey çıkmamıştı. Beşinci günün sabahı istasyonun koridorunda komşusu Cem'le karşılaştı. Cem de üç yaşındaydı ve Defne'nin en iyi arkadaşıydı. Cem'in elinde kırmızı bir sulama kabı vardı. "Defne, senin çiçeğin büyüdü mü?" diye sordu Cem merakla. Defne başını iki yana salladı. "Hayır, hiç büyümedi," dedi. Cem düşündü. "Belki birlikte şarkı söylersek daha iyi olur?" dedi gözlerini kırpıştırarak. Defne'nin yüzünde minicik bir gülümseme belirdi. "Olur!" dedi. İki arkadaş el ele Yıldız Bahçesi'ne girdiler. Defne suyu döktü. Cem de kendi sulama kabından biraz su ekledi. Sonra ikisi birlikte şarkı söylemeye başladılar. Sesleri bahçenin içinde tatlı tatlı yankılandı. Yapraklar sanki onları dinliyormuş gibi hafifçe sallandı. Tam şarkı bittiğinde Defne gözlerine inanamadı. Toprağın tam ortasından minicik, mavi-yeşil bir filiz başını çıkarmıştı! Filiz öyle küçüktü ki neredeyse görmek zordu. Ama oradaydı. Gerçekten oradaydı!

"Anne, anne, bak!" diye bağırdı Defne sevinçle. Annesi koşarak geldi ve filizi gördüğünde gözleri doldu. "Aferin sana Defne'ciğim," dedi annesi onu kucağına alarak. "Vazgeçmedin. Her gün geldin, her gün sevgiyle baktın." Defne filize baktı. Minicik yaprakları vardı. Yaprakların kenarları hafifçe mavi ışıldıyordu, tıpkı pencerenin dışındaki yıldızlar gibi. Defne parmağını uzattı ve yapraklara çok nazikçe dokundu. Yapraklar yumuşacıktı, pamuk gibi. Cem de filize baktı ve gülümsedi. "Birlikte söylediğimiz şarkıyı duymuş olmalı," dedi. Defne başını salladı. "Evet, ikimizin sesini birden duyunca cesaretlenmiş," dedi. O günden sonra Defne ve Cem her sabah Yıldız Bahçesi'ne birlikte geldiler. Defne suyu döktü, Cem toprağı kontrol etti. İkisi birlikte şarkılarını söylediler. Filiz her gün birazcık daha büyüdü. Bir hafta sonra iki yaprağı dört oldu. İki hafta sonra minicik bir tomurcuk belirdi. Bir sabah Defne bahçeye girdiğinde gördüğü manzara karşısında durdu. Tomurcuk açılmıştı! Çiçek, daha önce hiç görmediği kadar güzeldi. Yaprakları mavi ve mordu. Ortasından yumuşak, sıcak bir ışık yayılıyordu. Bu ışık Defne'nin yüzünü okşadı ve tüm bahçeyi aydınlattı. Defne çiçeğin yanına oturdu. Cem de gelip yanına oturdu. İkisi birlikte çiçeği seyrettiler. Pencerenin dışında yıldızlar her zamankinden daha parlak görünüyordu. "Biliyor musun Cem," dedi Defne usulca, "bu çiçek beni beklemiş. Ben de onu bekledim. Beklemek bazen güzelmiş." Cem başını salladı. "Hele birlikte beklersen," dedi. Defne güldü. Annesi kapıdan onlara sıcak süt getirdi. Üçü birlikte, Yıldız Çiçeği'nin ışığında oturup sütlerini yudumladılar. Uzayın sessiz karanlığında Papatya İstasyonu, o sabah her zamankinden daha sıcak ve aydınlık parlıyordu.

Defne, küçük tohumun büyümesi için sabır ve sevgiyle beklemeyi öğrendi. Bazen en güzel şeyler, paylaşarak ve birlikte bekleyerek büyürmüş.