Adil Maymun Hâkim

Çok eski zamanlarda, ne zaman ne nerede olduğu bilinmeyen bir ormanın kalbinde, dalları birbirine sarılmış kocaman bir incir ağacının altında küçük bir anlaşmazlık yaşanmış. Ormanın en bilge maymunu olarak tanınan Tospik, gözlerini henüz açmış sabahın ilk ışıklarında bu anlaşmazlığı dinlemek üzere taşın üstüne kurulmuş.

Çok eski zamanlarda, ne zaman ne nerede olduğu bilinmeyen bir ormanın kalbinde, dalları birbirine sarılmış kocaman bir incir ağacının altında küçük bir anlaşmazlık yaşanmış. Ormanın en bilge maymunu olarak tanınan Tospik, gözlerini henüz açmış sabahın ilk ışıklarında bu anlaşmazlığı dinlemek üzere taşın üstüne kurulmuş. Karşısında iki canlı varmış: kızıl tüylü, çevik bir tilki ile yosun yeşili kabuğunu sırtında taşıyan yaşlı bir kaplumbağa. Tilki sabırsızca kuyruğunu sallarken, kaplumbağa derin bir nefes alıp başını yavaşça kaldırmış. Havada ıslak toprak ve olgun incirlerin tatlı kokusu varmış.

Tilki, sesini yükselterek anlatmaya başlamış: 'Ey bilge Tospik, ben bu tatlı incirleri sabahtan beri topluyordum. Tam sepetimi doldurmuşken bu kaplumbağa gelip yarısını kendi yuvasına götürdü!' demiş. Kaplumbağa ise sakin sakin başını sallamış. 'Oysa o incirler benim ağacımın altına düşen meyvelerdi. Ben her sabah onları toplar, kışa saklardım. Tilki kardeş geldiğinde sepetimi devirip kendi sepetine doldurmuştu' demiş. Tospik bir süre hiç konuşmamış. Önce tilkinin parıldayan gözlerine, sonra kaplumbağanın çatlamış kabuğuna bakmış. Ardından usulca yerinden kalkıp incir ağacının dibine yürümüş. Toprağı incelemiş, etrafa saçılmış küçük yaprak izlerini ve kabuk üstündeki taze incir lekelerini görmüş. Sonra geri dönüp ikisinin de yüzüne uzun uzun bakmış. 'Sevgili dostlarım' demiş yumuşak bir sesle, 'ben burada iki sepet değil, iki kalp görüyorum. Biri çok hızlı, diğeri çok yavaş. Ama adalet, hız ile yavaşlığı değil, doğru ile yanlışı tartar.' Sonra dalından taze bir incir koparıp ikiye bölmüş.

Bölünen incirin yarısını tilkiye, diğer yarısını kaplumbağaya uzatmış. 'Bu ağacın altındaki meyveler, onları sabırla bekleyene aittir' demiş. 'Ama açlık da bir gerçektir. Bundan sonra incirlerin yarısını kaplumbağa toplayacak, diğer yarısını tilki. Eğer biriniz hasta olursa, diğeri onun payını da ağacın dibine bırakacak.' Tilki başta biraz somurtmuş, ama Tospik'in sakin bakışları karşısında içindeki acelecilik yavaş yavaş erimiş. Kaplumbağa ise gözlerini kısıp gülümsemiş, çünkü yıllardır ilk kez biri onun sessiz sesini duymuş. Tilki ile kaplumbağa, birbirlerine bakıp utangaç bir gülümseyişle başlarını öne eğmişler. O günden sonra ormanda yeni bir söz dolaşmaya başlamış: 'Adalet, kimin daha yüksek sesle bağırdığına değil, kimin haklı olduğuna bakarmış.' Tospik ise hâlâ o incir ağacının altında, sabırla dinlemeye devam edermiş.

Tilki ile kaplumbağa, birbirlerine bakıp utangaç bir gülümseyişle başlarını öne eğmişler. O günden sonra ormanda yeni bir söz dolaşmaya başlamış: 'Adalet, kimin daha yüksek sesle bağırdığına değil, kimin haklı olduğuna bakarmış.' Tospik ise hâlâ o incir ağacının altında, sabırla dinlemeye devam edermiş.