Küçük Prens Ay'da

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün en parlak köşesinde, yumuşacık bulutların üstünde küçük bir prens yaşarmış. Adı Pıtırmış.

Bir varmış bir yokmuş, yıldızların fısıldaştığı upuzak bir gökyüzünde, pamuk şekeri bulutların üstünde küçük bir prens yaşarmış. Adı Pıtırmış. Pıtır'ın minik bir roketi varmış; roketi tıpkı bir armut gibi tombulmuş ve içi sıcacık kokarmış. Bir akşam Pıtır, gümüş gibi parlayan Ay'ı görmüş. 'Acaba orada kim var?' diye merak etmiş. Roketine binmiş, 'pıt pıt pıt' diye yıldızların arasından süzülmüş.

Ay'a indiğinde tozlar pamuk gibi yumuşakmış. Karşısında pembe pullu, minicik bir ejderha duruyormuş. Ejderhanın adı Cımbılmış. Cımbıl üzgünmüş, çünkü kuyruğunun ucundaki yıldız tozu sönmüş. Biraz ötede ise uzun boyunlu, sevecen bir dinozor otluyormuş; adı Uzomuş. Uzo, kuyruğuyla kraterlerin arasında saklanan ışıltılı taşları topluyormuş ama hepsini kendine ayırıyormuş. Pıtır, Cımbıl'ın hüzünlü gözlerine bakmış. Sonra Uzo'ya dönüp tatlı bir sesle, 'Acaba bir tanecik ışıltıyı arkadaşımıza verir misin?' demiş. Uzo önce duraksamış, taşlarına sarılmış. Ama Cımbıl'ın titreyen küçük kanatlarını görünce kalbi yumuşamış.

Uzo, en parlak taşını uzatmış. Cımbıl'ın kuyruğu yeniden 'pırıl' diye yanmış. Ay'ın üstü bir anda binlerce küçük kandille aydınlanmış gibi olmuş. Üçü el ele tutuşup ay tozunun üstünde halka olmuşlar. Pıtır roketine binip evine dönerken arkasından iki yeni dostu el sallamış. Anlamış ki, paylaşılan bir ışık, tek başına parlayandan çok daha sıcakmış.

Pıtır, paylaşmanın kalbini ısıttığını öğrenmiş. O günden sonra her akşam Ay'a el sallar, minik ejderha da ona pırıltılarla cevap verirmiş.