Küçük Ejderha Puf

Bir varmış bir yokmuş, yumuşacık bulutların arasında minicik bir ejderha yaşarmış. Adı Pufmuş.

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün en yumuşak bulutlarının arkasında minicik bir ejderha yaşarmış. Adı Pufçuk'muş. Pulcukları taze çimen rengindeymiş, kanatları ise pamuk şekeri kadar hafifmiş. Pufçuk, diğer ejderhalar gibi kocaman alevler üflemek istermiş ama onun ağzından hep ılık, mis kokulu bir buhar çıkarmış. Bu duruma biraz üzülürmüş. 'Ben ne biçim ejderhayım?' diye mırıldanırmış, minicik pençelerini birbirine sürterek.

Bir sabah, tomurcuk kokulu bir patikada gezinirken başında kırmızı bir başlık olan ufak bir kızla karşılaşmış. Kızın kucağında titreyen küçük bir tavşan varmış. 'Ah, zavallı dostum çok üşümüş,' demiş kız, gözleri ıslanarak. Pufçuk yaklaşmış, minik burnunu tavşana doğru uzatmış ve içinden gelen o ılık buharı usulca üflemiş. Tavşanın tüyleri yavaşça kabarmış, gözleri parlamış ve keyifle esnemiş. Kırmızı başlıklı kız gülümsemiş: 'Senin nefesin tıpkı annemin sarılması gibi sıcacık!' Pufçuk şaşırmış. Demek onun buharı işe yaramazmış gibi görünse de, aslında üşüyen kalpleri ısıtabiliyormuş. O gün patikada bir sincap, bir kirpi ve yorgun bir kelebek de Pufçuk'un yumuşak nefesiyle ısınmış.

Akşam olduğunda Pufçuk bulutuna dönmüş. Artık ağzından alev çıkmadığı için üzülmüyormuş. Çünkü öğrenmiş ki, her ejderhanın kendine göre bir sıcaklığı varmış. Kimisi ışık verirmiş, kimisi ise sevgi. Kırmızı başlıklı kız her sabah patikaya çıkıp Pufçuk'a el sallarmış. Pufçuk da ona en tatlı buharıyla 'günaydın' fısıldarmış. Böylece küçük ejderha, en güzel gücün şefkat olduğunu anlamış.

Pufçuk, en sıcak nefesin yürekten çıkanı olduğunu öğrenmiş. O günden sonra ormanın küçük dostlarına hep sarılmış, onlara sıcacık bir 'merhaba' fısıldamış.