Adil Karınca

Bir varmış, bir yokmuş. Uçsuz bucaksız bir ormanın en gölgeli köşesinde, kocaman bir meşe ağacının dibinde küçük mü küçük bir karınca yuvası varmış. Bu yuvanın en çalışkan sakini ise Toprak adında, gözleri kapkara boncuk gibi parlayan minik bir karıncaymış. Toprak, her sabah çiy tanelerinin ıslak kokusuyla uyanır, arkadaşlarıyla birlikte yiyecek toplamaya çıkarmış. Ormanın diğer sakinleri onu çok severmiş, çünkü Toprak hem çalışkan hem de son derece adilmiş. Bulduğu her kırıntıyı, her tohumu, her tatlı meyveyi yuvadaki herkese eşit paylaştırırmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Uçsuz bucaksız bir ormanın en gölgeli köşesinde, kocaman bir meşe ağacının dibinde küçük mü küçük bir karınca yuvası varmış. Bu yuvanın en çalışkan sakini ise Toprak adında, gözleri kapkara boncuk gibi parlayan minik bir karıncaymış. Toprak, her sabah çiy tanelerinin ıslak kokusuyla uyanır, arkadaşlarıyla birlikte yiyecek toplamaya çıkarmış. Ormanın diğer sakinleri onu çok severmiş, çünkü Toprak hem çalışkan hem de son derece adilmiş. Bulduğu her kırıntıyı, her tohumu, her tatlı meyveyi yuvadaki herkese eşit paylaştırırmış. 'Bir tanem sana, bir tanem bana, bir tanem de küçük kardeşimize' dermiş, minik antenlerini sallayarak. Bir gün ormanın öbür ucunda yaşayan pamuk gibi beyaz tüylü bir tavşan, Toprak'ın yuvasının yakınına gelmiş. Adı Pamuk'muş bu tavşanın. Uzun kulakları hafifçe titreyerek etrafı koklamış.

Pamuk, yolda bulduğu koca bir fındık yığınını çalıların arasına saklamış. Tam o sırada Toprak, arkadaşlarıyla birlikte yuvaya yiyecek taşıyormuş. Küçük karınca, fındıkların yanından geçerken sevinçle durmuş. 'Aa, ne kadar da güzel fındıklar! Bunları paylaşırsak tüm yuva bir hafta boyunca doyar' diye düşünmüş. Arkadaşlarına seslenmiş ve hep birlikte fındıkları taşımaya başlamışlar. Antenleri terlemiş, minik ayakları yorulmuş ama gözleri sevinçten pırıl pırıl parlıyormuş. Tam o sırada çalıların arkasından Pamuk fırlamış. Burnu titreyerek, 'Durun bakalım! O fındıklar benim. Sabahtan beri tek tek topladım onları' demiş. Sesi kırgın, gözleri buğuluymuş. Toprak şaşırmış. Fındıkları hemen bırakmış ve minik başını eğmiş. 'Ah sevgili Pamuk, bilmiyordum. Sahibi olduğunu düşünmedim. Senden özür dilerim' demiş. Sonra arkadaşlarına dönmüş: 'Bir şeyin sahibi varsa, onu izinsiz almak adaletsizliktir. Biz de hakkımız olmayanı almışız.' Pamuk, bu küçük karıncanın dürüstlüğüne çok şaşırmış. Kimse onu görmemişken bile Toprak'ın hemen özür dilemesi kalbini yumuşatmış. Ama yine de üzgünmüş, çünkü kışa hazırlanıyormuş ve bu fındıklar onun için çok değerliymiş. Toprak bir an düşünmüş. 'Pamuk kardeş, sen bu fındıkları tek başına topladığın için hepsi senin. Ama izin verirsen, ben ve arkadaşlarım sana yardım edelim. Biz de senin için başka yiyecekler bulalım. Böylece kışın hem sen doyarsın hem biz.'

Pamuk'un uzun kulakları sevinçle dikilmiş. 'Gerçekten mi? Bunu yapar mısınız?' diye sormuş. Toprak gülümsemiş ve antenlerini sallamış. O gün boyunca minik karıncalar ormanın dört bir yanına dağılmışlar. Kimi tatlı böğürtlenler, kimi taze yoncalar, kimi de kurumuş güzel tohumlar toplamış. Pamuk için ayrı bir yığın, kendi yuvaları için ayrı bir yığın yapmışlar. Akşam olduğunda güneş, ağaçların arasından altın rengi ışıklar süzdürürken, iki yığın da yan yana durmuş. Pamuk, gözlerinde minicik yaşlarla Toprak'a bakmış. 'Sen çok adil bir karıncasın. Hem hatanı kabul ettin hem de bana yardım ettin. Bundan sonra sen ve arkadaşların benim en iyi dostlarım olacaksınız' demiş. O günden sonra Pamuk ile Toprak, ormanın en yakın iki dostu olmuşlar. Pamuk, her sabah yuvanın önüne uğrar, karıncalara tazecik yoncalar bırakırmış. Toprak ise onun için en tatlı böğürtlenleri ayırırmış. Ormandaki tüm hayvanlar, adaletin aslında kimsenin elinden bir şey almak değil, herkese hakkını vermek olduğunu öğrenmişler. Meşe ağacının dibindeki küçük yuva, o günden sonra sadece yiyeceğin değil, iyiliğin de paylaşıldığı sıcacık bir yuva olarak kalmış. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

O günden sonra Pamuk ile Toprak, ormanın en yakın iki dostu olmuşlar. Pamuk, her sabah yuvanın önüne uğrar, karıncalara tazecik yoncalar bırakırmış. Toprak ise onun için en tatlı böğürtlenleri ayırırmış. Ormandaki tüm hayvanlar, adaletin aslında kimsenin elinden bir şey almak değil, herkese hakkını vermek olduğunu öğrenmişler. Meşe ağacının dibindeki küçük yuva, o günden sonra sadece yiyeceğin değil, iyiliğin de paylaşıldığı sıcacık bir yuva olarak kalmış. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.