Yıldız Tozu Sinyali

Kasım ayının serin bir cumartesi akşamıydı. Ege, dedesinin çatı katındaki eski çalışma odasında, tozlu kitapların ve pirinç dürbünün arasında yeni bir keşif yapmak üzereydi. Pencereden içeri sızan gümüşi ay ışığı, masanın üzerindeki eski bir radyo alıcısını aydınlatıyordu. Ege on bir yaşındaydı ve gökbilime meraklıydı; ama o akşam radyodan gelen tuhaf tıkırtı, hayatının en sıra dışı gecesini başlatmak üzereydi.

Kasım ayının serin bir cumartesi akşamıydı. Ege, dedesinin Ayvalık'taki iki katlı taş evinin çatı katında, ahşap merdivenleri gıcırdatarak yukarı çıkmıştı. Çatı katı, denize bakan büyük yuvarlak penceresiyle Ege'nin en sevdiği yerdi. İçerisi eski kağıt, lavanta ve biraz da tozlu ahşap kokuyordu. Rafların üzerinde dedesinin denizcilik günlerinden kalma pirinç bir dürbün, katlanmış yıldız haritaları ve kırmızı düğmeli eski bir telsiz alıcısı duruyordu. Ege, on bir yaşına yeni girmişti ve doğum gününde dedesinden hediye olarak bu odanın anahtarını almıştı. "Burası artık senin gözlem üssün," demişti dedesi gülümseyerek. "Ama unutma, her keşif sabır ister." O akşam gökyüzü inanılmaz berraktı. Ege, defterini açıp Orion takımyıldızını çizmeye başladığında, köşedeki telsizden hafif bir tıkırtı duydu. Önce fare olabileceğini düşündü, sonra cihaza yaklaştı. Tık… tık-tık… tık. Ritmik, düzenli bir sesti bu. Sanki biri, çok uzaktan, ona bir şeyler anlatmaya çalışıyordu.

Ege'nin kalbi hızla çarpmaya başladı ama korkmadı; içini merakla karışık bir heyecan kapladı. Telsizin yanındaki deftere sesleri kaydetmeye başladı. Kısa, kısa, uzun… Bu Mors alfabesine benziyordu! Geçen yaz dedesi ona denizcilerin kullandığı bu eski dili öğretmişti. Heyecanla harfleri çözmeye çalıştı: "M… E… R… H… A… B… A." Ege gözlerine inanamadı. "Merhaba" diyordu sinyal. Ama kimden geliyordu? Hemen aşağı, dedesinin yanına koşmak istedi, sonra durdu. Belki bu bir şakaydı. Belki sınıftaki bir arkadaşı onunla dalga geçmek için düzenlemişti bunu. İçinden bir ses, "Önce kendin araştır," dedi. Bir sonraki mesajı beklerken, telefonuna sarıldı. İnternette "bilinmeyen radyo sinyalleri" yazacaktı ki, aklına dedesinin sözleri geldi: "Her bilgi, kaynağı belli olduğunda değerlidir." Ege telefonu bıraktı ve deftere yeni gelen sinyalleri yazdı: "P… E… N… C… E… R… E." Pencere mi? Ege yuvarlak pencereye doğru döndü. Dışarıda, komşu evin çatısında küçük bir ışık yanıp sönüyordu. Bir el feneri! Işık aynı ritimle titreşiyordu: kısa, kısa, uzun. Ege dürbünü kaptı ve baktı. Komşu çatıda, kalın hırkasına sarınmış küçük bir kız oturuyordu. Bu, geçen ay taşınan yeni komşuları Defne'ydi. Okulda pek konuşmayan, utangaç bir kızdı. Defne, elindeki fenerle sinyaller gönderiyordu. Ege gülümsedi. Demek "uzaydan gelen sinyal" aslında bir arkadaşlık teklifiydi. Hemen kendi el fenerini aldı ve cevap verdi: "M-E-R-H-A-B-A D-E-F-N-E."

Karşıdaki fener bir an durdu, sonra hızla, neşeyle yanıp sönmeye başladı. Defne ayağa kalkmış, kollarını sallıyordu. Ege kahkahayı bastı. O sırada dedesi kapıyı tıklattı, elinde iki bardak sıcak salep vardı. "Neler oluyor bakalım, genç astronom?" diye sordu. Ege, olanları bir çırpıda anlattı. Dedesi pencereye yaklaştı, karşı çatıya baktı ve gözlerinde tanıdık bir parıltıyla güldü. "Anlaşılan galaksinin en yakın yıldızı, tam yanı başındaymış," dedi. Ertesi sabah Ege, elinde defteri ve iki Mors alfabesi kopyasıyla Defne'nin kapısını çaldı. Defne kapıyı açtığında yanakları kızardı. "Sana rahatsızlık vermek istememiştim," dedi usulca. "Sadece… okulda kimseyle konuşamıyorum. Dedemin bana öğrettiği tek şey bu sinyallerdi. Senin çatı katında ışığı görünce, belki anlarsın diye düşündüm." Ege güldü. "Hem de nasıl anladım. Hatta bu kış, birlikte gerçek yıldızlara sinyal göndermeye ne dersin? Dedemin dürbünü var." O kış boyunca iki çatı arasında yanıp sönen fenerler, mahallenin en sevilen manzarası oldu. Ege, bazen en uzak sanılan seslerin aslında hemen yanı başımızda olduğunu, sadece dinlemek için sabretmek gerektiğini öğrendi. Ve bazen bir "merhaba" demenin, tüm galaksileri birbirine bağlayacak kadar güçlü olduğunu.