Küçük Kuzunun Duası

Çok ama çok uzaklarda, ne zaman olduğu bilinmeyen bir zamanda, yumuşacık tepelerin arasında küçük bir kuzu yaşarmış. Adı Pamuk imiş. Pamuk, daha yeni yeni adım atmayı öğrenen, kalbi şefkatle dolu, gözleri kocaman ve meraklı bir kuzucukmuş.

Çok ama çok uzaklarda, ne zaman olduğu bilinmeyen bir zamanda, yumuşacık tepelerin arasında küçük bir kuzu yaşarmış. Adı Pamuk imiş. Pamuk, daha yeni yeni adım atmayı öğrenen, kalbi şefkatle dolu, gözleri kocaman ve meraklı bir kuzucukmuş. Tüyleri o kadar beyazmış ki, sabah çiyleri üzerine düştüğünde sanki minicik yıldızlar parlıyormuş gibi görünürmüş. Pamuk, annesi Yumak ile birlikte yeşil bir vadide yaşarmış. Bu vadi öyle güzelmiş ki, anlatmakla bitmezmiş. Sabahları güneş tepelerin ardından usulca doğar, çimenlere altın bir örtü serermiş. Kuşlar cıvıl cıvıl şarkılar söyler, arılar çiçekten çiçeğe konarak vızıldarmış. Akşamları ise gökyüzü pembeye, mora, turuncuya boyanır, sanki birisi gökyüzüne kocaman bir resim yapmış gibi olurmuş. Pamuk, her sabah uyanır uyanmaz annesine sokulurmuş. Annesi onu yumuşacık diliyle yalar, sonra da ona kulağına fısıldarmış: 'Pamuğum benim, her sabah uyandığında küçücük bir teşekkür et. Gökyüzüne bak ve içinden de olsa bir 'şükür' fısılda. Çünkü bizi yaratan, bize bu güzel günü hediye eden, hep duyuyor bizi.' Pamuk küçükmüş, ama annesinin söylediği her sözü kalbine yazarmış. Her sabah gökyüzüne bakar, kocaman gözlerini kırpıştırır ve: 'Teşekkür ederim güzel gökyüzü, teşekkür ederim güzel çimenler, teşekkür ederim canım annem,' diye mırıldanırmış. Vadide Pamuk'tan başka da pek çok dost yaşarmış. Bilge bir koyun varmış, adı Dede Yünlü imiş. Tüyleri kıvır kıvır, gözleri de tıpkı sıcak bir çorba gibi sevecenmiş. Dede Yünlü, bütün küçük hayvanlara güzel şeyler anlatırmış. Bir de minik bir tavşan varmış, adı Fındık. Fındık o kadar hızlı koşarmış ki, koştuğunda kulakları rüzgârda dalgalanırmış. Bir de yaşlı bir kaplumbağa varmış, ona Nine Yavaş derlermiş. Nine Yavaş her şeyi ağır ağır yapar, ama her işi de en güzel şekilde bitirirmiş. Pamuk bütün bu dostlarını çok severmiş. Ama en çok da iyilik yapmayı severmiş. Çünkü annesi ona her gece yatarken şöyle dermiş: 'Pamuğum, iyilik küçük bir tohum gibidir. Sen onu bir yere ekersin, sonra büyür, büyür, kocaman bir ağaç olur. O ağacın gölgesinde başkaları da serinler.' Pamuk bu sözleri çok severmiş ama tam olarak anlamazmış. 'İyilik nasıl tohum olur ki anneciğim?' diye sorarmış. Annesi de gülümseyerek, 'Bir gün anlayacaksın canım,' dermiş.

Bir sabah Pamuk her zamanki gibi erkenden uyanmış. Gökyüzüne bakmış, küçük şükrünü etmiş, sonra da zıplaya zıplaya vadiye inmiş. O gün hava biraz farklıymış. Bulutlar gökyüzünde tembel tembel dolaşıyormuş, rüzgâr ise çimenleri usulca okşuyormuş. Pamuk yürürken bir ses duymuş. İnce, titrek bir sesmiş bu. Sanki birisi ağlıyormuş gibi. Pamuk durmuş, kulaklarını dikmiş. Ses bir çalılığın arkasından geliyormuş. Yavaşça, korkmadan yaklaşmış. Çalılığın arkasında küçücük bir serçe varmış. Kanadı sarkmış, tüyleri darmadağın olmuş, gözlerinden minicik damlalar süzülüyormuş. 'Merhaba küçük serçe,' demiş Pamuk yumuşacık bir sesle. 'Neden ağlıyorsun?' Serçe başını kaldırmış. 'Ben... ben uçarken yoruldum. Kanadım da biraz acıyor. Yuvama dönemiyorum. Yuvam şu uzaktaki ağacın tepesinde. Annem beni bekliyordur.' Pamuk'un kalbi sızlamış. Küçücük yüreği o kadar üzülmüş ki, ne yapacağını bilememiş. Sonra annesinin sözleri aklına gelmiş. 'İyilik küçük bir tohum gibidir.' Belki de şimdi bir tohum ekme zamanıymış. 'Üzülme küçük serçe,' demiş Pamuk. 'Ben sana yardım ederim. Sırtıma çık, seni yuvana götüreyim.' Serçe önce inanamamış. 'Ama ben seni tanımıyorum bile. Bana neden yardım ediyorsun?' Pamuk gülümsemiş. 'Annem bana iyilik yapmayı öğretti. Hem sen üzgünsün, ben de seni mutlu görmek istiyorum.' Serçe minicik kanatlarını çırparak Pamuk'un yumuşacık sırtına tünemiş. Pamuk yavaş yavaş, çok dikkatli adımlarla yürümeye başlamış. Serçenin düşmemesi için sallanmamaya özen göstermiş. Yol uzunmuş, ama Pamuk hiç şikâyet etmemiş. Yolda Dede Yünlü'ye rastlamışlar. Dede Yünlü onları görünce hafifçe gülümsemiş. 'Ne yapıyorsun böyle Pamuğum?' diye sormuş. 'Bu küçük serçenin kanadı acımış Dede Yünlü. Onu yuvasına götürüyorum.' Dede Yünlü başını sallamış. 'Aferin sana küçük Pamuk. Bilir misin, kalbi temiz olanların yaptığı her iyilik, gökyüzüne bir yıldız olarak çizilirmiş.' Pamuk şaşırmış. 'Sahi mi Dede Yünlü?' 'Sahi sahi. Ama unutma, iyilik yaparken karşılık beklemeyeceksin. Sadece kalbinden geldiği için yapacaksın.' Pamuk başını sallamış, sonra da yoluna devam etmiş. Sırtındaki küçük serçe ise minicik bir sesle: 'Teşekkür ederim Pamuk. Sen çok iyi bir kuzucuksun,' demiş. Pamuk biraz daha yürüdükten sonra büyük ağacın altına varmış. Ama yuva o kadar yüksekteymiş ki, Pamuk oraya nasıl ulaşacağını bilememiş. Tam o sırada hızlı hızlı bir ses duyulmuş. Fındık koşarak yanlarına gelmiş. 'Ne oldu arkadaşlar? Bir sorun mu var?' Pamuk durumu anlatmış. Fındık düşünmüş, düşünmüş, sonra parmağını şaklatmış. 'Buldum! Ben ağaca tırmanırım. Serçeyi sırtıma alıp yuvasına bırakırım.' 'Ama sen tavşansın Fındık, ağaca tırmanabilir misin?' diye sormuş Pamuk. 'Denemekten zarar gelmez,' demiş Fındık. Ama denediğinde sürekli kayıyormuş ağaçtan. Üç kez denemiş, üç kez de aşağı kaymış. Yine de gülümsüyormuş. O sırada Nine Yavaş ağır ağır yanlarına gelmiş. Olanları görmüş, başını kabuğundan çıkarıp şöyle demiş: 'Çocuklar, her sorunun bir çözümü vardır. Gelin biraz düşünelim. Pamuk, sen sırtını ağaca dayar mısın? Fındık, sen Pamuk'un sırtına çık. Belki o zaman yuvaya ulaşabilirsin.' Üçü de bu fikri çok beğenmiş. Pamuk sırtını ağacın gövdesine dayamış. Fındık dikkatlice Pamuk'un sırtına çıkmış, sonra da kollarını uzatmış. Tam yuvaya ulaşamıyormuş ama biraz daha yakınmış. O sırada gökyüzünden tatlı bir rüzgâr esmiş. Sanki birisi onlara yardım ediyormuş gibi. Bir dal eğilmiş, serçenin yuvası tam Fındık'ın eline gelmiş. Fındık küçük serçeyi yavaşça yuvasına bırakmış. Yuvada bekleyen anne serçe yavrusunu görünce cıvıl cıvıl ötmeye başlamış. 'Ah yavrucuğum, sana ne oldu böyle? Çok merak ettim seni!' Küçük serçe annesine sarılmış, sonra da aşağıdaki dostlarına seslenmiş: 'Pamuk, Fındık, Nine Yavaş! Hepinize çok teşekkür ederim! Sizi hiç unutmayacağım!'

Pamuk, Fındık ve Nine Yavaş ağacın altında durmuş, yukarıya bakıyorlarmış. Üçünün de yüzünde kocaman bir gülümseme varmış. Pamuk'un kalbi öyle bir hisle dolmuş ki, sanki içinde küçücük bir güneş doğmuş gibiymiş. 'Bu his ne kadar güzelmiş,' demiş Pamuk usulca. 'Annem haklıymış. İyilik yapmak insanı içten içe ısıtıyormuş.' Nine Yavaş ağır ağır başını sallamış. 'İşte küçük Pamuk, sen bugün ilk tohumunu ektin. O tohum büyüyecek, kök salacak, bir gün kocaman bir ağaç olacak.' Fındık da neşeyle zıplamış. 'Hem de tek başına değil! Biz birlikte yardım ettik. İyilik birlikte yapılınca daha da güzel oluyor.' Gün batmaya başlamış. Gökyüzü yine pembeye, mora boyanmış. Pamuk vadiye, annesinin yanına dönmek üzere yola koyulmuş. Yürürken içinden gökyüzüne baktığında bir an ona bir yıldız göz kırpmış gibi gelmiş. Belki de Dede Yünlü'nün dediği gibi, bugün ettiği iyilik gökyüzüne bir yıldız olarak çizilmiş. Annesi Yumak, vadinin girişinde onu bekliyormuş. Pamuk'u görünce koşmuş, yumuşacık burnunu ona dayamış. 'Pamuğum benim, neredeydin? Seni merak ettim.' Pamuk bütün olanları anlatmış. Annesi onu dinlerken gözleri parlıyormuş. Pamuk bittiğinde annesi onu yumuşacık diliyle yalamış. 'Ah benim küçük kuzum, sen bugün çok güzel bir şey yaptın. Biliyor musun, küçük serçenin annesi seni dua ediyordur şimdi. Ve bil ki, kalbi temiz olanların duası hep kabul olurmuş.' Pamuk başını annesinin göğsüne yaslamış. Gökyüzüne bakmış, yıldızlar bir bir görünmeye başlamış. 'Anneciğim,' demiş usulca, 'ben de dua ediyorum. Bütün küçük serçeler, bütün küçük tavşanlar, bütün yaşlı kaplumbağalar mutlu olsunlar diye. Herkes iyilik bulsun diye.' Annesi gülümsemiş. 'İşte benim güzel kuzum. Sen bugün hem iyilik yaptın, hem de dua etmeyi öğrendin. Bil ki, iyilik ve dua iki kardeş gibidir. Biri olmadan diğeri eksik kalır.' Pamuk o gece annesinin sıcacık tüylerine sokulurken anlamış ki, iyilik tıpkı bir tohum gibiymiş. Bir kez ekildi mi, dört bir yana kök salıyor, sonra da çiçek açıyormuş. Ve gökyüzü, kalbi temiz olanların duasını her zaman, ama her zaman duyuyormuş. Ve küçük Pamuk, o günden sonra her sabah uyandığında gökyüzüne bakar, küçük şükrünü eder, sonra da kendi kendine fısıldarmış: 'Bugün de bir tohum ekeceğim. Belki küçük, belki büyük. Ama mutlaka bir tohum.' Ve vadideki bütün hayvanlar uzun uzun yıllar boyunca mutlu mesut yaşamışlar. Çünkü onlar artık biliyormuş ki, iyilik paylaşıldıkça çoğalan tek hazineymiş.

Pamuk o gece annesinin sıcacık tüylerine sokulurken anlamış ki, iyilik tıpkı bir tohum gibiymiş. Bir kez ekildi mi, dört bir yana kök salıyor, sonra da çiçek açıyormuş. Ve gökyüzü, kalbi temiz olanların duasını her zaman, ama her zaman duyuyormuş.