Yıldız Tozu Pelin

Bahar mevsiminin pazar sabahıydı. Pelin, dedesinin tepedeki küçük gözlemevinin bahçesinde, çimenlerin üzerine serdiği ekose battaniyenin üstünde oturuyordu. Hava papatya ve taze ekmek kokuyordu; uzaktan kuşların cıvıltısı duyuluyordu. Pelin'in en sevdiği şey, dedesinin teleskobundan gökyüzüne bakmaktı. Ama bugün gökyüzü yerine, bahçeye düşen küçük, parlak bir taşa bakıyordu.

Bahar mevsiminin pazar sabahıydı. Pelin, dedesinin tepedeki küçük gözlemevinin bahçesinde, çimenlerin üzerine serdiği ekose battaniyenin üstünde oturuyordu. Hava papatya ve taze ekmek kokuyordu; uzaktan kuşların cıvıltısı duyuluyordu. Pelin'in en sevdiği şey, dedesinin teleskobundan gökyüzüne bakmaktı. Ama bugün gökyüzü yerine, bahçeye düşen küçük, parlak bir taşa bakıyordu. Taş, bir ceviz kadardı ve içinden mavimsi bir ışık sızıyordu. Pelin yavaşça yaklaştı, parmağının ucuyla dokundu. Tam o sırada taş kıpırdadı! İçinden, bir başparmak boyunda, gümüş tüylü, iki büyük gözlü minicik bir varlık çıktı. Pelin şaşkınlıktan ağzını açık bıraktı ama korkmadı; çünkü küçük varlık öyle bir titriyordu ki, sanki bir kuş yavrusu kadar ürkekti. 'Merhaba,' dedi Pelin fısıltıyla. 'Sen kimsin?' Küçük varlık 'Pıt' diye bir ses çıkardı ve Pelin ona hemen Pıt adını verdi.

Pıt, parmaklarıyla gökyüzünü işaret ediyor, sonra üzgün üzgün başını eğiyordu. Pelin anladı: Pıt evini kaybetmişti. Belki de gökyüzünden, yıldızların arasından buraya düşmüştü. Pelin onu avucuna aldı, battaniyenin üstüne usulca koydu. 'Üzülme,' dedi. 'Sana yardım edeceğim.' Mutfaktan bir fincan tabağı getirdi, içine birkaç damla su koydu. Pıt suya dokundu, gümüş tüyleri ışıldadı. Sonra Pelin, dedesinin böğürtlen reçelinden ufacık bir parça uzattı. Pıt, reçeli kokladı, küçük diliyle yaladı ve sevinçten zıpladı. Ama akşam yaklaşıyordu ve Pıt hâlâ titriyordu. Pelin koşarak dedesinin yanına gitti. Dede her şeyi sakince dinledi, gözlüğünün üstünden Pelin'e baktı ve gülümsedi. 'Bazı misafirler çok uzaklardan gelir Pelin. Onlara yardım etmenin yolu, onları korkutmadan, sabırla dinlemektir.' Birlikte bahçeye döndüler. Dede, eski teleskobunu Pıt'a doğru çevirdi. 'Bak bakalım küçük dostum,' dedi yumuşak sesle, 'evin hangisi?' Pıt teleskoba baktı, sonra heyecanla zıpladı ve küçük parmağıyla kuzey yönündeki en parlak yıldızı işaret etti. Dede, gözlemevinin içinden ince bir bambu çubuk ve içi boş bir cam küre getirdi. Pelin, Pıt'ı nazikçe kürenin içine yerleştirdi, yanına da küçük bir reçel parçası koydu. Sonra hep birlikte beklediler. Yıldızlar birer birer yandığında, küre kendiliğinden hafifçe yükselmeye başladı.

Pıt, cam kürenin içinden Pelin'e baktı. Küçük eliyle cama dokundu, Pelin de parmağıyla aynı yere dokundu. İkisinin parmakları arasından gümüşi bir ışık parladı. Pıt 'pıt pıt' diye sevinçle ötüyor, sanki teşekkür ediyordu. Sonra küre, bir karahindiba tohumu kadar hafif, gökyüzüne doğru süzüldü. Yukarı, daha yukarı… ta ki kuzeydeki parlak yıldızın yanında küçük bir nokta olana kadar. Akşam olduğunda Pelin ve dedesi, bahçedeki salıncağa yan yana oturdular. Gökyüzü mor ve pembeydi. Pelin, küçük arkadaşı Pıt'ın yıldızının arasında kayboluşunu izledi ve içi sımsıcak oldu. Yardım etmenin, bir kelebeğin kanat çırpışı kadar hafif ama bir yıldızın ışığı kadar büyük bir şey olduğunu anladı. O gece yastığa başını koyduğunda, pencereden içeri süzülen ışıltıların ona 'iyi geceler' dediğini duyar gibi oldu.

Akşam olduğunda Pelin ve dedesi, bahçedeki salıncağa yan yana oturdular. Gökyüzü mor ve pembeydi. Pelin, küçük arkadaşı Pıt'ın yıldızının arasında kayboluşunu izledi ve içi sımsıcak oldu. Yardım etmenin, bir kelebeğin kanat çırpışı kadar hafif ama bir yıldızın ışığı kadar büyük bir şey olduğunu anladı. O gece yastığa başını koyduğunda, pencereden içeri süzülen ışıltıların ona 'iyi geceler' dediğini duyar gibi oldu.