Deniz Prensesinin Şarkısı

Küçük bir deniz prensesinin, büyülü şarkısını kaybedip onu yeniden bulma yolculuğunu anlatan sıcacık bir masal.

Bir varmış bir yokmuş, çok eski zamanlarda, denizin en derin ve en parlak yerinde minicik bir krallık varmış. Bu krallığın her yanı yumuşacık mercanlarla, ışıl ışıl incilerle süslüymüş. Suyun içinde küçücük baloncuklar dans edermiş, denizanaları usul usul süzülürmüş. Her yer öyle güzelmiş ki, oraya bakan herkesin yüreği sevinçle dolarmış. Bu krallıkta minicik bir deniz prensesi yaşarmış. Adı Mira'ymış. Mira'nın saçları ipek gibi yumuşacıkmış, gözleri denizin en berrak mavisi gibiymiş. Başında küçücük, pırıl pırıl bir taç varmış. Ama Mira'yı asıl özel kılan şey başka bir şeymiş: onun şarkısı. Mira ne zaman şarkı söylese mercanlar hafifçe sallanırmış, balıklar neşeyle kuyruklarını sallarmış, inciler daha parlak ışıldarmış. Mira'nın şarkısı bütün denizi mutlu edermiş. Bir sabah Mira uyanmış, gerinerek esneymişş ve her zamanki gibi şarkı söylemeye başlamış. Ama ne olmuş biliyor musunuz? Ağzını açmış, söylemeye çalışmış, ama içinden tek bir nota bile çıkmamış. Mira çok şaşırmış. Tekrar denemiş, yine olmamış. Şarkısı kaybolmuş! Mira'nın gözleri dolmuş. Küçücük ellerini boğazına koymuş, bir daha denemiş ama nafile. Denizin dibindeki çiçekler o gün biraz solgun açmış, balıklar biraz sessiz yüzmüş. Sanki bütün deniz, Mira'nın şarkısını özlüyormuş. Mira üzgün üzgün sarayın penceresinden dışarı bakmış. Tam o sırada yaşlı ve bilge bir deniz kaplumbağası pencereden geçiyormuş. Adı Bilge Nine'ymiş. Bilge Nine, Mira'nın üzgün yüzünü görmüş ve yanına yaklaşmış. 'Küçük prenses, neyin var, gözlerin neden böyle hüzünlü?' diye sormuş Bilge Nine, yumuşacık bir sesle. Mira fısıldayarak anlatmış: 'Şarkım kayboldu Nine, ne yaparsam yapayım söyleyemiyorum.'

Bilge Nine yavaşça gülümsemiş. Kocaman, nazik gözleriyle Mira'ya bakmış ve demiş ki: 'Şarkılar bazen kaybolur küçük prenses. Ama onlar çok uzağa gitmezler. Senin şarkın da bir yerlerde seni bekliyor olmalı. Gel, birlikte arayalım.' Mira sevinmiş, hemen Bilge Nine'nin sırtına tutunmuş ve birlikte yola çıkmışlar. Önce ışıltılı mercan bahçelerine gitmişler. Orada pembe, turuncu ve mor mercanlar arasında küçücük bir peri balığı yaşıyormuş. Adı Pırıl'mış. Pırıl'ın kanatları gökkuşağı gibi rengarenkmiş ve her kanat çırpışında minik ışıklar saçılırmış. Mira, Pırıl'a sormuş: 'Pırıl, benim şarkımı gördün mü? Bu sabah kayboldu.' Pırıl düşünmüş, kanatlarını hafifçe çırpmış ve demiş: 'Şarkını görmedim Mira. Ama belki de şarkın senden bir şey istiyor olabilir. Benim ışığım da bir gün sönmüştü. Sonra fark ettim ki ışığımı başkalarıyla paylaştığımda daha çok parlıyormuş. O gün tek başıma parlamaya çalışıyormuşum, ondan sönmüş.' Mira bunu duyunca düşünmüş ama tam anlayamamış. Bilge Nine ile yollarına devam etmişler. Bu sefer yumuşacık kumların olduğu, sıcacık bir deniz çayırına gelmişler. Orada minik bir deniz atı ağlıyormuş. Adı Tırtıl'mış. Tırtıl çok küçükmüş ve yapayalnız kalmış, annesi onu bulamıyormuş. Mira, Tırtıl'ı görünce kendi üzüntüsünü bir kenara bırakmış. Hemen yanına gitmiş, onu yumuşacık ellerine almış. 'Korkma Tırtıl, ben buradayım,' demiş fısıltıyla. Tırtıl'ı sakinleştirmek için hafifçe sallamış. Sonra farkında bile olmadan dudaklarından bir melodi dökülmüş. Çok hafif, çok tatlı, ninniye benzeyen minicik bir şarkı. Mira birden durmuş. 'Nine!' diye seslenmiş heyecanla. 'Duyuyor musun? Şarkım! Şarkım geri geldi!' Bilge Nine gülümsemiş. 'Evet küçük prenses, duyuyorum,' demiş. Tırtıl da o sırada sakinleşmiş, gülümsemeye başlamış. Tam o anda Tırtıl'ın annesi çayırın arkasından belirmiş, yavrusuna kavuşmuş. Mira'ya minnetle bakmış, teşekkür etmiş. Mira'nın içi sıcacık bir sevinçle dolmuş.

Bilge Nine, Mira'nın yanına gelmiş ve usulca sormuş: 'Anlıyor musun şimdi küçük prenses? Şarkın nereye gitmişti?' Mira düşünmüş. Sonra gözleri ışıldamış. 'Şarkım hiç gitmemişti Nine,' demiş. 'Ben şarkımı hep kendim için söylüyordum. Ama şarkım başkası için söyleyince geri geldi. Tırtıl üzülünce onu teselli etmek istedim ve şarkım o zaman geldi.' Bilge Nine başını sallamış. 'Aynen öyle,' demiş. 'En güzel şarkılar, sevgiyle ve başkaları için söylenince hayat bulurmuş.' Mira o gün çok önemli bir şey anlamış. Saraya dönerken yol boyunca şarkı söylemiş. Ama bu sefer şarkısı eskisinden çok daha güzelmiş. Çünkü artık her notasında sevgi varmış, her melodisinde şefkat varmış. Mercan bahçelerinden geçerken Pırıl'a şarkı söylemiş, Pırıl'ın kanatları daha parlak ışıldamış. Deniz çayırlarından geçerken küçük Tırtıl'a ve annesine şarkı söylemiş, ikisi de mutlulukla dans etmiş. Saraya vardığında bütün balıklara, denizanalarına, yengeçlere, herkese şarkı söylemiş. O akşam denizin dibi öyle güzel aydınlanmış ki, inciler daha önce hiç olmadığı kadar parlak ışıldamış. Mercanlar en canlı renklerine bürünmüş. Bütün krallık Mira'nın şarkısıyla sarmalanmış, huzurla uyumuş. Mira o geceden sonra her sabah uyandığında ilk olarak yanındakilere bir şarkı söylermiş. Bazen annesi için söylermiş, bazen babası için, bazen de denizde yeni tanıştığı minicik bir balık için. Ve her seferinde şarkısı biraz daha güzelleşirmiş, biraz daha büyülü olurmuş. Çünkü Mira artık biliyormuş: en büyük sihir, yüreğindeki sevgiyi başkalarıyla paylaşmakmış. Mira mutlu olmuş, deniz mutlu olmuş, herkes mutlu olmuş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

Ve o günden sonra denizin en güzel şarkısı, sevgiyle söylenen şarkı olmuş. Küçük prenses bunu hiç unutmamış.