Kirpi ile Sincap

Bir zamanlar, yaprakların altın sarısına büründüğü, kozalakların çamların dibine usulca düştüğü kocaman bir ormanın kalbinde, birbirine hiç benzemeyen iki küçük komşu yaşarmış. Birinin adı Tomurcuk, ötekinin adı Fındık'mış. Tomurcuk küçük bir kirpiymiş, dikenleri kestane rengindeymiş ve her adımında yaprakların üzerinde hafifçe hışırdarmış. Fındık ise gözleri parlak bir sincapmış, kuyruğu turuncu bir bulut gibi ardından süzülürmüş.

Bir zamanlar, yaprakların altın sarısına büründüğü, kozalakların çamların dibine usulca düştüğü kocaman bir ormanın kalbinde, birbirine hiç benzemeyen iki küçük komşu yaşarmış. Birinin adı Tomurcuk, ötekinin adı Fındık'mış. Tomurcuk küçük bir kirpiymiş; dikenleri kestane rengindeymiş ve her adımında yaprakların üzerinde hafifçe hışırdarmış. Fındık ise gözleri parlak bir sincapmış; kuyruğu turuncu bir bulut gibi ardından süzülürmüş. Tomurcuk, yaşlı bir meşe ağacının kalın köklerinin arasında, yosunlarla döşenmiş sıcacık bir yuvada yaşarmış. Yuvasının önünde küçük bir çıkın varmış; içinde kuru yapraklar, birkaç kırmızı böğürtlen ve annesinden kalma bir tarçın kokulu mendil dururmuş. Fındık ise aynı meşenin tepesindeki bir kovukta yaşarmış. Kovuğunun kenarında minik bir pencere gibi açılan yarıktan aşağıya baktığında, komşusunun yuvasının bacasından tüten ıhlamur kokusunu duyarmış. İki komşu, birbirlerini uzaktan tanırlarmış ama pek konuşmazlarmış. Çünkü Fındık çok hızlıymış; dallar arasında bir 'pat' bir 'şıp' sesiyle uçar gibi gezinirmiş. Tomurcuk ise ağır ağır, düşüne düşüne yürürmüş. Fındık, kirpinin bu ağırlığına için için gülermiş. Tomurcuk da sincabın hiç durmadan oradan oraya sıçramasını biraz yorucu bulurmuş. 'Bir dursa da bir çayı birlikte içsek' diye geçirirmiş içinden, ama sesini hiç çıkarmazmış.

Derken bir sabah, orman alışılmadık bir sessizliğe bürünmüş. Rüzgâr, sanki bir şey fısıldıyormuş gibi yaprakların arasından süzülmüş ve gökyüzü, kalın gri bir yorgan gibi ağaçların üstüne serilmiş. Yaşlı Baykuş, meşenin en yüksek dalından seslenmiş: 'Sevgili orman halkı, bu gece ilk kar düşecek. Kışlık erzağını hazırlayan, yuvasını yalıtan hemen işe koyulsun.' Tomurcuk telaşlanmış. Kış için topladığı kuru yaprakları henüz yuvasının kapısına serpiştirmemiş, elmalarını da mağaranın serin köşesine dizmemişmiş. Fındık ise daha büyük bir sıkıntı içindeymiş. Yaz boyunca topladığı fındıkları, cevizleri ve palamutları meşenin farklı yerlerine saklamış; ama son günlerde o kadar çok yere koymuş ki, hangisinin nerede olduğunu unutmuşmuş. Kovuğunda yalnızca üç fındık kalmışmış. Üç fındıkla koca bir kış nasıl geçermişmiş? Fındık, kuyruğunu endişeyle sallayarak dalların arasında koşuşturmaya başlamış. 'Şurada olmalıydı... yok. Şu taşın altında... yok. Şu çürük kütüğün yanında... yok!' diye söylenmiş. Sıçradıkça telaşı artmış, telaşı arttıkça hafızası daha da bulanmışmış. Tam o sırada Tomurcuk, aşağıda kendi yaprak yığınını düzenlerken, çalıların dibinde parıldayan bir şey görmüş. Yaklaşmış, koklamış, dikkatlice bakmış. Bir ceviz kümesiymiş! Biraz ötede bir palamut yığını, onun da az berisinde tombul tombul fındıklar... Tomurcuk hemen anlamışmış. 'Bunlar Fındık'ın kış erzağı olmalı' demiş kendi kendine. 'Ama neden bu kadar dağınık?' Tam yukarı seslenecekken durmuş. Çünkü Fındık'ın her zaman ne kadar hızlı, ne kadar becerikli olmakla övündüğünü hatırlamış. Belki de kendisinden yardım istemek onu utandırırmış. Tomurcuk düşünmüş, düşünmüş ve sessizce işe koyulmuş. Küçük ayaklarıyla yaprakları itmiş, dikenlerinin ucuna bir iki fındık iliştirmiş, ağır ağır meşenin dibine taşımış. Sonra bir tanesini daha, sonra bir tanesini daha... Öğle olduğunda meşenin dibinde küçük, düzenli bir erzak yığını oluşmuşmuş. Fındık, tam o sırada bitkin bir hâlde bir dala tünemiş, kuyruğunu boynuna dolamış, gözleri dolmuşmuş. 'Ah, keşke bu kadar aceleci olmasaydım' diye mırıldanmış. 'Keşke her koştuğumda biraz da düşünseydim.' O sırada aşağıdan tanıdık bir hışırtı gelmiş. Bakmış ki Tomurcuk, sırtında son bir palamutla meşenin dibine yaklaşıyor. 'Fındık kardeş,' demiş Tomurcuk yumuşacık bir sesle, 'sanırım senin bazı hazinelerin ormana dağılmış. Ben de yürürken onlara rastladım. Buraya, senin kovuğunun tam altına topladım. Belki işine yarar.' Fındık şaşkınlıktan dalın üzerinde bir an kımıldayamamışmış. Sonra hızla aşağı inmiş, o küçücük patileriyle Tomurcuk'un önünde durmuş. 'Ama... ama sen bunu neden yaptın? Ben sana hiç kibar davranmadım ki. Her geçtiğimde yavaş olduğunu düşünüp içimden gülerdim.' Tomurcuk gülümsemiş. 'Ben de senin çok telaşlı olduğunu düşünürdüm. Ama bugün gördüm ki, sen hızlı olduğun için bu kadar çok erzak toplayabilmişsin. Ben yavaş olduğum için de onları tek tek fark edip toplayabildim. Belki de farklı olmamız kötü bir şey değilmiş.'

Fındık'ın gözlerindeki damla, minik bir çiy tanesi gibi kuyruğunun üzerine düşmüş. 'Beni utandırdın Tomurcuk,' demiş. 'Ama iyi bir utançmış bu. Sana nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum.' Tomurcuk, dikenlerini hafifçe indirmiş; bu, kirpilerin en samimi selamıymış. 'Teşekkür etmene gerek yok,' demiş. 'Ama bu kış çok soğuk olacakmış. Benim yuvam geniş, senin kovuğun ise rüzgâr alıyor. Belki akşamları benim yuvamda ıhlamur içeriz, sen bana ağaçların tepesinden neler gördüğünü anlatırsın, ben de sana kökler arasında duyduğum hikâyeleri aktarırım.' O akşam ilk kar, tıpkı Yaşlı Baykuş'un söylediği gibi, sessiz sessiz düşmeye başlamış. Yumuşacık taneler ormana beyaz bir yorgan sermiş. Meşenin dibindeki küçük yuvanın bacasından ise ıhlamur kokusuyla birlikte kahkahalar yükselmiş. İçeride Tomurcuk, minik bir tabağa kuru böğürtlen dizmiş; Fındık ise kendi erzağından getirdiği en tombul fındığı ortaya koymuş. İkisi de birbirlerine, uzun zamandır tanışıyorlarmış gibi bakmışlar. Günler geçmiş, kış boyunca Tomurcuk ile Fındık her akşam yuvada buluşmuşlar. Fındık, Tomurcuk'a ağaçların tepesinden gördüğü yıldızları anlatmış; Tomurcuk, Fındık'a toprağın altında yaşayan solucanların şarkılarını fısıldamış. Birbirlerine benzemedikleri her şey, aralarındaki dostluğu daha da güzelleştirmiş. O günden sonra Tomurcuk ile Fındık, ormanın en meşhur komşuları olmuşlar. Kimileri onların dostluğunu bir masal gibi anlatırmış: 'Bakın işte, farklı olmak ayrı düşmek demek değilmiş; farklı olmak, birbirini tamamlamakmış' dermiş Yaşlı Baykuş. Ve orman, her sonbaharda yaprakların hışırtısıyla bu dostluğu fısıldamaya devam edermiş.

O günden sonra Tomurcuk ile Fındık, ormanın en meşhur komşuları olmuşlar. Kimileri onların dostluğunu bir masal gibi anlatırmış: 'Bakın işte, farklı olmak ayrı düşmek demek değilmiş; farklı olmak, birbirini tamamlamakmış' dermiş yaşlı baykuş. Ve orman, her sonbaharda yaprakların hışırtısıyla bu dostluğu fısıldamaya devam edermiş.