Ay Işığı Perisi

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın henüz saatlere bölünmediği, mevsimlerin birbirine fısıldayarak yer değiştirdiği uzak bir diyarda, gümüş yapraklı ağaçların arasında saklı küçük bir peri köyü varmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın henüz saatlere bölünmediği, mevsimlerin birbirine fısıldayarak yer değiştirdiği uzak bir diyarda, gümüş yapraklı ağaçların arasında saklı küçük bir peri köyü varmış. Bu köyde her perinin bir görevi varmış; kimi çiğ tanelerini yaprakların ucuna dizermiş, kimi rüzgârın uğultusuna ninni katarmış, kimi de kaybolan kuşlara yol gösterirmiş. Köyün en genç perisi Elina ise henüz görevini bulamamış. Saçları ay ışığından örülmüş gibi parlar, gözleri gökyüzünün en açık mavisini taşırmış. Fakat kanatları, diğer perilerinki gibi bir zanaatı tanımıyormuş. Elina, her akşam bir gümüş söğüdün altına oturur, kendi kendine 'Acaba ben ne için varım?' diye sorarmış. Büyük Peri Ana, onun bu üzgün hâlini fark etmiş bir gün. Elini onun omzuna koymuş ve yumuşacık bir sesle 'Bazı görevler aranmaz kızım, onlar seni bulur. Sen sadece kalbini açık tut.' demiş.

Günler geçmiş, Elina kalbini açık tutmaya çalışsa da içindeki huzursuzluk büyümüş. Bir gece, herkes uyurken köyün sınırındaki taş köprüye doğru yürümüş. Köprünün ötesi, perilerin pek geçmediği sisli bir orman imiş. Oradan hafif bir hıçkırık sesi geliyormuş sanki. Elina, yüreği hızla çarparak sese doğru ilerlemiş. Köprünün ucunda, yaşlı bir peri oturuyormuş. Kanatları solgun, saçları rüzgârda dağınıkmış. Yanında sönmeye yüz tutmuş minik bir fener duruyormuş. Elina, onu daha önce hiç görmemiş. Yaşlı peri, gözlerini kaldırıp 'Ben Unutulmuş Işıkların Bekçisiyim' demiş. 'Yıllardır kimse buraya uğramaz, ışığım da azaldıkça azalır. Bir gün büsbütün sönecek diye korkarım.' Elina, yaşlı perinin yanına diz çökmüş. Feneri usulca eline almış. İçindeki alev, bir kelebek kanadı kadar zayıfmış. 'Bu ışığı nasıl büyütebilirim?' diye sormuş. Yaşlı peri gülümsemiş: 'Unutulmuş ışıklar, ancak birinin onları hatırlamasıyla canlanır. Bana bir hikâye anlat kızım, kalbinden geçen ne varsa.' Elina, önce ne söyleyeceğini bilememiş. Sonra kendi korkusunu, görevsiz kalma endişesini, gümüş söğüdün altındaki yalnız akşamlarını anlatmış. Anlattıkça fenerin içindeki alev titremiş, canlanmış, altın rengi bir kıvılcıma dönüşmüş. Yaşlı peri de anlatmış; unutulan bir bahçeyi, kaybolan bir ninniyi, adı hatırlanmayan bir dostu. İki peri, gecenin ortasında birbirlerinin hikâyelerine kulak vermişler. Fener, giderek daha sıcak bir ışıkla parlamaya başlamış.

Şafak yaklaştığında fener, köyün en parlak yıldızından bile daha berrak yanıyormuş. Yaşlı peri, Elina'nın ellerini avuçlarının içine almış. 'Sen bugün benim ışığımı kurtardın, biliyor musun?' demiş. 'Çünkü bir kalbi görebilen göz, en nadir armağandır. Bazıları çiğ tanesi dizer, bazıları rüzgâra ninni katar; sen ise unutulanları hatırlarsın.' Elina'nın gözleri dolmuş. O ana kadar aradığı görevin, aslında hep içinde durduğunu fark etmiş. Köye döndüğünde Peri Ana onu kapıda bekliyormuş. Hiçbir şey sormamış, sadece Elina'nın kanatlarına bakmış. Kanatlar, artık ay ışığından değil, iki kalbin paylaştığı sıcaklıktan örülmüş gibi yumuşak bir parıltı taşıyormuş. O günden sonra Elina, her akşam köprüyü geçermiş. Kimi zaman yaşlı periyle, kimi zaman ormanın unutulmuş sakinleriyle konuşurmuş. Onların hikâyelerini dinler, kendi hikâyesini de armağan edermiş. Peri köyünde ona 'Ay Işığı Perisi' demeye başlamışlar; çünkü o, karanlıkta kalmış olanı görmeyi ve görüldüğünü hissettirmeyi bilirmiş.

Elina o geceden sonra anlamış ki en güçlü ışık, başkasının karanlığını görebilen kalpten doğarmış. Ve ay, onu her gördüğünde eskisinden daha sıcak gülümsermiş.