Ahmet'in Pişmanlığı

Zamanın henüz isimlerin ve takvimlerin ötesinde aktığı, uzak mı uzak bir diyarda, tepenin eteğine kurulmuş sessiz bir köy varmış. Bu köyde Ahmet adında, gözleri iri iri bakan, kalbi bazen aceleci, bazen de tereddütlü çarpan bir çocuk yaşarmış. Ahmet'in en yakın arkadaşı, komşu evin oğlu Yusuf'muş.

Zamanın henüz isimlerin ve takvimlerin ötesinde aktığı, uzak mı uzak bir diyarda, tepenin eteğine kurulmuş sessiz bir köy varmış. Bu köyde Ahmet adında, gözleri iri iri bakan, kalbi bazen aceleci, bazen de tereddütlü çarpan bir çocuk yaşarmış. Ahmet'in en yakın arkadaşı, komşu evin oğlu Yusuf'muş. Yusuf, sabahları erkenden kalkar, babasının koyunlarını meraya götürürmüş. Ahmet ise annesine yardım eder, sonra ikisi köyün meydanındaki asırlık çınarın altında buluşurlarmış. Birlikte kuş yuvalarını gözlemler, dere kenarında yassı taşlar toplar, akşam ezanı okununca da koşa koşa evlerine dönerlermiş. Bir bahar sabahı, köye tuhaf bir haber yayılmış. Değirmenci amcanın un çuvallarından biri kaybolmuş. Herkes birbirine bakarken, dedikodu rüzgârı Yusuf'un adının etrafında dolanmaya başlamış. Ahmet o sabah Yusuf'u değirmenin oralarda gördüğünü hatırlamış. Ama neden orada olduğunu sormadan, düşünmeden, sadece kendini önemli hissetmek için meydanda yüksek sesle: 'Ben Yusuf'u dün oralarda gördüm!' deyivermiş.

Sözler ağızdan çıktığı an, sanki avuçtan uçan bir kuş gibi geri çağrılamazmış. Ahmet daha cümlesini bitirmeden kalabalıktan mırıltılar yükselmiş. Yaşlı bir teyze başını sallamış, değirmenci amca kaşlarını çatmış. Kimse gerçeği araştırmadan, kimse Yusuf'a bir şey sormadan, gözler onun kapısına dönmüş. O akşam Ahmet eve döndüğünde içi ürpermiş. Yemek masasında annesinin pişirdiği taze ekmeğin kokusu bile ona ağır gelmiş. Yatağına uzandığında tavana bakmış, ama tavanda hep Yusuf'un şaşkın yüzünü görüyormuş. Bir rüzgâr esmiş, pencere hafifçe tıkırdamış ve Ahmet'in içinden bir ses fısıldamış: 'Söylediğin doğruydu belki, ama söyleyiş biçimin haksızdı.' Ertesi gün Yusuf meydana gelmemiş. Ne bir gün sonra, ne de daha sonra. Ahmet çınarın altında tek başına oturmuş, elindeki yassı taşları dereye atmak bile içinden gelmemiş. Sonunda dayanamamış, Yusuf'un evine gitmiş. Kapıyı Yusuf'un annesi açmış. Kadının gözleri kırmızıymış, ama sesi yumuşakmış. 'Yusuf içeride,' demiş, 'gönlü kırık.' Ahmet odaya girdiğinde Yusuf pencerenin kenarında oturuyormuş. Ahmet'i görünce başını çevirmiş. Ahmet'in dili tutulmuş. Bir süre öylece durmuş, sonra usulca konuşmuş: 'Yusuf, o gün değirmende ne yaptığını sormadım. Meğer babanın söylediği unu almaya gitmişsin. Ben bilmeden, düşünmeden konuştum. Sözlerim seni yaraladı. Rabbim şahidim olsun ki çok pişmanım.' Yusuf uzun bir süre cevap vermemiş. Sonra gözleri parlamış, sesi titremiş: 'Ahmet, benim canımı yakan çuval değildi. Senin, en yakın arkadaşımın, bana sormadan konuşmuş olmandı.'

O akşam Ahmet, babasının yanına oturmuş, başını onun omzuna yaslamış. Babası sakalını sıvazlamış ve yavaşça anlatmış: 'Oğlum, bir bilge zamanında bir çocuğa bir torba tüy vermiş. Çocuk tüyleri rüzgâra savurmuş. Sonra bilge, 'Şimdi git, hepsini topla,' demiş. Çocuk toplayamamış tabii. İşte sözlerimiz de böyledir. Rüzgâra bir kez bırakılınca geri toplanmaz. Ama pişmanlık, kalpten samimi geldiğinde, o tüylerin bıraktığı yerleri iyileştirir.' Ahmet ertesi sabah meydanda toplanan herkese, sesi titreyerek de olsa, yanıldığını anlatmış. Değirmenci amca sonradan çuvalını kendi ahırında bulduğunu söylemiş. İnsanlar utanmış, Yusuf'un annesinden helallik dilemişler. Yusuf ise Ahmet'e gülümsemiş ve elini uzatmış. İki arkadaş yeniden çınarın altında buluşmuş, ama bu sefer Ahmet konuşmadan önce iki kere düşünmeyi öğrenmişmiş.

O günden sonra Ahmet, sözlerin de tıpkı taşlar gibi bir ağırlığı olduğunu, atıldıklarında geri dönmeyeceklerini asla unutmamış. Pişmanlığın acısını tanımış, ama affedilmenin şifasını da öğrenmiş. Ve büyüdükçe herkese şunu söylermiş: 'Kalpten çıkan bir 'özür dilerim', bin tane susuşa bedeldir.'