Komşunun Ekmeği

Bir varmış, bir yokmuş. Küçük bir köyde, taş duvarlı iki evin arasında sıcacık bir sokak varmış. Bu sokakta iki komşu yaşarmış: yaşlı Elif Nine ile küçük Poyraz.

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak mı uzak bir köyde, taş duvarlı iki evin arasında dar, sıcacık bir sokak varmış. Bu sokağın bir ucunda yaşlı Elif Nine, diğer ucunda ise küçük Poyraz ailesiyle birlikte yaşarmış. Elif Nine her sabah taş fırınında mis kokulu ekmekler pişirir, kokusu tüm sokağa yayılırmış. Poyraz o kokuyu duyduğunda burnunu havaya kaldırır, gözlerini kapatıp derin derin koklarmış. Ama annesi, Elif Nine'nin yalnız yaşadığını, elinin de artık eskisi kadar hızlı olmadığını anlatırmış ona.

Bir sabah Poyraz, sokakta oynarken Elif Nine'nin bahçe kapısının önünde durup kalmış. Nine, elinde ağır bir odun sepetiyle güçlükle yürüyormuş. Poyraz önce utanmış, sonra da 'Ben yardım edeyim mi?' diye sormuş küçücük bir sesle. Elif Nine gülümsemiş, gözlerinin kenarındaki çizgiler kıvrılmış. Birlikte odunları fırının yanına taşımışlar. Nine, hamurunu yoğururken Poyraz da avuçlarını una batırmış, minik parmaklarıyla hamurdan küçük bir kuş yapmış. Fırının sıcaklığı yanaklarını pembeleştirmiş, tavandaki kuru biberler sallanmış. Ekmekler piştiğinde Nine, en yuvarlak olanını bir beze sarıp Poyraz'a uzatmış. 'Bunu annene götür,' demiş. Poyraz eve koşarken bir yandan da düşünmüş: Nine tek başına bu koca ekmekleri kiminle yiyecekmiş?

Ertesi sabah Poyraz erkenden kalkmış. Annesinin yaptığı taze peynirden bir parça, bahçelerindeki zeytinden bir avuç almış. Küçük tabağını iki eliyle tutarak Elif Nine'nin kapısını çalmış. Nine kapıyı açtığında şaşkınlıktan bir 'oh' demiş. O sabah birlikte, asmanın altındaki sedirde kahvaltı etmişler. Kuşlar dallarda ötmüş, çay bardakları tıngırdamış.

O günden sonra Poyraz, her sabah kapısının önüne bırakılan sıcak ekmeğin kokusunu içine çekermiş. Ve öğrenmiş ki paylaşılan bir dilim ekmek, tek başına yenen koca bir sofradan çok daha doyurucuymuş.