Devin Küçük Bahçesi

Bir köyün yakınındaki tepede yaşayan koca yürekli bir devin, minicik bir bahçeyle tanışmasının hikâyesi.

Bir varmış bir yokmuş, yeşil tepelerin ötesinde, bulutlara yakın bir yerde kocaman bir dev yaşarmış. Bu devin adı Tosun'muş. Tosun o kadar büyükmüş ki adımlarını attığında tepeler hafifçe sallanırmış, sesi çıktığında kuşlar şaşkınlıkla kanat çırparmış. Ama Tosun'un yüreği, koca bedeni kadar yumuşacıkmış. Tosun'un tepesinin hemen aşağısında minicik bir köy varmış. Bu köyde insanlar ekmeklerini taş fırınlarda pişirirlermiş, çeşmelerden buz gibi sular içerlermiş, akşamları avlularda oturup yıldızları sayarlarmış. Köyün çocukları her sabah derenin kenarında oynarmış, kuzularla koşuşturmuş, çiçeklerden taçlar örmüş. Ama Tosun hiç köye inemezmiş. Neden mi? Çünkü adımları çok büyükmüş, elleri çok iri ymiş. 'Ya bir şeyi kırarım, ya birini üzerim' diye düşünürmüş hep. Bir keresinde sadece el sallamak istemiş, rüzgâr estirip bir çamaşır ipini devirmiş. O günden sonra tepesinde tek başına oturmuş, uzaktan köyü seyretmiş. Tosun'un tepesinde ne bir ağaç varmış ne bir çiçek. Sadece kuru toprak ve büyük büyük taşlar varmış. Tosun bazen avuçlarını açıp toprağa bakarmış. 'Keşke burada da o köydeki gibi güzel kokulu çiçekler açsa' diye içini çekermiş. Rüzgâr onun kocaman saçlarını savururmuş, bulutlar tepesinden geçermiş ama hiçbiri Tosun'un yalnızlığını alıp götüremezmiş. Bir sabah Tosun uyandığında avucunun içinde minicik bir şey bulmuş. Gece rüzgârı bir yerlerden getirmiş olmalıymış. Tosun gözlerini kısıp bakmış, bakmış, bakmış. Avucundaki şey parmak ucu kadar küçücük bir tohummuş. Tosun o tohumu tutarken nefesini bile tutmuş. 'Bu kadar küçük bir şey ne işe yarar ki?' diye düşünmüş önce. Ama sonra tohumun içinde bir umut varmış gibi hissetmiş, yüreği tıpır tıpır atmış.

Tosun tohumu ne yapacağını bilememiş. Öyle küçücükmüş ki koca parmakları arasında neredeyse kayboluyormuş. Tam toprağa bırakacakmış ki aklına bir şey gelmiş: 'Ya ezersem? Ya kırarım onu da?' Tosun'un gözleri dolmuş. Her zaman böyle olurmuş; bir şeye dokunmak istediğinde hep korkarmış. Ama o küçücük tohum avucunda ılık ılık duruyormuş, sanki 'Korkma, ben buradayım' der gibiymiş. Tosun derin bir nefes almış. Parmağının en ucuyla, en hafif dokunuşla toprağa küçücük bir çukur açmış. Tohumu o çukurun içine usulca bırakmış. Sonra avuçlarıyla çeşmeden su taşımış ama su avuçlarından şırıl şırıl akıyormuş çünkü elleri çok büyükmüş. Tosun üzülmüş yine. O sırada aşağıdan bir ses gelmiş. Köyün en küçük çobanı Elif, kuzusunu ararken tepeye kadar çıkmış. Elif, Tosun'u görünce duraklamış. Tosun hemen geri çekilmiş, 'Korkma benden' demiş usulca ama usulca bile dediğinde sesi gök gürültüsü gibiymiş. Elif şaşırmış ama korkmamış. Tosun'un gözlerindeki üzüntüyü görmüş. 'Ne yapıyorsun?' diye sormuş Elif, minicik sesiyle. Tosun utanarak toprağı göstermiş. 'Bir tohum ektim ama su taşıyamıyorum, ellerimden hep akıyor' demiş. Elif gülümsemiş. 'Ben sana yardım ederim' demiş. Küçücük ellerine su alıp tohumun üzerine damla damla dökmüş. O günden sonra Elif her sabah tepeye çıkmış. Yanında bazen bir avuç toprak getirmiş, bazen küçük taşlardan çit yapmış. Tosun da koca elleriyle rüzgâr estiğinde fidanın üzerine eğilip onu korumuş. Elif suyu vermiş, Tosun gölge olmuş. Elif toprağı yumuşatmış, Tosun uzaktaki bulutlara üflemiş ki yağmur gelsin. Günler geçmiş, topraktan minicik yeşil bir filiz çıkmış. Tosun filizi gördüğünde sevinçten zıplamış, tepe sallanmış, Elif de gülerek yuvarlanmış. İkisi birden kahkaha atmış. O küçücük filiz büyümüş, yapraklar açmış, sonra tomurcuklar belirmiş. Ve bir sabah, pembe, sarı, mor renklerde minik çiçekler açmış. Tosun'un tepesinde ilk kez böyle güzel kokular yayılmış. Arılar gelmiş, kelebekler uçuşmuş.

Köydeki insanlar tepeden gelen o tatlı kokuyu duymuşlar. Merak edip başlarını kaldırdıklarında Tosun'un tepesinde renk renk çiçekler görmüşler. 'Aaaa!' demişler hep bir ağızdan. Elif'in annesi, 'Elif her sabah nereye gidiyormuş meğer' diye gülümsemiş. Yavaş yavaş köylüler de tepeye çıkmaya başlamış. Kimisi bir fide getirmiş, kimisi bir kova su. Tosun önce çekinmiş, 'Ya bir şeyi devirirím' diye endişelenmiş. Ama Elif onun kocaman eline küçücük eliyle dokunmuş. 'Sen çiçekleri rüzgârdan korudun, suları bulutlardan getirdin. Senin ellerin kırıcı değil, koruyucu' demiş. Tosun'un gözleri parlamış. O gün ilk kez kendi ellerine başka türlü bakmış. Bu koca eller bir tohumu ezebilirmiş belki ama aynı eller bir fidanı fırtınadan da koruyabilirmiş. Önemli olan ne kadar büyük ya da küçük olduğun değil, ne kadar nazik olduğunmuş. Derken tepedeki bahçe büyümüş, büyümüş. Elma ağaçları, erik dalları, gül fidanları, papatyalar, lavantalar hep bir arada boy vermişler. Tosun artık yalnız değilmiş. Köyün çocukları her gün tepeye koşarmış, Tosun'un kucağında oturup masal dinlerlermiş. Tosun onlara fısıldayarak konuşmayı öğrenmiş, çocuklar da ona bağırarak şarkı söylemeyi öğretmişler. Elif'in küçücük elleriyle diktiği o ilk tohum, koskocaman bir bahçeye dönüşmüş. Ve o bahçede herkes bir aradaymış; büyük de küçük de, iri de minicik de. Arılar vızıldarmış, kuşlar ötüşürmüş, rüzgâr çiçek kokularını ta köyün çeşme başına kadar taşırmış. Tosun her akşam bahçesinin ortasına oturur, yıldızlara bakar ve gülümsermiş. Çünkü artık bilirmiş ki en küçük bir tohum bile sevgiyle sulanırsa kocaman güzelliklere dönüşürmüş. Ve en koca eller bile nazik dokunursa en narin çiçeği yetiştirebilirmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

Böylece tepedeki dev, küçücük tohumlardan kocaman sevgi yeşertmiş. Ve o köyde herkes bilirmiş ki en büyük güç, en küçük şeylere gösterilen şefkatmiş.