Adil Tavşan Pıtı

Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil bir çayırın kenarında, papatyaların güler yüzle salındığı küçük bir yuvada, uzun kulaklı, pamuk kuyruklu bir tavşancık yaşarmış. Adı Pıtı'ymış. Pıtı'nın en sevdiği şey, arkadaşlarıyla birlikte oynamak ve onlarla havuç dilimlerini paylaşmakmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil bir çayırın kenarında, papatyaların güler yüzle salındığı küçük bir yuvada, uzun kulaklı, pamuk kuyruklu bir tavşancık yaşarmış. Adı Pıtı'ymış. Pıtı'nın yumuşacık tüyleri, sabah çiyiyle ıslandığında pırıl pırıl parlarmış. Pıtı'nın iki sevimli arkadaşı varmış: yavaş yavaş yürüyen küçük kaplumbağa Tomi ile çevik mi çevik sincap Fındık. Üçü, her sabah çayırın ortasındaki yumuşak yosun yastığında buluşur, birlikte oyunlar oynarlarmış. Bir gün anne tavşan, Pıtı'ya tatlı kokulu, turuncu mu turuncu üç havuç dilimi vermiş. 'Bunları arkadaşlarınla paylaş yavrum,' demiş usulca. Pıtı, havuçları küçük sepetine koymuş ve hoplaya zıplaya çayıra doğru yola koyulmuş.

Çayıra vardığında Tomi ile Fındık onu gülümseyerek karşılamışlar. Pıtı sepetini açmış, mis gibi havuç kokusu etrafa yayılmış. Ama tam o sırada Pıtı'nın küçük burnu kıpır kıpır oynamış. İçinden 'Acaba ben en büyüğünü kendime ayırsam mı?' diye geçirmiş. En iri, en sulu havuç dilimini kendi önüne koymuş. Orta boy olanı Fındık'a, en küçük olanı da Tomi'ye uzatmış. Tomi hiçbir şey dememiş ama gözleri biraz buğulanmış. Fındık ise kuyruğunu büzmüş, sessizce havucunu kemirmeye başlamış. Pıtı kendi havucunu ısırdığında tadı bir tuhafmış. Sanki bal gibi tatlı havuç, birden mayhoş gelmiş ona. Etrafına bakmış. Tomi'nin küçücük diliminin çoktan bittiğini, Fındık'ın ise yarısını yiyip durduğunu görmüş. O sırada bilge bir baykuş, dalın üzerinden tatlı tatlı seslenmiş: 'Adalet, küçük dostum, en iri olanı kendine ayırmak değil; her kalbin eşit sevinmesini sağlamaktır.' Pıtı'nın uzun kulakları utançtan hafifçe pembeleşmiş. Doğru söylüyormuş baykuş dede. Arkadaşları üzgünken kendi havucunun tadı nasıl güzel olabilirmiş ki? Pıtı hemen kendi havucunu üç eşit parçaya bölmüş. Bir parçasını Tomi'ye, bir parçasını Fındık'a uzatmış, en küçüğünü kendine ayırmış. 'Bağışlayın beni dostlarım,' demiş yumuşacık bir sesle. 'Paylaşırken adil olmayı unutmuşum.'

Tomi başını sevgiyle sallamış, Fındık ise sevinçle zıplayıp Pıtı'ya sarılmış. Üç arkadaş, yosun yastığın üzerinde havuçlarını birlikte yemişler. Bu sefer havuçların tadı çok daha tatlıymış, sanki içlerine ılık bir güneş doğmuş gibi. Güneş yavaş yavaş tepelerin ardına süzülürken, çayırdaki ateş böcekleri minik fenerlerini yakmış. Pıtı, yuvasına dönerken annesine olanları anlatmış. Anne tavşan onu şefkatle kucaklamış, uzun kulaklarını okşamış. O geceden sonra Pıtı, ne zaman bir şey paylaşacak olsa önce iki kere sayarmış, sonra herkesin yüzüne bakıp gülümsermiş. Çünkü artık biliyormuş: gerçek mutluluk, eşit bölüşülen küçük sevinçlerde saklıymış. Ve uykuları, papatyalar kadar yumuşak, ay ışığı kadar huzurluymuş.

O günden sonra Pıtı, paylaşmanın ne kadar güzel olduğunu çok iyi anlamış. Sayarken iki kere bakmayı, herkese eşit davranmayı öğrenmiş. Çayırdaki bütün küçük dostlar, Pıtı'nın adil kalbini sevmiş. Ve uykuları hep tatlı, hep huzurlu olmuş.