Bal Küpü Sırrı

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken; dağların ardındaki yeşil bir köyde, üstü sarmaşıklarla örtülü minicik bir taş evde, Elifçik adında tatlı dilli bir kız çocuğu yaşarmış.

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken; dağların ardındaki yeşil bir köyde, üstü sarmaşıklarla örtülü minicik bir taş evde, Elifçik adında tatlı dilli bir kız çocuğu yaşarmış. Elifçik'in yanakları elma gibi kırmızı, saçları da iki örgü halinde omuzlarına dökülürmüş. Öyle sevimliymiş, öyle sevimliymiş ki, sabah kapıdan çıktığında bahçedeki papatyalar bile ona doğru eğilir, 'Günaydın Elifçik,' diye fısıldarmış. Elifçik'in annesi, köyün en usta bal ustasıymış. Evlerinin arka bahçesinde küçük küçük arı kovanları dizilmiş, sabahtan akşama kadar arılar vızır vızır çalışırmış. Anne, arılarla öyle güzel konuşurmuş ki, arılar da ona en tatlı, en berrak balları armağan edermiş. Bu bal öyle bir balmış ki, bir kaşık aldın mı ağzında çiçek tarlaları açarmış. Bir bahar sabahı, güneş henüz uykusundan yeni uyanmış, horoz da 'ü-ürü-üüü' diye köyü selamlamışken, anne Elifçik'i yanına çağırmış. Elinde büyük bir toprak küp varmış. Küpün ağzı temiz bir tülbentle bağlıymış ve içinden mis gibi bir koku yayılırmış. 'Elifçik'im, benim güzel kızım,' demiş anne, 'bak sana ne diyeceğim. Bu küpün içinde yepyeni bir bal var. Bu balı sana emanet ediyorum. Sen artık büyüdün, bu küpü sen saklayacaksın. İstediğin zaman bir kaşık alabilirsin ama unutma, gerçek tat paylaşınca çoğalır.' Elifçik gözlerini kocaman açmış. Küpü iki eliyle sarmış, sanki dünyanın en değerli hazinesini tutuyormuş gibi. 'Söz veriyorum anneciğim, ona çok iyi bakacağım,' demiş. Anne gülümsemiş, kızının alnından öpmüş ve tarlaya gitmek üzere yola koyulmuş. Elifçik ise küpü alıp evin en serin köşesine, tahta rafın üzerine özenle yerleştirmiş. Ellerini beline koymuş, küpe bakmış bakmış, sonra kendi kendine 'Bu benim küpüm, sadece benim,' diye mırıldanmış.

Öğle vakti olmuş, güneş tam tepeye çıkmış. Elifçik acıkmış, mutfağa gitmiş, bir dilim taze ekmek kesmiş. Sonra küpün başına geçmiş, tülbenti usulca çözmüş ve tahta kaşığı daldırmış. Bal, kaşığın etrafında altın bir salkım gibi dönmüş. Elifçik ekmeğinin üstüne sürmüş, bir ısırık almış. Ağzında sanki güneş ışığı erimiş, sanki bütün çiçekler bir anda açmış. 'Ooooh,' demiş, 'bu ne güzel bir tatmış böyle!' Tam o sırada kapı 'tık tık' diye çalınmış. Elifçik koşmuş, kapıyı aralamış. Karşısında yandaki evin ninesi, Ayşe Nine duruyormuş. Ayşe Nine'nin sırtı biraz kamburmuş, elinde bastonu, gözlerinde ise sıcacık bir gülümseme varmış. 'Elifçik'im, kokusu ta bizim evden geldi. Annen yeni bal mı süzmüş yoksa? Benim de canım öyle çekti ki bir kaşıcık. Boğazım da ağrıyor, bilirsin bal iyi gelir. Acaba bana da bir parmak verebilir misin?' Elifçik bir küpe bakmış, bir Ayşe Nine'ye. İçinden bir ses 'Ver, ver!' derken, başka bir ses 'Ama o senin küpün, azalır!' diye fısıldamış. Elifçik ikinci sesi dinlemiş. Yanaklarını şişirmiş, ellerini arkasına saklamış. 'Ayşe Nineciğim,' demiş yavaşça, 'bu küp annemin bana emaneti. Ben onu kimseye vermem, azalır sonra. Kusura bakma.' Ayşe Nine'nin gülümsemesi biraz solmuş ama sesi hiç değişmemiş. 'Anladım kızım, anladım. Sen bilirsin. Sağlıcakla kal,' demiş ve bastonuna dayana dayana evine dönmüş. Elifçik kapıyı kapatmış. Ama nedense içi biraz cız etmiş. 'Boşver,' demiş kendi kendine, 'benim balım, ben yerim.' Yeniden küpün başına geçmiş, bir kaşık daha almış. Ama bu sefer bal, o ilk lokmadaki kadar tatlı gelmemiş ağzına. Sanki içinde bir çiçek eksikmiş gibi. Akşamüstü kapı yine çalınmış. Bu sefer gelen, karşı evin küçük oğlu Mehmetçik'miş. Elinde bir avuç kiraz varmış. 'Elifçik, bak sana bahçemizden kiraz getirdim. En kırmızılarını seçtim. Annem dedi ki bal kokusu geliyormuş sizden, biraz alışverişte bulunalım mı dedi.' Elifçik kirazlara bakmış, ağzı sulanmış. Ama sonra küpü hatırlamış. 'Yok Mehmetçik, ben kiraz istemiyorum. Balım da bende kalsın,' demiş ve kapıyı yavaşça kapatmış. Mehmetçik omuzlarını silkmiş, kirazlarıyla geri dönmüş. Elifçik yine küpün başına geçmiş, bir kaşık daha almış. Ama bu sefer bal, sanki eskisi kadar parlak değilmiş. Rengi biraz solmuş gibi görünmüş gözüne. 'Herhalde ışık azaldığındandır,' diye düşünmüş. Gün batmış, akşam olmuş. Anne tarladan dönmüş, yorgun ama neşeliymiş. 'Nasıl geçti günün Elifçik'im? Küpüne iyi baktın mı?' 'Baktım anneciğim, hem de çok iyi baktım. Kimseye vermedim, kimseyle paylaşmadım. Hepsi bana kaldı!' demiş Elifçik, gururla. Anne bir an durmuş, gülümsemiş ama gözlerinde tuhaf bir hüzün belirmiş. 'Öyle mi kızım? Peki, yarın sabah bakarız o zaman.' O gece Elifçik yatağına yatmış ama uykusu bir türlü gelmemiş. Gözünün önüne hep Ayşe Nine'nin solan gülümsemesi, Mehmetçik'in omuz silkişi geliyormuş. Yastığına dönmüş, bir o yana bir bu yana sallanmış. Sonunda gözleri kapanmış. Rüyasında kendini kocaman bir çiçek tarlasında görmüş. Elinde küpü varmış. Ama ne tuhaf, tarladaki bütün çiçekler kapalıymış. Arılar da uçmuyormuş. Elifçik küpten bir kaşık bal almış, bir çiçeğe uzatmış. Çiçek birden pır diye açmış! Bir kaşık daha almış, başka bir çiçeğe uzatmış. O da açmış! Elifçik gülmeye başlamış, koşa koşa bütün çiçeklere bal dağıtmış. Ve garip bir şey olmuş: Küp azalmamış, tam tersine, her paylaştığında içindeki bal biraz daha parlıyormuş.

Sabah olduğunda Elifçik yatağından fırlamış. Yüzünü yıkamış, saçlarını taramış ve doğruca küpün yanına gitmiş. Tülbenti açmış, içine bakmış. Bal hâlâ oradaymış ama rengi dünkünden bile daha soluk görünmüş gözüne. Sanki küpün içinde bir hüzün varmış. Elifçik'in içi burkulmuş. Rüyasını hatırlamış. Küpü iki eliyle almış, kapıdan çıkmış. Önce Ayşe Nine'nin evine koşmuş, kapıyı hafifçe tıklatmış. Ayşe Nine kapıyı açtığında Elifçik'i ellerinde küple görünce şaşırmış. 'Ayşe Nineciğim,' demiş Elifçik, gözleri parlayarak, 'dün seni geri çevirdim, çok üzgünüm. Sana bal getirdim. Hem de bir kaşık değil, üç kaşık! Boğazın hemen iyileşsin diye.' Ayşe Nine'nin gözleri yaşarmış. Elifçik'in yanağından öpmüş, mutfağa geçmiş, temiz bir kâseye üç kocaman kaşık bal koydurtmuş. 'Sağ ol yavrum, Allah seni bahtiyar etsin,' demiş. Elifçik oradan çıkınca doğruca Mehmetçik'in evine gitmiş. Mehmetçik bahçede taş oynuyormuş. 'Mehmetçik, dünkü kirazların için teşekkür ederim. Sana da bal getirdim, hadi ekmek üstüne sürüp beraber yiyelim.' Mehmetçik'in yüzü güneş gibi açılmış. Koşup annesinden iki dilim ekmek almış. İki çocuk bahçedeki incir ağacının altına oturmuş, ekmeklerine bal sürüp yemişler. Bal bu sefer o kadar tatlıymış, o kadar tatlıymış ki, Elifçik gözlerini kapatıp 'Ooooh,' demiş, 'işte gerçek tat buymuş!' Sonra köyün meydanına inmiş. Kimi çeşme başında, kimi ağaç altında oturan çocuklara, ninelere, dedelere birer kaşık bal dağıtmış. Herkes şaşırmış, herkes gülümsemiş, herkes 'Elin dert görmesin Elifçik,' demiş. Öğle olduğunda Elifçik eve dönmüş. Küpü rafa koymuş, içine bakmış. Ve o an gözlerine inanamamış! Küpün içindeki bal, sabahkinden daha çokmuş sanki. Rengi altın gibi parlıyor, kokusu bütün evi sarıyormuş. Elifçik parmağını daldırmış, ağzına götürmüş. Sanki bin çeşit çiçek ağzında bir anda açmış. Tam o sırada anne içeri girmiş. Elifçik koşmuş, boynuna sarılmış. 'Anneciğim, anneciğim! Sen haklıymışsın! Gerçek tat paylaşınca çoğalıyormuş! Ben dün bunu bilmiyordum ama şimdi öğrendim. Küpe baksana, bal hiç azalmamış, hatta daha da güzel olmuş!' Anne kızını kucaklamış, saçlarını okşamış. 'Aferin sana Elifçik'im. Aslında küpteki bal ne azaldı ne çoğaldı. Değişen sensin. Sen paylaştıkça kalbin genişledi, kalbin genişleyince de her şey sana daha güzel, daha tatlı görünmeye başladı. İşte bu, arıların bize öğrettiği en büyük sırdır: Onlar da çiçekten çiçeğe koşup topladıklarını hep bir arada, hep beraber yerler.'

O günden sonra Elifçik, annesinin bal küpünü her açtığında içine üç kaşık koyup bir kaşığı Nine Ayşe'nin küpüne, bir kaşığı da yolda karşılaştığı ilk komşusunun avucuna bırakırmış. Köyün çocukları ona 'Ballı Elif' der olmuşlar. Elifçik ise gülümseyip 'Ben ballı değilim, sadece paylaşmayı öğrendim,' dermiş. Ve o küçük taş evin bacasından yükselen tarçın kokusu, yıllarca köyün üzerinde tatlı bir bulut gibi asılı kalmış.