Küçük Elin Hediyesi

Vaktin ve yerin adının unutulduğu, sadece rüzgarın fısıltılarla dolaştığı bir diyarda, tepenin eteğinde küçük bir taş ev varmış. Bu evde, avuçları küçücük ama yüreği kocaman bir çocuk yaşarmış. Adı Mira'ymış. Mira'nın gözleri, sabah çiyi düşmüş yapraklar gibi parlarmış ve her sabah uyanır uyanmaz pencereye koşup güneşe 'günaydın' dermiş.

Vaktin ve yerin adının unutulduğu, sadece rüzgarın fısıltılarla dolaştığı bir diyarda, tepenin eteğinde küçük bir taş ev varmış. Bu evde, avuçları küçücük ama yüreği kocaman bir çocuk yaşarmış. Adı Mira'ymış. Mira'nın gözleri, sabah çiyi düşmüş yapraklar gibi parlarmış ve her sabah uyanır uyanmaz pencereye koşup güneşe 'günaydın' dermiş. Mira, ninesiyle birlikte yaşarmış. Ninesinin saçları, kışın dağların tepesine düşen kar gibi bembeyazmış. Elleri yumuşacık, sesi ise akşamüstü ocakta kaynayan sütün mırıltısı gibi tatlıymış. Nine her sabah, taş fırında minicik ekmekler pişirirmiş. Bu ekmeklerin kokusu evin bacasından süzülüp tepenin eteğine yayılır, oradan geçen kuşları bile durdururmuş. Bir sabah nine, elindeki sepeti Mira'ya uzatmış ve 'Küçüğüm,' demiş, 'bugün sana bir görev vereceğim. Bu sepette yedi tane sıcacık ekmek var. Bunları alacaksın ve tepenin öbür yakasındaki ihtiyaç sahiplerine götüreceksin. Yolda ne görürsen kalbinin sesini dinleyeceksin. Unutma, verilen her şey bir tohumdur; bir gün mutlaka filizlenir.' Mira sepeti almış. Sepet, taze ekmeklerin ağırlığıyla değil, ninesinin sevgisinin sıcaklığıyla dolduğu için çok özel gelmiş ona. Başına yumuşacık örgü şalını takmış, ayaklarına küçük deri patiklerini giymiş ve kapıdan çıkmış. Dışarıda hava öyle güzelmiş ki, sanki gökyüzü o sabah özellikle Mira için maviye boyanmış. Kırlarda papatyalar, mor çiçekler ve altın sarısı yabani buğdaylar hafif hafif sallanıyormuş. Bir kelebek, Mira'nın omzuna konmuş, sonra onunla birlikte biraz yol yürümüş ve 'iyi yolculuklar' der gibi kanat çırpıp uçup gitmiş. Mira patikada ilerlerken, kendi kendine ninesinin sözlerini tekrarlıyormuş: 'Kalbinin sesini dinle, kalbinin sesini dinle.' Bu sözler o kadar hoşuna gidiyormuş ki, adımlarını bu sözlere uydurup küçük bir şarkı gibi mırıldanmaya başlamış.

Yolun ilk kıvrımında, kocaman bir çınar ağacının altında yaşlı bir kumru varmış. Kumrunun tüyleri karışmış, bir kanadı hafifçe sarkmış ve gözleri yorgun görünüyormuş. Mira yaklaştığında kumru başını kaldırmış ve zayıf bir sesle 'Küçük dost,' demiş, 'iki gündür bir şey yiyemedim. Kanadım incindiği için tohumlara ulaşamıyorum.' Mira sepetine bakmış. Yedi ekmeği varmış. 'Eğer bir tanesini verirsem altı tane kalır,' diye düşünmüş. Ama sonra kumrunun yorgun gözlerine bakmış ve içinde küçük bir ses 'Ver' demiş. Mira sepetten bir ekmek çıkarmış, minik parçalara bölmüş ve kumrunun önüne serpmiş. Kumru ekmekleri yerken tüyleri sanki biraz daha kabarmış, gözleri biraz daha parlamış. 'Teşekkür ederim küçük dost,' demiş, 'bir gün belki ben de sana bir iyilik yaparım.' Mira gülümsemiş ve yoluna devam etmiş. Patika, biraz ilerde küçük bir dereye ulaşmış. Derenin kenarında bir tilki oturuyormuş. Tilkinin kürkü tozlanmış, patisi ise bir dikene takılıp kanamış. Mira yanına yaklaşınca tilki utangaç bir sesle 'Merhaba,' demiş, 'ayağıma diken battı, çıkaramıyorum. Yürüyemediğim için de yavrularıma yiyecek götüremiyorum.' Mira hemen çömelmiş. Ninesinin ona öğrettiği gibi, önce nazikçe 'İzin verir misin?' diye sormuş. Tilki başını sallayınca, minicik parmaklarıyla dikeni yavaşça çekip çıkarmış. Sonra sepetinden iki ekmek almış. 'Bir tane sana, bir tane de yavrularına,' demiş. Tilkinin gözleri dolmuş. 'Küçük dost, senin kalbin bir çiçek bahçesi gibi. Bir gün belki ben de sana bir iyilik yaparım,' demiş ve topallayarak dereye doğru gitmiş. Mira sepetine bakmış. Artık dört ekmeği kalmış. 'Olsun,' diye düşünmüş, 'nine kalbinin sesini dinle demişti.' Biraz daha yürüyünce, yolun kenarında oturan yaşlı bir amca görmüş. Amcanın sırtında bir denk varmış, yorgunluktan başını dizlerine koymuş dinleniyormuş. Sakalları uzamış, yüzünde uzun bir yolculuğun izleri varmış. Mira yaklaşınca amca başını kaldırmış ve zayıf bir gülümsemeyle 'Merhaba küçük,' demiş. 'Amca,' demiş Mira, 'yorgun görünüyorsun. Aç mısın?' Yaşlı adam iç çekmiş. 'Üç gündür yürüyorum yavrum. Uzak bir köyden geliyorum, hasta olan kardeşimi görmeye gidiyorum. Azığım da bitti.' Mira hiç düşünmeden sepetinden bir ekmek çıkarmış ve amcaya uzatmış. Sonra bir tane daha çıkarmış. 'Bunu da yolda yersin,' demiş. Amcanın gözlerinden bir damla yaş süzülmüş. 'Küçük yavrum,' demiş, 'senin bu iyiliğin bana yol boyunca güç verecek. Bir gün belki ben de sana bir iyilik yaparım.' Mira gülümsemiş ve yola devam etmiş. Sepetinde artık iki ekmek kalmış. Güneş gökyüzünün tam ortasına yükselmiş, kırlar altın sarısı bir örtüyle kaplanmış gibiymiş. Mira'nın karnı da acıkmaya başlamış, ama o hâlâ kendi ekmeğini düşünmüyormuş. Tepenin öbür yakasına vardığında, orada küçük bir kulübe görmüş. Kulübenin bahçesinde iki küçük çocuk oynuyormuş. Ama oyunları çok sessizmiş, sanki neşeleri biraz solmuş gibiymiş. Mira yaklaşınca çocuklardan büyük olanı 'Sen kimsin?' diye sormuş nazikçe. 'Ben Mira,' demiş küçük kız. 'Ninem sizin için ekmek gönderdi.' Çocukların gözleri sevinçle büyümüş. İçeriden çocukların annesi çıkmış. Yorgun ama tatlı bir yüzü varmış kadının. 'Ah küçük yavrum,' demiş, 'iki gündür ocakta pişirecek bir şeyimiz kalmamıştı. Sizin nineniz gerçek bir melek.' Mira sepetteki iki ekmeği kadına uzatmış. Kadın Mira'nın alnından öpmüş ve 'Bu iyiliği unutmayacağız. Bir gün belki biz de size bir iyilik yaparız,' demiş.

Mira sepeti boşalmış olarak geri dönmeye başlamış. Ama içi, sepeti dolu olduğu zamandan bile daha sıcakmış. Yolda mırıldandığı şarkı biraz daha neşeli çıkıyormuş sanki. Derken gökyüzü aniden kararmaya başlamış. Uzaklardan bulutlar toplanmış, rüzgar aniden serinlemiş. Mira başını kaldırıp bakmış ve endişelenmiş. 'Eve varmadan yağmur yağarsa ıslanırım,' diye düşünmüş. Adımlarını hızlandırmış ama tepe yolu uzunmuş, patika kıvrım kıvrımmış. İlk damlalar düşmeye başladığında Mira derenin kenarına yaklaşmış. Tam o sırada, ağaçların arasından tilki çıkmış. Ayağı iyileşmiş, tüyleri parlıyormuş. 'Küçük dost!' demiş. 'Yağmur yaklaşıyor. Benim inim buraya çok yakın, kuru ve sıcaktır. Yavrularımla seni misafir etmek isteriz, yağmur dinene kadar bekleyebilirsin.' Mira şaşırmış ve sevinmiş. Tilkiyle birlikte inin ağzına gitmiş. Orada üç minik tilki yavrusu Mira'yı karşılamış, kuyruklarını sallamışlar. Mira yağmur dinene kadar orada oturmuş. Tilki anne, ona ormanda topladığı tatlı böğürtlenlerden ikram etmiş. Mira'nın karnı doymuş, üşüyen elleri ısınmış. Yağmur dindiğinde Mira teşekkür edip yola çıkmış. Ama tepeyi tırmanırken bir sorunla karşılaşmış: Yağmurdan sonra patika kaygan olmuş, üstelik bazı yerlerde çamurdan geçilmiyormuş. Mira nasıl geçeceğini bilemeden dururken, gökyüzünden tanıdık bir 'guguk' sesi gelmiş. Yaşlı kumru, artık iyileşmiş kanatlarıyla süzülerek gelmiş. 'Küçük dost!' demiş kumru. 'Ben sana yolu gösterebilirim. Yukarıdan bakınca patikanın kuru yerlerini görüyorum. Beni takip et.' Mira gülümsemiş ve kumrunun uçuşunu takip ederek çamurlu yerlerden geçmemiş, kuru taşların üzerinden atlaya atlaya ilerlemiş. Tepenin zirvesine geldiğinde ise güneş yeniden çıkmış ve gökyüzünde kocaman, rengarenk bir gökkuşağı belirmiş. Mira nefesini tutmuş. Böylesine güzel bir gökkuşağı hiç görmemişmiş. Tam o sırada, arkasından bir ses duymuş: 'Küçük yavrum!' Dönüp bakmış. Sabah karşılaştığı yaşlı amca oradaymış. 'Ben de bu tepeden geçiyordum,' demiş amca. 'Senin verdiğin ekmekle karnımı doyurdum, gücüm yerine geldi. Sepetin boş, ellerin küçük. İzin verirsen seni evine kadar götüreyim, omuzlarımda taşıyayım. Böylesi hem daha hızlı olur hem de yorulmazsın.' Mira sevinçle kabul etmiş. Amca onu nazikçe omuzlarına almış ve tepeden aşağı, taş evin yolunu tutmuş. Yol boyunca Mira, amcanın uzak diyarlardan getirdiği masalları dinlemiş. Bir masal bitmeden ev görünmüş. Nine kapının önünde onları bekliyormuş. Mira'yı omuzlarında görünce güzel yüzünde koca bir tebessüm belirmiş. Amca Mira'yı yere indirmiş, nineye saygıyla eğilmiş ve 'Sizin bu küçük torununuzun yüreği kadar güzel bir yürek görmedim,' demiş. Nine amcayı da içeri buyur etmiş, ocakta sıcacık bir çorba ikram etmiş. Amca yola koyulmadan önce Mira'nın avucuna küçük bir şey bırakmış. Bir tohummuş bu. 'Bunu bahçene ek,' demiş. 'Bu tohum, uzak diyarların en tatlı meyvesini verir. Ama sadece iyiliği bilen ellerde filizlenir.' Mira o akşam ninesiyle birlikte bahçeye çıkmış ve tohumu toprağa gömmüş. Sonra ninesine bütün gün olanları anlatmış. Nine onu dizlerine oturtmuş, saçlarını okşamış ve 'Görüyor musun küçüğüm,' demiş, 'sabah verdiğin her ekmek, akşam sana bir iyilik olarak geri döndü. İyilik, denize atılan bir taş gibidir. Halkalar halinde büyür, büyür ve mutlaka bir kıyıya ulaşır.' Mira o gece yatağına uzandığında, yorganının altında minicik bir sıcaklık hissetmiş. Bu sıcaklık, verdiği ekmekten, paylaştığı sudan, uzattığı elden geriye kalan görünmez bir ışıkmış sanki. Gözlerini kapatırken içinden 'İyilik hiç kaybolmuyormuş, sadece bir kalpten diğerine geçiyormuş' diye fısıldamış. Ve o gece, tepenin eteğindeki küçük taş ev, gökyüzündeki en parlak yıldızın hemen altında, en tatlı uykusuna dalmış.

Mira o gece yatağına uzandığında, yorganının altında minicik bir sıcaklık hissetmiş. Bu sıcaklık, verdiği ekmekten, paylaştığı sudan, uzattığı elden geriye kalan görünmez bir ışıkmış sanki. Gözlerini kapatırken içinden 'İyilik hiç kaybolmuyormuş, sadece bir kalpten diğerine geçiyormuş' diye fısıldamış. Ve o gece, tepenin eteğindeki küçük taş ev, gökyüzündeki en parlak yıldızın hemen altında, en tatlı uykusuna dalmış.