Adalet Meyvesi

Bir tavşan, bir maymun ve ormanın en değerli ağacı… Paylaşmanın ve adaletin ne demek olduğunu keşfeden iki dostun hikâyesi.

Bir varmış bir yokmuş, zamanın ötesinde, haritaların gösteremediği bir ormanın tam kalbinde, yaprakları altın gibi parlayan kocaman bir ağaç varmış. Bu ağaca ormanın sakinleri 'Bereket Ağacı' derlermiş; çünkü dallarında yılın her mevsimi mis gibi kokan, tatlı mı tatlı meyveler olgunlaşırmış. Meyvelerin tadı öylesine güzelmiş ki bir kez tadan bir daha unutamazmış. Ormanın doğu yamacında, lavanta kokulu bir tepenin eteğinde Zıpzıp adında bir tavşan yaşarmış. Zıpzıp, uzun kulaklarını rüzgâra doğru dikip ormanın seslerini dinlemeyi çok severmiş. Kuşların şarkısını, derenin çağıltısını, yaprakların hışırtısını… Her sesi ayrı ayrı tanırmış. Yüreği kocaman, eli açık bir tavşanmış; topladığı havuçların yarısını komşu sincaplara bırakırmış. Ormanın batı kıyısında ise Fıstık adında yaramaz ama zeki bir maymun yaşarmış. Fıstık, daldan dala atlayışlarıyla ünlüymüş. Parmakları çevikmiş, zihni keskinmiş ama bazen hırsı aklının önüne geçermiş. Bir şeyi çok istediğinde, etrafındakilerin de aynı şeyi isteyebileceğini unutuverirmiş. Bir sabah, ormanın her köşesine tatlı bir koku yayılmış. Bereket Ağacı o yıl öyle bol meyve vermiş ki dalları neredeyse yere değiyormuş. Ağacın altında toplanan hayvanlar sevinçle birbirine bakmış. Yaşlı Baykuş Bilge, kanatlarını açıp herkesin dikkatini çekmiş ve şöyle demiş: 'Bu yılın hasadını iki gönüllü toplasın ve ormandaki herkese adilce paylaştırsın. Kim bu görevi üstlenmek ister?' Zıpzıp tereddüt etmeden pençesini kaldırmış. Fıstık da hemen daldan aşağı sarkıp 'Ben de ben de!' diye bağırmış. Bilge Baykuş gülümsemiş, 'Güzel,' demiş, 'iki dost birlikte çalışsın. Yarın şafakta başlayın.' O gece Zıpzıp heyecandan uyuyamamış; Fıstık ise dalında sallanırken kendi kendine planlar yapmış. İkisinin de aklında farklı şeyler varmış ama henüz bunu bilmiyorlarmış.

Şafak sökerken Zıpzıp, sırtına büyük bir sepet bağlayıp Bereket Ağacı'na varmış. Fıstık çoktan oradaymış; en yüksek dallara tırmanmış, en iri meyveleri toplamaya başlamış bile. Ancak Zıpzıp dikkatli gözlerle bakmış ve fark etmiş ki Fıstık, topladığı meyvelerin en güzellerini ayrı bir çukura saklıyormuş. 'Fıstık,' demiş Zıpzıp yumuşak bir sesle, 'o meyveleri neden ayırıyorsun?' Fıstık omuz silkmiş. 'Biz topluyoruz, biz taşıyoruz, en çok biz yoruluyoruz. En güzel meyveler de bizim hakkımız olmalı, değil mi? Hem bak, geriye yine bolca kalıyor.' Zıpzıp kulağını kaşımış, düşünmüş. 'Ama Bilge Baykuş adilce paylaştırmamızı söyledi. Eğer en iyilerini kendimize saklarsak, bu adil olur mu?' Fıstık gülerek bir daldan diğerine atlamış. 'Adalet dediğin, çalışana çok vermek değil midir? Biz emek harcıyoruz, karşılığını almalıyız.' İkisi arasında sessiz bir gerginlik oluşmuş. Zıpzıp zorla paylaştırmak istememiş ama içi de rahat değilmiş. O gün meyveleri toplamışlar, iki ayrı yığın oluşmuş: Fıstık'ın ayırdığı parlak, iri meyveler ve geri kalan herkes için olan sıradan meyveler. Ertesi sabah dağıtım başlamış. Zıpzıp, orman sakinlerine meyveleri verirken sincap ailesi, kirpi yavruları ve yaşlı kaplumbağa hepsi sevinmiş. Ama küçük bir fare yavrusu, Fıstık'ın sepetindeki kocaman meyveleri görmüş ve sormuş: 'Bunlar neden bizimkilerden farklı?' Fıstık'ın yüzü kızarmış. Etraftaki hayvanlar da bakmaya başlamış. Kimse kızgın bir söz söylememiş ama gözlerindeki hayal kırıklığı, bin kelimeden ağır gelmiş Fıstık'a. O akşam Fıstık, ağacın en yüksek dalına çıkıp yalnız başına oturmuş. Aşağıda Zıpzıp'ın sincap yavrularıyla neşeyle oynadığını görmüş. Herkes Zıpzıp'ın etrafında gülüyormuş, paylaşıyormuş. Fıstık'ın yanında ise sadece bir yığın parlak meyve varmış; güzel ama soğuk, sessiz ve yalnız. Karnı tok ama yüreği açmış. O gece Fıstık, mehtabın altında uzun uzun düşünmüş. Rüzgâr kulaklarına fısıldıyormuş gibi gelmiş: 'En büyük pay, sevgi dolu bir sofrada oturmaktır.'

Ertesi sabah Fıstık, gün doğmadan kalkmış. Sakladığı meyvelerin hepsini toplamış, sırtına yüklemiş ve ormanın meydanına taşımış. Zıpzıp uyandığında gözlerine inanamamış: Fıstık, meyveleri tek tek küçük yaprak tabaklara yerleştiriyormuş, her tabağa eşit sayıda koyuyormuş. 'Fıstık, bu ne?' diye sormuş Zıpzıp, gözleri parlayarak. Fıstık başını eğmiş, sonra doğrulmuş. 'Dün gece anladım ki en lezzetli meyve bile yalnız yenince tadını kaybediyormuş. Ben herkese adil davranmadım, bunun için üzgünüm. Şimdi düzeltmek istiyorum.' Orman sakinleri birer ikişer gelmeye başlamış. Fare yavrusu koşarak Fıstık'a sarılmış. Kirpi ailesi minnetle gülümsemiş. Yaşlı kaplumbağa yavaş adımlarla yaklaşıp Fıstık'ın pençesine hafifçe dokunmuş ve 'Hata yapmak insanı küçültmez,' demiş, 'hatayı düzeltmek büyütür.' O gün ormanda büyük bir şölen kurulmuş. Herkes yan yana oturmuş, meyveler elden ele dolaşmış. Fıstık, fare yavrusuna en sevdiği meyveyi uzatırken içinde sıcacık bir duygu hissetmiş; daha önce hiçbir meyvenin vermediği bir doygunluk. Zıpzıp yanına gelmiş, omzuna pençesini koymuş. İkisi göz göze gelmiş ve gülümsemiş. Kelimeye gerek kalmamış. Bilge Baykuş, meşe dalından izliyormuş. Kanatlarını hafifçe çırpmış ve kendi kendine mırıldanmış: 'Adalet, terazide tartılan bir şey değilmiş aslında. Yürekte hissedilen bir şeymiş.' O günden sonra Fıstık ile Zıpzıp en yakın dostlar olmuş. Her hasat mevsiminde birlikte toplamışlar, birlikte paylaştırmışlar. Fıstık bir daha asla en güzel meyveleri ayırmamış; çünkü artık biliyormuş ki paylaşılan bir meyvenin tadı, saklanandan bin kat tatlıymış. Ve ormanın kalbindeki Bereket Ağacı, sanki bunu kutlarcasına, her yıl biraz daha bol meyve vermiş. Onlar ermiş muradına, biz de bu masalın sıcaklığına.

Bazen en doğru paylaşım, en büyük dilimi almak değil, herkesin karnının doymasını sağlamaktır. Gerçek dostluk da adaletin tam orada, yüreğin içinde filiz verdiği yerde başlarmış.