Ay Işığı Perisi

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün gümüş örtüsüyle örtüldüğü, yıldızların birer fener gibi sallandığı uzak bir diyarda, Aysima adında genç bir peri yaşarmış. Aysima'nın kanatları ay ışığından dokunmuş gibi ince ve parlakmış; saçları ise gecenin en koyu mavisini taşırmış. O, Ay Işığı Perileri Ocağı'nın en yeni öğrencisiymiş ve görevleri pek özelmiş: Yeryüzünde umudunu kaybeden kalplere, fark ettirmeden ışık taşımak.

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün gümüş örtüsüyle örtüldüğü, yıldızların birer fener gibi sallandığı uzak bir diyarda, Aysima adında genç bir peri yaşarmış. Aysima'nın kanatları ay ışığından dokunmuş gibi ince ve parlakmış; saçları ise gecenin en koyu mavisini taşırmış. O, Ay Işığı Perileri Ocağı'nın en yeni öğrencisiymiş ve görevleri pek özelmiş: Yeryüzünde umudunu kaybeden kalplere, fark ettirmeden ışık taşımak. Ocağın başında, gözleri bulutlar kadar yumuşak, sesi akarsular kadar sakin yaşlı bir peri varmış. Adına Mehtap Ana derlermiş. Her dolunay gecesi genç perileri bir araya toplar, onlara billur bir kâseden ay sütü ikram edermiş. Bu süt, perilerin kanatlarını besler, içlerindeki sevgiyi büyütürmüş. Aysima ise kâsesini her zaman herkesten önce bitirir, hemen ayağa fırlar, 'Ben hazırım, beni gönderin!' dermiş heyecanla. Gel zaman git zaman, Aysima'nın o büyük günü gelmiş. Mehtap Ana onu yanına çağırmış, omzuna usulca dokunmuş ve 'Artık ilk görevine çıkma vaktin geldi yavrum,' demiş. 'Aşağıda, küçük bir vadide, kalbi pamuk gibi yumuşak ama içi şu sıralar gri bulutlarla dolu bir kız çocuğu var. Adı Eylül. Ona bir tutam ışık götürmeni istiyorum.' Aysima kanatlarını hafifçe çırpmış, gözlerinde yıldızlar parlamış. 'Hemen gidiyorum!' demiş. Yaşlı peri gülümsemiş, 'Acele etme küçüğüm. Işık taşımak, ışığı dökmek değildir. Önce dinlemeyi öğrenmelisin.' Ama Aysima bu sözleri tam olarak anlamamış; başını sallayıp, ay ışığından bir parça koparıp avucuna almış ve aşağıya, vadiye doğru süzülmüş.

Vadiye indiğinde gece yeni başlamışmış. Çimenlerin üzerinde ince bir çiy tabakası varmış, papatyalar uykuya dalmak üzereymiş. Uzakta, sarmaşıklarla örülü küçük bir taş ev görünüyormuş. Pencerenin pervazına yaslanmış küçük bir kız, çenesini ellerine dayamış, gökyüzüne bakıyormuş. İşte bu, Eylül'müş. Saçları sonbahar yaprakları renginde, gözleri ise tıpkı adı gibi hüzünlü bir mevsim taşıyormuş. Aysima heyecanla pencereye yaklaşmış. Görünmez kalmayı bildiği için Eylül onu fark etmemiş. Genç peri hemen avucundaki ay ışığını açmış ve 'İşte! Sana neşe getirdim!' diyerek ışığı kızın omzuna serpmiş. Ama tuhaf bir şey olmuş. Işık, Eylül'ün omzuna değer değmez sönüvermiş; sanki bir mum, ıslak bir parmakla söndürülmüş gibi. Eylül hiçbir şey hissetmemiş, sadece içini çekmiş. Aysima şaşırmış. Bir daha denemiş. Kanatlarından bir tutam toz silkelemiş, üzerine üflemiş, ışığı daha parlak yapmış. Yine olmamış. Üçüncü kez denediğinde ışık daha pencereye ulaşmadan eriyivermiş havada. Genç peri çaresizce çimenlerin üzerine oturmuş. 'Neden olmuyor?' diye fısıldamış kendi kendine. 'Ben ışığı getirdim, çok güzel bir ışıktı, bol bol da getirdim. Niye onu mutlu etmiyor?' Tam o sırada, yaşlı bir baykuş sessizce yanındaki dala konmuş. Gözleri iki küçük altın halka gibi parlıyormuş. 'Küçük peri,' demiş yumuşak bir sesle, 'sen pencereye ışık serpiyorsun ama içeride ne olduğunu biliyor musun?' Aysima başını iki yana sallamış. Baykuş devam etmiş: 'Eylül'ün en sevdiği büyükannesi, geçtiğimiz mevsimde uzaklara, yıldızların ardına göç etti. O günden beri bu çocuk geceleri pencereden ayı izliyor; çünkü büyükannesi ona, ay her gece aynı ayı, demişti. Eylül şimdi sadece avunmak istiyor, parlamak değil.' Aysima'nın gözleri dolmuş. O ana kadar görevini bir oyun gibi düşünmüşmüş; ışığı götür, serpiştir, dön. Oysa Mehtap Ana'nın 'önce dinlemeyi öğrenmelisin' sözü şimdi kulaklarında çın çın çınlıyormuş. Yavaşça ayağa kalkmış, kanatlarını topla­mış ve pencerenin kenarına, bu sefer ışık saçmadan, sessizce konmuş. Eylül hâlâ aya bakıyormuş. Dudakları kıpırdıyor, ama sesi duyulmuyormuş. Aysima yaklaşıp kulak vermiş. Küçük kız fısıldıyormuş: 'Anneanne, bugün okulda resim yaptım. Senin sevdiğin türden, kırmızı güllü. Ama göstereceğim kimse yoktu.' Aysima'nın kalbi sıkışmış. İçinden, 'Ah, ben ne yaptım da bunca ışığı boşuna serptim,' diye geçirmiş. Sonra çok yumuşak bir şey yapmış: Avucunda kalan son ay ışığını parlak bir top haline getirmeye çalışmamış. Bunun yerine, onu ince ince eritmiş ve Eylül'ün önündeki pencere pervazına, tıpkı bir battaniye gibi sermiş. Işık artık göz kamaştırmıyormuş; sıcacık, sessiz, kendini belli etmeyen bir ılıklık olmuş.

Eylül önce farkına varmamış. Ama biraz sonra ellerini pervaza koyduğunda, parmaklarının altında tuhaf bir yumuşaklık hissetmiş. Sanki birisi, görünmez bir el, onun avuçlarına usulca dokunuyormuş gibi. Başını kaldırıp aya bakmış. Ay her zamankinden biraz daha yakın, biraz daha tanıdık görünüyormuş. Gözlerinden bir damla yaş süzülmüş, ama bu damla acı değil, hafifletici bir damlaymış. 'Anneanne,' demiş yavaşça, 'sen hâlâ aynı aya bakıyor musun?' Aysima cevap vermemiş; veremezmiş zaten. Ama yanı başında, görünmez kanatlarıyla öylece beklemiş. Eylül uzun uzun konuşmuş kendi kendine: Okulundan, kırmızı güllü resminden, bahçedeki kediden, en sevdiği şarkıdan. Konuştukça omuzlarındaki görünmez yük hafiflemiş; konuştukça pervazdaki ay ışığı battaniyesi onu daha da sarmalamış. En sonunda Eylül esnemiş. Yüzünde, aylardır görünmeyen küçük bir gülümseme belirmiş. Çok büyük değilmiş bu gülümseme, çiy tanesi kadarmış belki; ama gerçekmiş. Pencereyi kapatmadan önce ayı bir kez daha selamlamış, 'İyi geceler anneanne,' demiş ve yatağına gitmiş. Aysima onun uyuyana kadar başucunda beklemiş. Eylül'ün nefesi düzene girdiğinde, kanatlarından en ince tüyü koparmış ve yastığının kenarına bırakmış. Bu tüy, kötü rüyaları uzak tutar, güzel anıları yakın getirirmiş. Geri dönerken Aysima'nın içi tuhaf bir hisle doluymuş. Ne zafer ne de yorgunlukmuş bu; daha çok, bir şeyi gerçekten anlamış olmanın huzuruymuş. Yol boyunca baykuşa rastlamış yine. Yaşlı kuş ona göz kırpmış, 'Demek öğrendin küçük peri,' demiş. Aysima gülümsemiş, 'Evet,' demiş, 'ışık, başkasının üzerine dökülen bir şey değilmiş. Işık, yanında sessizce durabilmekmiş.' Aysima o gece ocağa döndüğünde kanatları eskisinden çok daha parlakmış. Yaşlı peri onu kapıda karşılamış, gülümseyerek 'Demek anladın,' demiş, 'Gerçek ışık, başkasının karanlığına eğilmeyi bilendir.' Aysima o günden sonra her görevine aynı sabırla, aynı şefkatle gitmiş. Ve derler ki, hâlâ bir yerlerde, bir çocuk pencereden ayı izlerken usulca gülümsüyorsa, bu Aysima'nın ay ışığından bir tutam, o pencerenin pervazına bırakmış olmasındanmış. Gökten üç elma düşmüş: biri dinleyen kalplere, biri sessizce yanında duranlara, biri de bu masalı sonuna kadar dinleyen sana.

Aysima o gece ocağa döndüğünde kanatları eskisinden çok daha parlakmış. Yaşlı peri onu kapıda karşılamış, gülümseyerek 'Demek anladın,' demiş, 'Gerçek ışık, başkasının karanlığına eğilmeyi bilendir.' Aysima o günden sonra her görevine aynı sabırla, aynı şefkatle gitmiş. Ve derler ki, hâlâ bir yerlerde, bir çocuk pencereden ayı izlerken usulca gülümsüyorsa, bu Aysima'nın ay ışığından bir tutam, o pencerenin pervazına bırakmış olmasındanmış.