Deniz Kızı Perisi

Zamanın ötesinde, dalgaların şarkı söylediği bir denizin dibinde küçük bir peri yaşarmış. Bu peri hem deniz kızı hem de kanatlı bir periymiş. Adı Mirel'miş. Mirel'in en büyük hayali, denizin yüzeyindeki dünyayı görmekmiş ama bunun için kalbindeki ışığı bulması gerekiyormuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın durduğu, yıldızların denizin dibine kadar süzüldüğü bir yerde, mercanlardan örülmüş minicik bir saray varmış. Bu sarayın duvarları pembeymiş, pencereleri inci tanelerinden yapılmış, kapısı ise yumuşacık deniz yosunlarıyla süslenmişmiş. Bu sarayda Mirel adında küçücük bir deniz kızı perisi yaşarmış. Mirel'in turkuaz rengi bir kuyruğu, sırtında ise kelebeğinkine benzeyen, ışıl ışıl kanatları varmış. Kanatları suyun altında gökkuşağı gibi parıldarmış ama hiçbir zaman havada uçamamışmış. Mirel bunun nedenini bilmiyormuş. Mirel'in en yakın arkadaşı, Boncuk adında tombul bir denizatıymış. Boncuk turuncu benekli, neşeli bir yaratıkmış ve her sabah Mirel'i uyandırmak için burnuyla onun yanağına dokunurmuş. Bir sabah Mirel, mercan sarayının en yüksek kulesine tırmanmış ve yukarıya, denizin yüzeyine bakmış. Yüzeyde altın gibi parlayan bir ışık süzülüyormuş. O ışık o kadar sıcak, o kadar davet edici görünüyormuş ki Mirel'in kalbi hızla çarpmaya başlamış. 'Boncuk,' demiş Mirel, 'yukarıda ne var biliyor musun? Annem derdi ki orada rüzgar diye bir şey varmış, yüzünü okşarmış. Çiçek diye bir şey varmış, mis gibi kokarmış.' Boncuk endişeyle kuyruğunu sallamış. 'Ama Mirel, Büyük Mercan Kraliçesi demiş ki yukarı çıkmak için kalbindeki ışığı bulman gerekiyormuş. Kimse o ışığın ne olduğunu bilmiyormuş.' Mirel düşünmüş, düşünmüş. Kalbine dokunmuş ama hiçbir şey hissetmemiş. Ne bir parıltı ne bir sıcaklık. Omuzları düşmüş ama pes etmemiş. 'O zaman onu aramaya çıkacağım,' demiş kararlılıkla. Küçük bir kabuktan çantasına birkaç inci tanesi koymuş, Boncuk'u yanına almış ve yola çıkmış.

Mirel ve Boncuk önce Fısıltı Ormanı'na gitmişler. Burası uzun uzun deniz yosunlarının rüzgar gibi sallandığı, aralarından geçerken fısıltılar duyulan büyülü bir yermiş. Yosunların arasında yaşlı bir ahtapot oturuyormuş. Adı Bilge Nine'ymiş. Sekiz koluyla aynı anda sekiz farklı iş yapabilirmiş. 'Bilge Nine,' demiş Mirel saygıyla, 'kalbimin ışığını arıyorum. Onu nerede bulabilirim?' Bilge Nine gülümsemiş. 'Küçük peri, ışık aranarak bulunmazmış. Ama sana bir ipucu vereyim: Karanlık Mağara'da küçük bir balık var, günlerdir ağlıyormuş. Belki ona yardım edersen bir şeyler hissedersin.' Mirel tereddüt etmiş. Karanlık Mağara adını hiç sevmemişmiş çünkü orası denizin en loş köşesiymiş, güneş ışığı hiç ulaşamazmış. Ama sonra o ağlayan küçük balığı düşünmüş ve cesaretini toplamış. Boncuk'la birlikte mağaraya doğru yüzmüşler. Mağaranın girişi yosunlarla kaplıymış ve içerisi gerçekten çok karanlıkmış. Mirel'in kanatları hafifçe titremişmiş ama yine de ilerlemiş. Derken, köşede minicik bir parıltı görmüş. Küçücük, gümüş renkli bir balıkmış. Gözleri yaşlıymış ve çok üzgün görünüyormuş. 'Merhaba,' demiş Mirel yumuşacık bir sesle. 'Adın ne senin?' 'Işıl,' demiş balık hıçkırarak. 'Ailemi kaybettim. Akıntı beni buraya sürüklemiş ve geri yolu bulamıyorum. Çok karanlık, çok soğuk.' Mirel'in yüreği sızlamış. Hemen çantasından inci tanelerini çıkarmış. İnciler hafif bir ışık saçıyormuş. Onları mağaranın duvarlarına yerleştirmiş. Mağara birdenbire yumuşak, sıcak bir ışıkla aydınlanmış. Işıl'ın gözleri parlamış. 'Seni ailene geri götüreceğim,' demiş Mirel kararlılıkla. Işıl'ı nazikçe avuçlarının arasına almış. Boncuk önden yol göstermiş. Üçü birlikte mağaradan çıkmışlar ve Mercan Vadisi'ne doğru yüzmüşler. Yol uzunmuş. Mirel yorulmuş, kanatları ağırlaşmış ama Işıl'ı bırakmamış. Küçük balığa ninniler söylemiş, ona deniz yüzeyindeki rüzgarı ve çiçekleri anlatmış. Işıl gülümsemeye başlamış. Sonunda Mercan Vadisi'ne ulaşmışlar ve Işıl'ın ailesi onları sevinçle karşılamış. Anne balık ve baba balık gözyaşları içinde teşekkür etmişler.

Tam o anda Mirel garip bir şey hissetmiş. Göğsünün tam ortasında, kalbinin olduğu yerde minicik bir sıcaklık yayılmış. Aşağıya baktığında gözlerine inanamamış: göğsünde küçük, altın rengi bir ışık parlıyormuş. Işık giderek büyümüş, kanatlarına yayılmış. Kanatları daha önce hiç olmadığı kadar parlak bir şekilde ışıldamaya başlamış. Boncuk heyecanla dönmüş. 'Mirel! Kalbindeki ışık! Onu buldun!' Mirel şaşkınlıkla gülümsemiş. 'Ama ben onu aramıyordum ki. Ben sadece Işıl'a yardım etmek istemiştim.' O sırada suyun içinde zarif bir parıltıyla Büyük Mercan Kraliçesi belirmiş. Uzun, gümüş saçları dalgaların arasında dans ediyormuş. Gülümseyerek Mirel'e yaklaşmış. 'Küçük Mirel,' demiş Kraliçe sıcacık bir sesle, 'kalbindeki ışık hep oradaymış. Ama o ışık yalnızca başka birinin iyiliği için çarptığında görünürmüş. Sen karanlık mağaraya girdin, kendi incilerini paylaştın, yorulduğun halde pes etmedin. Bütün bunları küçük Işıl için yaptın. İşte bu sevgi ve şefkat, kalbindeki ışığı uyandırmış.' Mirel'in kanatları birden havalanmış. Suyun yüzeyine doğru süzülmeye başlamış. Boncuk ve Işıl onu izlemişler. Mirel ilk kez denizin yüzeyine çıkmış. Yüzüne gerçek rüzgar değmiş, yumuşacık ve serinmiş. Gökyüzünde yıldızlar parlıyormuş. Uzaklardan çiçeklerin kokusu geliyormuş, tıpkı annesinin anlattığı gibi. Mirel o gece denizin üstünde dans etmiş. Kanatları havada da işe yarıyormuş artık. Hem yüzebiliyor hem uçabiliyormuş. Kalbindeki ışık hiç sönmemiş çünkü Mirel artık biliyormuş: ne zaman birine iyilik yapsa, ne zaman birinin elinden tutsa, o ışık biraz daha parlayacakmış. Ve derler ki, sakin gecelerde denize bakarsanız, suyun üstünde dans eden küçük bir ışık görebilirmişsiniz. O ışık Mirel'miş, hâlâ şarkı söylüyormuş, hâlâ sevgiyle parlıyormuş.

Mirel o günden sonra hem denizin dibinde hem de yüzeyde özgürce dolaşmış. Artık biliyormuş ki gerçek sihir, başkalarının kalbine dokunmakta saklıymış. Ve her gece, denizin yüzeyinde dans eden ışıkları gören çocuklar fısıldarmış: 'Bakın, Mirel yine şarkı söylüyor!'