Karıncanın Küçük Hediyesi

Bir varmış bir yokmuş. Yemyeşil yaprakların altında, çiy tanelerinin sabahları gümüş gibi parladığı küçük bir çayır varmış. Bu çayırın en çalışkan sakini ise Mira adında, antenleri zarif, gözleri parıltılı küçük bir karıncaymış.

Bir varmış bir yokmuş. Yemyeşil yaprakların altında, çiy tanelerinin sabahları gümüş gibi parladığı küçük bir çayır varmış. Bu çayırın en çalışkan sakini ise Mira adında, antenleri zarif, gözleri parıltılı küçük bir karıncaymış. Mira her sabah erkenden uyanır, bir yaprağın ucundan diğerine zıplayarak yuvasına kırıntı taşırmış. Çayırda papatyaların kokusu burnunu gıdıklar, sabah rüzgârı kanatçıklarını okşarmış. Mira ne kadar küçük olursa olsun, kalbi kocaman bir karıncaymış. Yolda karşılaştığı her böceğe gülümser, 'Günaydın!' dermiş tatlı bir sesle. Ama çayırın bir köşesinde yaşayan iri Böcek Bay Tombi, Mira'nın bu hâline pek anlam veremezmiş. 'Sen neden bu kadar uğraşıyorsun küçük karınca?' diye sormuş bir gün. 'İyilik yapmaktan yorulmuyor musun? Kimse senin küçücük yardımlarını fark etmiyor bile.'

Mira durmuş, antenlerini hafifçe oynatmış. 'Belki fark etmiyorlar Bay Tombi,' demiş yumuşak bir sesle. 'Ama ben yaparken kalbim ısınıyor, bu bana yetiyor.' Bay Tombi omuz silkmiş, kalın kabuğunun altına çekilip uyumaya devam etmiş. Günlerden bir gün, çayıra sıcak bir öğle vakti çökmüş. Güneş yaprakların arasından sızıyor, otlar tatlı bir kuruluk kokusu yayıyormuş. Mira yine yaprak yaprak dolaşırken, küçük bir inilti duymuş. Sesin geldiği yere doğru yürüdüğünde, kanadı yorgunluktan titreyen küçük bir arıyla karşılaşmış. Arının adı Pıtırmış ve uzun yoldan dönerken susuzluktan takatten düşmüş. 'Su... bir damla su...' diye fısıldamış Pıtır. Mira hiç düşünmeden bir yaprağın ucundaki çiy tanesini özenle taşımaya başlamış. Yaprak ağırmış, çiy tanesi onun için bir göl kadar büyükmüş. Ama yine de durmamış. Antenleri terlemiş, küçük bacakları yorulmuş, yine de bir damla suyu Pıtır'ın yanına ulaştırmış. Pıtır o serin damlayı içtiğinde gözleri yeniden parlamış. 'Sen küçücüksün ama yaptığın iyilik kocamandı,' demiş gülümseyerek. 'Bir gün ben de sana yardım edeceğim, söz veriyorum.' Mira utangaçça gülmüş, 'Ben karşılık beklemiyorum,' demiş ve yoluna devam etmiş. Bunları uzaktan izleyen Bay Tombi ise hâlâ aynı şeyi düşünüyormuş: 'Boşa yorulmak işte...'

Aradan günler geçmiş. Bir öğleden sonra çayıra ansızın bir rüzgâr esmiş. Yapraklar savrulmuş, otlar eğilmiş. Bay Tombi tam o sırada bir çukurun kenarında yürürken, kabuğunun ağırlığıyla dengesini kaybedip küçük bir oyuğa düşüvermiş. Ne kadar çırpınsa da çıkamamış. 'İmdat! Biri bana yardım etsin!' diye seslenmiş. Mira sesi duyar duymaz koşmuş ama tek başına Bay Tombi'yi kaldıramayacak kadar küçükmüş. Tam o sırada gökyüzünde tanıdık bir vızıltı duyulmuş. Pıtır, arkadaşlarıyla birlikte süzülerek gelmiş. 'Mira'nın çağırdığı yerde mutlaka iyilik vardır,' demiş Pıtır. Hep birlikte Bay Tombi'yi nazikçe kaldırıp çukurdan çıkarmışlar. Bay Tombi şaşkınlıkla bakakalmış. 'Ama... siz beni neden kurtardınız? Ben kimseye iyilik yapmadım ki,' demiş usulca. Mira gülümsemiş, 'İyilik bir zincir gibidir Bay Tombi. Bir halkası kırılsa bile, diğerleri onu tamamlar,' demiş. O an Bay Tombi'nin kabuğunun altındaki kalbi ısınmış, gözleri dolmuş. 'Bundan sonra ben de bu zincirin bir halkası olacağım,' diye söz vermiş.

O günden sonra çayırın bütün böcekleri öğrenmiş ki; verilen her küçük iyilik, rüzgâra bırakılan bir tohum gibiymiş. Nereye düşeceğini kimse bilmezmiş ama bir gün mutlaka çiçek açarmış. Mira ise her sabah yine yapraklara çiy taşımaya devam etmiş, çünkü iyilik yapmanın en güzel yanının, onu yaparken kalbin ısınması olduğunu artık çok iyi biliyormuş.