Kıkırdayan Yastık

Bir varmış, bir yokmuş; ne çok uzak ne de çok yakın bir diyarda, içi kuş tüyüyle değil de kahkahalarla doldurulmuş tuhaf bir yastık varmış. Bu yastığın adı Tüylü Tombik'miş ve dünyada uyumayı en sevmeyen yastık oymuş.

Bir varmış, bir yokmuş; ne çok uzak ne de çok yakın, ne dünmüş ne de yarınmış, sadece masalların kendi zamanına ait bir diyarda, çatısı uçuk pembe, bacası eğri büğrü bir Oyuncak Evi varmış. Bu evin en üst katında, gıcırtılı tahta bir karyolanın üzerinde, dünyanın en tuhaf yastığı yaşarmış. Adı Tüylü Tombik'miş. Tüylü Tombik, sıradan bir yastık değilmiş. Onu diken yaşlı kumaş ustası, içine kuş tüyü koymak yerine, ömrü boyunca biriktirdiği bütün kahkahaları, kıkırtıları ve gülücükleri doldurmuş. Bu yüzden Tüylü Tombik biraz sıkıştırıldığında 'pıh pıh pıh' diye, sevgiyle okşandığında ise 'kih kih kih' diye ses çıkarırmış. Yüzünde hiç silinmeyen bir gülümseme, iki yanında ise küçük, yamuk kulaklar varmış. Oyuncak Evi'nde Tüylü Tombik'in pek çok arkadaşı yaşarmış. Bunların başında, bir kulağı sarkık örgü tavşan Pamuk Burun gelirmiş. Pamuk Burun çok uykucu bir tavşanmış; gözleri açıkken bile rüya görebilirmiş. Onun yanında, kalay elbisesi hafifçe paslanmış ama yüreği yepyeni kalmış Teneke Asker Bay Tıngır dururmuş. Bay Tıngır, evin düzeninden sorumluymuş ve her akşam tam zamanında 'Uyku borusu!' diye seslenirmiş. Bir de raftan hiç inmeyen, sayfaları sararmış yaşlı Masal Kitabı Dede Sayfa varmış. Dede Sayfa konuştuğunda kağıt hışırtısı duyulur, anlattığı her hikaye odanın havasını ılıtırmış. Tüylü Tombik bütün bu arkadaşlarını çok severmiş ama bir sorunu varmış: O, dünyada uyumayı en sevmeyen yastıkmış. Düşünsenize, içi kahkaha dolu bir yastığın gece yarısı uyuması ne kadar zor olurmuş. Karanlık çöküp de oda sessizleşince, içindeki gülücükler kıpırdanmaya başlar, küçük küçük kabarcıklar gibi yüzeye çıkmak için birbirleriyle yarışırmış. Tüylü Tombik de dayanamaz, bazen bir 'fıs', bazen bir 'pof' diye gülmeye başlarmış. Önceleri arkadaşları buna çok aldırmazmış. Hatta Pamuk Burun, 'Ne hoş, ninni gibi,' dermiş uykulu uykulu. Bay Tıngır, kalay bıyıklarını oynatarak, 'Bir asker için ufak tefek kıkırtılar sorun değildir,' diye yanıt verirmiş. Dede Sayfa ise sadece bir sayfasını çevirip iç çekermiş.

Ne var ki günler geçtikçe Tüylü Tombik'in içindeki kahkahalar daha da kabarmış. Sanki içeride küçük bir kahkaha fabrikası kurulmuş da hiç durmadan çalışıyormuş gibi. Artık geceleri yalnızca kıkırdamakla kalmıyor, koskoca kahkahalar atıyormuş. 'KAHAHAHA! HİHİHİHİ! PUHAHAHA!' Sesleri öyle gürmüş ki, Oyuncak Evi'nin pencereleri titrer, raftaki porselen fincanlar zıplar, hatta Bay Tıngır'ın kalay miğferi başından düşermiş. Bir gece Pamuk Burun, yüzüncü kez gözlerini açmış ve sarkık kulağını kaldırıp şöyle demiş: 'Tüylü Tombik, dostum, biraz... yani çok azıcık... sessiz olamaz mısın? Ben tam havuç tarlası rüyası görüyordum, sen güldün, havuçların hepsi kaçtı.' Tüylü Tombik mahcup olmuş. 'Özür dilerim Pamuk Burun, içimden geliyor, tutamıyorum,' demiş. Sonra hemen ardından 'pıh!' diye küçük bir kıkırtı daha kaçırmış. İkinci gece Bay Tıngır dayanamamış. Kalay ayaklarını yere vurarak Tüylü Tombik'in yanına gelmiş. 'Sevgili Tüylü Tombik,' demiş, sesini olabildiğince yumuşatarak, 'ben bir askerim. Askerler nöbete kalkmadan önce dinlenmek zorundadır. Ama senin kahkahaların yüzünden zırhımın vidaları gevşedi. Bak, sağ omuzum tıngırdıyor.' Gerçekten de Bay Tıngır kımıldadıkça 'tın tın' diye ses çıkıyormuş. Tüylü Tombik yine üzülmüş. 'Yapmak istemiyorum ki,' diye mırıldanmış. 'İçimdeki kahkahalar bana sormadan dışarı çıkıyor.' Üçüncü gece Dede Sayfa raftan seslenmiş. Sesi yorgun ama yine de şefkatliymiş. 'Ah benim küçük yastığım,' demiş kağıt hışırtısıyla. 'Benim sayfalarım çok eski, biliyorsun. Her kahkahanda titriyorlar ve korkarım yakında ciltimden ayrılacaklar. İçimdeki masallar dökülürse, yarın geceleri size hangi hikayeyi anlatırım?' İşte bu söz, Tüylü Tombik'in yastık yüreğine ok gibi saplanmış. Dede Sayfa'nın masalları olmadan bir gece... Bunu düşünmek bile istememiş. Ama ne yapabilirmiş ki? Kendi içindeki neşeyi nasıl susturabilirmiş? O gece Tüylü Tombik uyumamış. Karyolanın bir köşesine çekilmiş, ağzını -ağzı olsaydı eğer- iki yastık yüzüyle sıkı sıkı kapatmaya çalışmış. İçinden bir kahkaha kabarcığı yükseldiğinde nefesini tutmuş, sıkışmış, kıpkırmızı olmuş ama gülmemiş. Sabaha kadar böyle direnmiş. Şafak söktüğünde ise öyle yorgunmuş ki, gün boyu kimseyle konuşacak hali kalmamış. Ertesi gece de aynısını yapmış. Ve bir sonraki gece de. Üç gece boyunca tek bir kıkırtı bile çıkarmamış. Arkadaşları rahat rahat uyumuş. Pamuk Burun havuç tarlalarında zıplamış, Bay Tıngır vidalarını sıkıca tutmuş, Dede Sayfa sayfalarını huzurla dinlendirmiş. Ama dördüncü sabah, Pamuk Burun uyandığında garip bir şey fark etmiş. Tüylü Tombik'in rengi solmuş. O kahkaha dolu, tombiş yastık şimdi sönük, buruşuk ve gri görünüyormuş. Üzerindeki gülümseme yamulmuş, kulakları aşağı sarkmış. 'Tüylü Tombik!' diye haykırmış Pamuk Burun. 'Sana ne oldu böyle?' Tüylü Tombik zayıf bir sesle, neredeyse fısıltıyla cevap vermiş: 'Galiba... galiba içimdeki kahkahalar geri dönüyor. Onları dışarı bırakmayınca, beni içeriden yiyorlar. Ben kahkahasız bir yastık olamam, Pamuk Burun. Ama sizi de üzmek istemiyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum.' Bay Tıngır koşarak gelmiş, miğferini düşüre düşüre. Dede Sayfa rafın kenarına kadar yaklaşmış. Üçü de küçük yastığa bakıp birbirlerine bakmışlar. İşte o an Bay Tıngır'ın kalay alnında bir fikir parlamış. 'Arkadaşlar,' demiş, 'biz yanlış düşünmüşüz. Tüylü Tombik'in kahkahaları bizim düşmanımız değil. Biz onu susturmaya çalışırken aslında onun ta kendisini susturuyormuşuz. Sorun kahkahalarda değil, zamanlamada.' Dede Sayfa kağıt sesiyle onaylamış: 'Doğru söylüyorsun Bay Tıngır. Her şeyin bir vakti vardır. Kahkahanın da, sessizliğin de.' Pamuk Burun uzun kulağını kaşımış. 'Peki ne yapacağız?' O gün Oyuncak Evi'nin bütün sakinleri toplanmış, bir plan yapmışlar. Tüylü Tombik'i halının ortasına oturtmuşlar ve ona şöyle demişler: 'Sevgili dostumuz, sen kahkahalarını içine hapsetmeyeceksin. Ama biz de uyumadan edemeyiz. O halde bir anlaşma yapalım: Akşam, hepimiz yatağa girmeden önce, sen bize biriktirdiğin bütün kahkahaları boşalt. Biz seninle beraber güleceğiz, kahkahalardan göbeğimiz ağrıyacak, gözümüzden yaşlar akacak. Sonra horul horul uyuyacağız. Sen de hafiflemiş olarak gece boyu rahatça dinleneceksin.' Tüylü Tombik'in sönük yüzü yavaş yavaş canlanmaya başlamış. 'Yani... beni susturmayacak mısınız?' 'Asla,' demiş Pamuk Burun. 'Biz seni susturmaya çalışırken seni kaybediyormuşuz, bunu yeni anladık.'

O akşam Oyuncak Evi'nde tarihin en tuhaf ve en eğlenceli geleneği başlamış. Güneş ufka değdiğinde Bay Tıngır borusunu üflemiş ama bu kez 'Uyku borusu!' yerine 'Kahkaha borusu!' diye bağırmış. Bütün oyuncaklar halının ortasına toplanmış. Tüylü Tombik en ortaya konmuş. Pamuk Burun onu hafifçe sıkmış. Ve Tüylü Tombik patlamış. Üç gündür biriktirdiği bütün kahkahalar bir anda dışarı dökülmüş. 'KAHAHAHA! HİHİHİHİ! PUHAHAHA! FIRRR PIH PIH PIH!' Öyle bulaşıcı, öyle tatlı, öyle içten kahkahalarmış ki, Pamuk Burun bir bakmış kendisi de gülüyor. Sonra Bay Tıngır'ın kalay göbeği zangırdamaya başlamış. En sonunda Dede Sayfa bile, o kocaman, ciddi masal kitabı, sayfalarını çırpa çırpa kıkırdamaya koyulmuş. Kıkırdadıkça içinden eski masal tozları havalanmış, bütün odaya tatlı bir vanilya ve kuru çiçek kokusu yayılmış. Gülmüşler, gülmüşler, gülmüşler. Pamuk Burun yere yuvarlanmış, kulakları havalanmış. Bay Tıngır bir vidasını düşürmüş, eğilip alırken yine kahkahaya boğulmuş. Dede Sayfa o kadar gülmüş ki, içinden eski bir fıkra sayfası kendiliğinden açılmış ve o fıkrayı okuyunca bir kez daha katılmışlar. Pencerenin önündeki porselen fincanlar dansa kalkmış, perdeler hafifçe sallanmış, tavandaki ahşap kiriş bile 'gıcır gıcır' diye eşlik etmiş. Sonunda hepsi yorgunluktan halının üzerine yığılıp kalmışlar. Gözlerinden yaşlar akmış, karınları ağrımış ama yürekleri öyle hafifmiş ki, sanki içlerinde küçük balonlar uçuyormuş. Tüylü Tombik de boşalmış, rahatlamış, hafiflemiş. Eski tombik haline geri dönmüş, rengi yine pespembe olmuş, gülümsemesi yine düzelmiş. Bay Tıngır son bir gayretle ayağa kalkmış. 'Şimdi,' demiş soluk soluğa, 'uyku vakti.' Herkes yatağına geçmiş. Pamuk Burun Tüylü Tombik'i kucaklamış, başını onun yumuşak yüzeyine koymuş. Tüylü Tombik ilk kez kendini gerçekten huzurlu hissetmiş. İçinde hala kahkahalar varmış elbette, çünkü o doğası gereği kahkaha doluymuş; ama artık sıkışmış, taşmaya çalışan kahkahalar değil, sakince uyuyan, yarınki kahkaha saatini bekleyen uslu kahkahalarmış bunlar. O gece Oyuncak Evi'nde derin, tatlı bir uyku başlamış. Pamuk Burun en güzel havuç tarlası rüyasını görmüş, hem de bu kez havuçlar kaçmamış, hatta ona el sallamışlar. Bay Tıngır zırhı tertemiz, vidaları sapasağlam, gururlu bir nöbetçi olarak rüyasında bir kale korumuş. Dede Sayfa sayfalarını rahatça dinlendirmiş, içindeki eski masallar bile mışıl mışıl uyumuş. Tüylü Tombik'e gelince... O da uyumuş. Hayatında ilk kez gerçek bir yastık gibi, sessiz ve mutlu, uyumuş. Rüyasında kendisini bir kahkaha bahçesinde görmüş; her çiçek bir kıkırtı, her ağaç bir kahkaha, her bulut bir gülücükmüş. O geceden sonra Oyuncak Evi'nin geleneği hiç bozulmamış. Her akşam, uykudan önce 'Kahkaha Saati' yapılmış. Tüylü Tombik gün boyu biriktirdiği bütün neşeyi arkadaşlarıyla paylaşmış, hep beraber gülmüşler, sonra mışıl mışıl uyumuşlar. Komşu oyuncak evlerinden bile bu geleneği duyup gelenler olmuş; tahta atlar, bez bebekler, porselen palyaçolar... Hepsi 'Kahkaha Saati'ne katılmak için sıraya girmiş. Tüylü Tombik anlamış ki, içindeki neşeyi saklamak ona da, sevdiklerine de iyi gelmiyormuş. Ama o neşeyi doğru zamanda, doğru insanlarla paylaşmak; işte bu, hem onu hem de etrafındakileri mutlu eden sihirmiş. Bazen sevgi, hiç susmamak değilmiş; bazen sevdiklerinin uyumasına izin verecek kadar sessiz olabilmekmiş. Ama o sessizlik, içini boşaltan, paylaşılmış, kucaklaşmış bir kahkahanın ardından gelen tatlı bir sessizlikmiş. Ve işte o günden sonra, eğer geceleri kulağınıza uzaktan hafif bir 'pıh pıh pıh' sesi gelirse, bilin ki bu Tüylü Tombik'tir; arkadaşlarını uyandırmamak için usulca, küçücük, sevgi dolu bir kıkırtı kaçırmıştır sadece. Onlar ermiş muradına, biz de çıkalım kahkahalı bir rüyanın tahtına.

O geceden sonra Tüylü Tombik anlamış ki, en güzel kahkaha; başkasının uykusunu çalan değil, onun rüyasına eşlik eden kahkahaymış. Ve bazen susmak, en komik fıkradan bile daha büyük bir sevgi gösterisiymiş.