Kayıp Yıldız Çiçeği

Küçük bir kaplumbağa ile meraklı bir sincap, ormanda kaybolan gizemli bir çiçeği birlikte arıyor. Peki bu çiçek nereye gitmiş olabilir?

Bir varmış bir yokmuş, ne zamanmış ne değilmiş, kimse bilmezmiş. Yeşil tepelerin arkasında, küçük bir ormanın tam ortasında, yosun kaplı bir taşın dibinde minicik bir kaplumbağa yaşarmış. Bu kaplumbağanın adı Tını'ymış. Tını çok sakin, çok tatlı bir kaplumbağaymış. Her sabah uyandığında burnunu havaya kaldırır, toprağın nemli kokusunu içine çekermiş. Sonra yavaş yavaş, adım adım ormanı gezmeye çıkarmış. Tını'nın en sevdiği yer, ormanın kenarındaki küçük çayırlıkmış. O çayırlıkta rengarenk çiçekler açarmış. Sarısı, mavisi, pembesi, morumsu olanı... Ama hepsinin arasında bir tanesi çok özelmiş. Bu çiçek, geceleri hafifçe ışıldayan, altın sarısı yaprakları olan minicik bir yıldız çiçeğiymiş. Tını her akşam o çiçeğin yanına gider, ona bakar, yumuşacık yapraklarını koklarmış. Çiçek tatlı tatlı bal ve vanilya kokarmış. Bir sabah Tını uyandığında, her zamanki gibi çayırlığa gitmiş. Ama ne görsün! Yıldız çiçeği yerinde yokmuş! Tını şaşırmış. Eğilmiş, toprağa bakmış. Çiçeğin olduğu yerde sadece küçücük bir çukur kalmış. Tını üzülmüş ama ağlamamış. Düşünmüş, düşünmüş, düşünmüş. Tam o sırada bir ağacın dalından hızlı hızlı bir sincap inmiş. Bu sincabın adı Fıstık'mış. Fıstık çok meraklı, çok hareketli bir sincapmış. Kocaman ela gözleri hep bir şeyler ararmış. Kabarık kuyruğunu sallaya sallaya Tını'nın yanına gelmiş. 'Tını, neden böyle düşünceli duruyorsun?' diye sormuş Fıstık. Tını yavaşça başını kaldırmış. 'Yıldız çiçeğim kaybolmuş,' demiş usulca. 'Her akşam ona bakardım. Şimdi yok.' Fıstık'ın gözleri merakla parlamış. 'Bir çiçek nasıl kaybolur ki?' demiş. 'Hadi birlikte bulalım!' Tını tereddüt etmiş. 'Ben çok yavaş yürürüm,' demiş mahcup mahcup. 'Seni yavaşlatırım.' Fıstık gülümsemiş. 'Yavaş gitmek kötü bir şey değilmiş ki,' demiş. 'Yavaş gidenler daha çok şey fark edermiş.' Böylece ikisi birlikte yola çıkmış.

Tını ile Fıstık önce çayırlığın etrafını dolaşmışlar. Fıstık hızlı hızlı koşturup her taşın altına bakmış ama hiçbir şey bulamamış. Tını ise yavaş yavaş ilerlemiş ve bir şey fark etmiş: toprağın üzerinde minicik, pırıl pırıl izler varmış. Sanki biri küçücük altın damlalar dökmüş gibi. 'Fıstık, buraya bak!' demiş Tını. Fıstık koşarak gelmiş. Eğilmiş, bakmış. Gerçekten de toprakta ışıltılı bir iz varmış. İz ormanın içine doğru gidiyormuş. 'Vay canına!' demiş Fıstık heyecanla. 'Bu izleri takip edelim!' İkisi birlikte izleri takip etmeye başlamış. Fıstık bazen çok hızlı gidip izi kaybediyormuş. O zaman durur, Tını'yı beklermiş. Tını gelince izi tekrar bulurmuş çünkü Tını dikkatli dikkatli bakarmış. Fıstık anlamış ki hızlı olmak her zaman işe yaramazmış. Bazen sabırlı olmak da çok önemliymiş. İzler onları büyük bir meşe ağacının dibine götürmüş. Ağacın köklerinin arasında küçük bir oyuk varmış. Fıstık oyuğa bakmış ama karanlıkmış, hiçbir şey görememiş. Tını da bakmış. 'Belki içeride biri vardır,' demiş Tını nazikçe. 'Merhaba?' diye seslenmiş yumuşak bir sesle. 'Kimse var mı?' Bir süre sessizlik olmuş. Sonra oyuğun içinden minicik bir ses gelmiş. Küçücük bir böcekmiş bu. Adı Zıp'mış. Zıp titreyerek dışarı çıkmış. Çok küçükmüş, çok korkakmış. 'Ben... ben çiçeği aldım,' demiş Zıp titrek bir sesle. 'Ama kötülük olsun diye değil. Evim çok karanlıktı. Çiçek ışık veriyordu. Ben sadece biraz ışık istedim.' Fıstık'ın ilk tepkisi kızmak olmuş. 'Ama o Tını'nın çiçeğiydi!' demiş sesini yükselterek. Tını ise Fıstık'a yumuşakça bakmış. Sonra Zıp'a dönmüş. 'Evin karanlık mıymış?' diye sormuş şefkatle. Zıp başını sallamış. 'Çok karanlık. Geceleri hiçbir şey göremiyordum. O çiçeği görünce çok sevindim. Ama biliyorum, sormadan almak doğru değilmiş.' Zıp'ın gözleri dolmuş. Küçücük bedeni titriyormuş. Tını ona yaklaşmış. 'Üzülme,' demiş. 'Birlikte bir çözüm bulabiliriz.' Fıstık da sakinleşmiş. Zıp'ın ne kadar küçük ve yalnız olduğunu görünce kalbi yumuşamış. 'Tını haklı,' demiş. 'Kızgınlık bir şeyi çözmezmiş.'

Üçü birlikte düşünmeye başlamış. Tını bir fikir bulmuş. 'Ya çiçeği çayırlığa geri koyarsak ama her akşam Zıp da gelip onun ışığında oturursa?' demiş. Zıp'ın gözleri sevinçle parlamış. 'Gerçekten olur mu?' demiş umutla. Fıstık da heyecanlanmış. 'Hem ben de gelirim!' demiş kuyruğunu sallayarak. 'Hep birlikte çiçeğin ışığında oturur, yıldızlara bakarız!' Zıp oyuğun içine girmiş ve yıldız çiçeğini nazikçe dışarı taşımış. Çiçek hâlâ ışıldıyormuş, yaprakları altın gibi parlıyormuş. Tatlı kokusu ormanın havasına yayılmış. Üçü birlikte çayırlığa yürümüşler. Tını yavaş gitmiş, Fıstık bu sefer yanında kalmış, Zıp da Tını'nın kabuğunun üstüne tırmanıp oturmuş. Birlikte ilerlemişler. Rüzgar yaprakları hafifçe sallamış, kuşlar tatlı tatlı ötmüş. Çayırlığa vardıklarında Zıp çiçeği usulca eski yerine koymuş. Çiçek toprağa değdiği anda sanki sevinmiş gibi daha parlak ışıldamış. Yaprakları açılmış, kokusu daha da güzelleşmiş. Zıp çiçeğin yanına oturmuş. 'Çok güzelmiş,' demiş mutlulukla. 'Ama paylaşınca daha da güzelmiş.' Tını gülümsemiş. Fıstık da yanlarına oturmuş. Üçü birlikte çiçeğin ışığında oturmuşlar. Gökyüzünde yıldızlar belirmiş. Orman sessizleşmiş ama bu güzel bir sessizlikmiş. Dostlukla dolu, sıcacık bir sessizlik. O günden sonra her akşam üçü çayırlıkta buluşmuş. Tını sakin sakin çiçeğini seyretmiş, Fıstık neşeyle etrafta zıplamış, Zıp da artık karanlıktan korkmamış çünkü yanında dostları varmış. Zıp sormadan almış olduğu için özür dilemiş, Tını affetmiş, Fıstık da sabırlı olmayı öğrenmiş. Herkes bir şey kazanmış o küçük macerada. Derler ki o çayırlıkta yıldız çiçeği hâlâ ışıldarmış. Ve her gece üç küçük dost, onun etrafında buluşurmüş. Kim bilir, belki bu gece de oradalar, birlikte yıldızlara bakıyorlardır. Masal burada bitmiş. Ama dostluk hiç bitmezmiş.

Küçük dostlarımız öğrenmiş ki en güzel gizemler, birlikte arayanlar için çözülürmüş. Paylaşılan her keşif, dostluğu biraz daha büyütürmüş.