Yıldız Tozu Robotu

Pazar sabahı, güneşin balkon camından süzülüp mutfaktaki reçel kavanozlarını ısıttığı saatlerde, Zeynep büyük bir heyecanla uyandı. Bugün babasıyla birlikte, geçen hafta posta kutusundan çıkan kahverengi paketi açacaklardı. Paketin içinde, Zeynep’in haftalardır beklediği şey vardı: küçük bir oyuncak uzay robotu kiti. Parçaları birleştirilecek, gözlerine pille küçük ışıklar takılacak ve adına da “Pıt” denecekti. Zeynep henüz beş yaşındaydı ama uzayı, yıldızları ve uzaktan parlayan o sessiz gezegenleri çok seviyordu.

Pazar sabahı, güneşin balkon camından süzülüp mutfaktaki reçel kavanozlarını ısıttığı saatlerde, Zeynep büyük bir heyecanla uyandı. Bugün babasıyla birlikte, geçen hafta posta kutusundan çıkan kahverengi paketi açacaklardı. Paketin içinde, Zeynep’in haftalardır beklediği şey vardı: küçük bir oyuncak uzay robotu kiti. Parçaları birleştirilecek, gözlerine pille küçük ışıklar takılacak ve adına da “Pıt” denecekti. Zeynep henüz beş yaşındaydı ama uzayı, yıldızları ve uzaktan parlayan o sessiz gezegenleri çok seviyordu. Yatağının üstünde gezegen resimli bir yorgan, duvarında ise babasıyla birlikte yapıştırdıkları fosforlu yıldızlar vardı. Geceleri ışıklar söndüğünde, o yıldızlar yavaş yavaş parlamaya başlar, Zeynep de tavanına bakarak uyurdu. O sabah pijamalarıyla salona koştu. Babası kahvesini yudumluyor, annesi mutfakta krep hamuru karıştırıyordu. Krepin tatlı kokusu evin her köşesine yayılmıştı. Zeynep, “Baba, paketi açalım mı artık?” diye sordu, gözleri pırıl pırıldı. Babası gülümsedi ve “Tabii ki kızım, ama önce kahvaltı,” dedi. Zeynep sandalyesine oturdu, ayaklarını sallaya sallaya krebini yedi. Kafasında ise yalnızca Pıt vardı. Pıt’ın gözleri nasıl yanacaktı? Sesi olacak mıydı? Belki de geceleri ona masal anlatırdı. Kahvaltıdan sonra babası kahverengi paketi getirdi. Zeynep sabırsızca bandı çekti. İçinden küçük metal parçalar, minik vidalar, iki yuvarlak ampul ve renkli bir kullanım kılavuzu çıktı. “İşte Pıt burada,” dedi babası, “ama önce onu yapmamız gerek.” Tam o sırada kapı çaldı. Gelen, Zeynep’in dört yaşındaki kuzeni Elif’ti. Teyzesi onu birkaç saatliğine bırakmaya gelmişti. Elif, küçük yeşil elbisesiyle içeri girdi, elinde de kendi sevdiği peluş tavşanı vardı.

Elif, masadaki parçaları görür görmez koştu. “O ne? O ne?” diye sordu meraklı meraklı. Zeynep biraz duraksadı. Pıt onundu, sadece onun. Ama Elif’in gözleri o kadar parlıyordu ki, “Robot yapıyoruz,” demek zorunda kaldı. Babası iki küçük sandalyeyi yan yana koydu ve “Birlikte yaparsanız daha çabuk biter,” dedi gülerek. Sonra mutfağa, anneye yardım etmeye gitti. Zeynep ile Elif yerdeki halının üzerine oturdular. Halı yumuşaktı, üzerine düşen parçalar tıkırdamadan duruyordu. Zeynep kılavuza baktı. Resimlerde önce gövdenin yapılacağı yazıyordu. Parçaları tek tek seçti, sıraya dizdi. Elif ise heyecanından duramıyor, parçaları eline alıp çeviriyordu. “Bunu ben takayım mı?” dedi, küçük bir vidayı havaya kaldırarak. Zeynep, “Hayır, o sonra takılacak,” dedi biraz sertçe. Elif’in yüzü hafifçe asıldı ama hemen başka bir parçaya uzandı. Zeynep, Pıt’ın kollarını gövdeye yerleştirdi. Tam gözlerini takacaktı ki Elif, robotun bir kolunu çekiverdi. Klik sesiyle birlikte kol yerinden çıktı ve halıya düştü. “Elif!” diye bağırdı Zeynep. Sesi biraz yüksek çıkmıştı. “Sana dokunma demiştim! Şimdi Pıt bozuldu!” Elif’in alt dudağı titredi. Gözleri doldu, peluş tavşanını göğsüne bastırdı ve sessizce ağlamaya başladı. Halının üzerinde, kopan kolla birlikte küçük bir sessizlik oluştu. Zeynep, Elif’in ağladığını görünce içi cızladı. Bir an Pıt’a baktı, bir an Elif’e. Pıt’ın kolu kopmuştu ama Elif’in de kalbi kırılmıştı. Hangisi daha önemliydi? Mutfaktan annesinin sesi geldi: “Her şey yolunda mı kızlar?” Zeynep yutkundu. “Yolunda anne,” dedi yavaşça. Sonra Elif’e döndü. Küçük kuzeninin yanaklarından iki damla yaş süzülüyordu. Zeynep derin bir nefes aldı, tıpkı babasının sinirlendiğinde yaptığı gibi. Yavaşça Elif’in yanına kaydı. “Ağlama,” dedi usulca. “Ben de bağırdığım için üzgünüm. Sen sadece yardım etmek istedin, değil mi?” Elif başını salladı, burnunu çekti. “Robotu sevdim,” diye fısıldadı. “Ben de istedim.” Zeynep, halının üzerindeki kopan kolu eline aldı. Aslında kol kırılmamıştı, sadece yerinden çıkmıştı. Küçük bir tıkırtıyla tekrar takılabilirdi. Bunu fark edince gülümsedi. “Bak Elif,” dedi, “Pıt bozulmamış. Kolu tekrar takabiliriz. Ama bu sefer beraber takalım, olur mu?” Elif gözlerini sildi, tavşanını yanına bıraktı ve başını coşkuyla salladı. İkisi de halının üzerine eğildiler. Zeynep kolu tuttu, Elif de küçük parmağıyla onu yerine bastırdı. “Klik” sesi duyuldu. Pıt yeniden bütündü.

O sırada babası elinde iki bardak sütle salona girdi. Halının üzerinde yan yana oturan iki küçük kıza, bir de aralarındaki yarım kalmış robota baktı. “Nasıl gidiyor mühendisler?” diye sordu gülümseyerek. Zeynep, “İyi gidiyor baba,” dedi. “Elif bana yardım ediyor. Pıt’ın bir gözünü o takacak, diğerini ben.” Elif gururla göğsünü kabarttı, peluş tavşanına dönüp fısıldadı: “Duydun mu? Ben robot yapıyorum.” Babaları halıya çöktü, onlara kılavuzdaki şekilleri gösterdi. Önce sağ gözü taktılar; küçük, yuvarlak, mavi bir ampuldü. Sonra sol gözü. Elif parmağıyla pili yerine itti. Babası anahtarı çevirdi. Bir saniye hiçbir şey olmadı. Sonra Pıt’ın gözleri yavaş yavaş yanmaya başladı. Önce soluk, sonra parlak. Göğsündeki küçük ışık da “tık tık” diye yanıp sönmeye başladı, sanki kalp atışı gibi. Zeynep ile Elif aynı anda “Vaaay!” dediler. Birbirlerine baktılar ve kahkahayla güldüler. Pıt artık hazırdı. Onu halının ortasına koydular, çevresine yastıklardan bir uzay üssü yaptılar. Elif peluş tavşanını Pıt’ın yanına yatırdı: “Bu da onun arkadaşı olsun.” Zeynep itiraz etmedi, hatta çok hoşuna gitti. “Olur,” dedi. “Pıt yalnız kalmasın.” Öğleden sonra boyunca, salonun ortasında küçük bir gezegen kurdular. Pıt komutandı, tavşan onun yardımcısıydı. Zeynep ile Elif ise yıldızların arasında uçan iki astronot oldular. Yastıkların üstünden atladılar, görünmez gezegenlere indiler, hayali taşlar topladılar. Akşam olduğunda, balkonun camından gökyüzü mor bir örtü gibi sarktı. Zeynep, Pıt’ı pencerenin önündeki minik sehpaya oturttu. Robotun göğsündeki ışık, sanki gerçek bir yıldız gibi yavaşça yanıp söndü. Babası yanına geldi, omzuna sıcak bir battaniye örttü ve birlikte gökyüzüne baktılar. Zeynep, “Baba,” dedi usulca, “bugün Pıt’a sormadan onun kollarını söktüğüm için Elif üzülmüştü, sonra ben de üzüldüm. Ama beraber tamir edince hepimiz güldük.” Babası başını salladı ve onun saçlarını öptü. O gece Zeynep yatağına girdiğinde, Pıt’ın küçük ışığı hâlâ usul usul yanıyordu; tıpkı gökyüzünde, çok uzaklarda, ona göz kırpan gerçek yıldızlar gibi.

Akşam olduğunda, balkonun camından gökyüzü mor bir örtü gibi sarktı. Zeynep, Pıt’ı pencerenin önündeki minik sehpaya oturttu. Robotun göğsündeki ışık, sanki gerçek bir yıldız gibi yavaşça yanıp söndü. Babası yanına geldi, omzuna sıcak bir battaniye örttü ve birlikte gökyüzüne baktılar. Zeynep, “Baba,” dedi usulca, “bugün Pıt’a sormadan onun kollarını söktüğüm için Elif üzülmüştü, sonra ben de üzüldüm. Ama beraber tamir edince hepimiz güldük.” Babası başını salladı ve onun saçlarını öptü. O gece Zeynep yatağına girdiğinde, Pıt’ın küçük ışığı hâlâ usul usul yanıyordu; tıpkı gökyüzünde, çok uzaklarda, ona göz kırpan gerçek yıldızlar gibi.