Beşikteki Yıldız

Bir ailenin en küçük üyesinin gelişiyle birlikte evdeki herkesin kalbinde açan sevgi tohumlarını anlatan sıcacık bir masal.

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın hiçbir takvime yazılmadığı, mevsimlerin birbirine nazikçe yol verdiği bir diyarda, tepenin yamacına yaslanmış taş duvarlı bir ev varmış. Bu evin çatısı kırmızı kiremitlerle örtülüymüş ve bacasından her akşam lavanta kokulu bir duman yükselirmiş. Evin içinde dört kişilik bir aile yaşarmış: sakin ve bilge bir anne, elleri her zaman bir şeyler tamir eden bir baba, ve iki çocuk. Büyük olan Defne, on bir yaşındaymış; küçük olan Çınar ise sekizindeymiş. Defne, evin en tepesindeki çatı katını kendine yuva edinmiş bir kızmış. Orada eski kitaplar okur, pencereden yıldızları sayar, ahşap zemine tebeşirle haritalar çizermiş. O küçük dünya onun krallığıymış ve Defne orada kendini eşsiz hissedermiş. Çınar ise bahçede böceklerle konuşan, ağaçlara isim takan, her akşam babasının dizine kıvrılıp uyuyakalan neşeli bir çocukmuş. Bir gün anne, akşam yemeğinde sofraya biraz daha yavaş oturmuş. Gözlerinde tuhaf ama güzel bir ışık varmış. Baba bardağını kaldırmış ve gülümsemiş. 'Ailemize yeni bir yıldız katılacak,' demiş anne, sesi titreyerek. Çınar heyecanla zıplamış, çatalını tabağına düşürmüş. Ama Defne öylece kalmış. Dudaklarında bir gülümseme belirmiş, ancak karnının içinde tanıyamadığı bir düğüm de oluşmuş. O geceden sonra ev değişmeye başlamış. Baba, Defne'nin çatı katının hemen altındaki odayı boşaltmış. Anne, o odaya minicik bir beşik taşımış. Perdeleri değiştirmişler, duvarlara ay ve yıldız şekilleri asmışlar. Herkes bu yeni misafir için bir şeyler hazırlarken, Defne pencereden yıldızlara bakmış ve içinden fısıldamış: 'Ya beni unuturlarsa?' Bu düşünce, küçük bir diken gibi kalbine batmış ama kimseye söyleyememiş.

Günler geçmiş, evin her köşesi yeni bebek için hazırlanmış. Anne, lavanta ve papatya karışımı sular kaynatırmış; evin her yanına tatlı bir koku sinmiş. Baba, beşiğin kenarına küçük ahşap kuşlar oymaya başlamış. Çınar her gün bebeğe bir resim çizermiş. Ama Defne kendini giderek daha fazla çatı katına çekermiş. Kitaplarının arasına gömülür, yıldız haritalarına bakar, yemeğe geç inermiş. Bir akşam anne çatı katının merdivenlerini tırmanmış. Defne'nin yanına oturmuş, bir süre hiçbir şey söylememiş. Sadece onun saçlarını okşamış. 'Kalbindeki fırtınayı duyabiliyorum,' demiş usulca. Defne gözlerini kaçırmış. 'Bir fırtına yok,' demiş, ama sesi titremiş. Anne gülümsemiş. 'Sevgi büyüdükçe bölünmez Defne, çoğalır. Bunu sen de göreceksin.' Defne başını sallamış ama içi hâlâ karışıkmış. Derken bir gece, evin bütün ışıkları yanmış. Baba telaşla merdivenleri inip çıkmış. Çınar uykulu gözlerle kapı aralığından bakmış. Ve sonra, gecenin en derin saatinde, evin içine ince ve titrek bir ağlama sesi yayılmış. Küçücük, kırılgan, dünyaya ilk kez seslenen bir ses. Defne yatağında doğrulmuş. Kalbi hızla çarpmış. Yavaşça merdivenlerden inmiş ve bebeğin odasına süzülmüş. Annesinin kollarında minicik bir varlık görmüş. Bebek, avuç içine sığacak kadar küçükmüş. Gözleri kapalıymış, yumrukları sıkılıymış, dudakları aralanmış hafifçe. Anne yorgun ama ışıl ışıl gülümsemiş ve Defne'ye bakmış. 'Tanışmak ister misin?' demiş. Defne titreyerek yaklaşmış. Parmağını bebeğin avucuna dokundurmuş. Ve o anda, bebek parmağını sıkıca kavramış. O minicik el, Defne'nin kalbindeki bütün düğümleri bir anda çözmüş gibi olmuş. Defne'nin gözlerinden sessizce yaşlar süzülmüş. Ama bu yaşlar üzüntüden değilmiş; daha önce hiç hissetmediği kadar büyük bir sevginin taşmasıymış. O gece Defne, bebeğin beşiğinin yanından hiç ayrılmamış. Çatı katındaki yıldızlar yerine, şimdi beşikteki yıldızı seyrediyormuş.

Günler birbirini kovalamış. Defne artık çatı katına eskisi kadar çıkmaz olmuş. Her sabah bebeğin odasına girer, ona şarkılar mırıldanırmış. Çınar resimlerini artık bebeğe gösterirmiş; bebek her seferinde gözlerini kocaman açar, Çınar da kahkahalar atarmış. Baba beşiğin kenarına bir kuş daha oymuş ve onun adını 'Defne'nin kuşu' koymuş. Bir akşam, Defne annesinin yanına oturmuş. 'Anne,' demiş, 'sen haklıymışsın. Sevgi bölünmüyor.' Anne gülümsemiş. 'Peki ne yapıyor?' diye sormuş. Defne düşünmüş, sonra bebeğe bakmış. 'Dallanıyor,' demiş. 'Bir ağaç gibi. Her yeni kişi yeni bir dal oluyor ama kök hep aynı kalıyor.' Anne Defne'yi sıkıca sarılmış. 'İşte bu yüzden sen bu evin en güçlü dalısın,' demiş. Defne o gece çatı katına son bir kez çıkmış. Tebeşirle çizdiği yıldız haritasına yeni bir yıldız eklemiş. En parlak olanı. Altına bebeğin adını yazmış. Sonra pencereyi açmış, gökyüzüne bakmış. Dışarıda gerçek yıldızlar da gülümsüyor gibi parıldıyormuş. O gece Defne anlamış ki, bir kalbin sınırı yokmuş. İnsan sevdikçe küçülmez, büyürmüş. Korkuları, yerini güvene bıraktığında, en karanlık köşeler bile ışıkla dolarmış. Defne beşiğin yanındaki koltuğa kıvrılmış, bebeğin minik nefes seslerini dinleyerek uykuya dalmış. Rüyasında, çatı katındaki yıldız haritası canlanmış; bütün yıldızlar gökyüzünden süzülerek evin içine dolmuş, her odayı altın rengi bir ışıkla kaplamış. Ve o ışığın en parlak noktası, beşiğin tam üstündeymiş. O evde, o tepede, sevgi hiç eksilmeden çoğalmış. Ve bu masal da yıldızların arasına karışıp sonsuza dek yaşamış.

Bazen en küçük kalpler, en büyük sevgileri taşırmış. Ve o sevgi, bir evin duvarlarına sığmayacak kadar geniş, bir ömre sığmayacak kadar derinmiş.