Küçük Prens Ay'da

Yıldızların birbirine masallar fısıldadığı, gökyüzünün kadifeden bir örtü gibi göründüğü zamansız bir diyarda, minicik bir gezegende yaşayan küçük bir prens varmış. Adı Poyraz'mış. Poyraz henüz altı bahar görmüş, saçları buğday tarlaları gibi sarı, gözleri ise gökyüzünün en berrak halini yansıtan iki damla suymuş.

Yıldızların birbirine masallar fısıldadığı, gökyüzünün kadifeden bir örtü gibi göründüğü zamansız bir diyarda, minicik bir gezegende yaşayan küçük bir prens varmış. Adı Poyraz'mış. Poyraz henüz altı bahar görmüş, saçları buğday tarlaları gibi sarı, gözleri ise gökyüzünün en berrak halini yansıtan iki damla suymuş. Poyraz'ın gezegeni o kadar küçükmüş ki, üzerinde sadece bir tane kristal ağaç, bir tane gümüş çeşme ve bir tane de sallanan sandalye varmış. Her sabah sandalyesine oturur, çeşmeden yıldız tozu karışmış su içer ve uzaklara bakarmış. Ama Poyraz'ın içinde büyük bir merak varmış. Kendi gezegeninin ötesinde neler olduğunu hep düşünürmüş. 'Acaba' demiş bir gün kendi kendine, 'şu karşıdaki yuvarlak, gümüş renkli komşu ne olabilir?' O komşu, kocaman bir Ay'mış. Poyraz'ın gezegeninden bakınca, sanki elini uzatsa dokunabilecekmiş gibi duruyormuş. Ay'ın yüzeyinde tuhaf, ışıltılı bir hareket dikkatini çekmiş. Sanki orada birisi yaşıyor gibiymiş. Poyraz o gece uyuyamamış. Yatağında dönüp durmuş, kristal ağacın dallarına asılı yıldız fenerleri hafifçe salınırken, aklına parlak bir fikir gelmiş. Gezegeninin altında sakladığı, dedesinden kalma minik bir uzay salıncağı varmış. Bu salıncak, kutup yıldızının ipiyle örülmüş sihirli bir taşıtmış. Sabah olur olmaz salıncağa atlayacak ve Ay'a doğru yol alacakmış.

Şafak sökerken Poyraz, kadife ceketini giymiş, kağıttan tacını başına yerleştirmiş ve salıncağa binmiş. Salıncak, gökyüzünde tıpkı sakin bir denizde süzülen bir kayık gibi ilerlemiş. Rüzgâr Poyraz'ın yanaklarına yıldız tozu serpmiş, kulaklarında ise uzayın o tatlı, mırıldanan şarkısı çınlamış. Uzun bir yolculuğun ardından Ay'a varmış. Ay'ın yüzeyi, dokunulduğunda avuç içinde eriyen kar gibi yumuşakmış. Her adımda ayakları hafifçe zıplıyor, sanki uçuyormuş gibi hissediyormuş. İşte tam o sırada, bir kraterin arkasından yuvarlanan lavanta rengi, minicik bir şey görmüş. Bu, bir ejderha yavrusuymuş! Ama korkulacak bir ejderha değil, avuç içi kadar, pulları pembe-mor karışımı, kanatları ise kelebek kanadı gibi ince ve şeffafmış. Ejderha yavrusu, Poyraz'ı görünce hıçkırarak ağlamaya başlamış. 'Neden ağlıyorsun küçük dostum?' diye sormuş Poyraz, dizlerinin üstüne çökerek. Ejderha yavrusu burnunu çekmiş: 'Adım Işıldak. Ailemi kaybettim. Onlar kuyruklu yıldızların arkasına saklambaç oynamaya gitmişlerdi, ama ben uyuyakalmışım. Şimdi onları nasıl bulacağımı bilmiyorum.' Poyraz bir an düşünmüş. Kendi gezegenine dönüp rahat sandalyesinde sallanmak varken, bu minik ejderhayı yalnız bırakamazmış. 'Merak etme' demiş, 'ben sana yardım edeceğim. Beraber ailelerini bulacağız.' Ama tam yola koyulacakları sırada bir sorun çıkmış. Işıldak, henüz uçmayı tam öğrenememiş bir yavruymuş ve Poyraz'ın salıncağına binmek istememiş. 'Ben ejderhayım!' diye direnmiş inatla, 'Ejderhalar salıncağa binmez, kendi kanatlarıyla uçar!' Kanatlarını çırpmış, çırpmış ama havalanamamış. Yine de kabul etmek istememiş. Poyraz önce sabırsızlanmış. 'Ama böyle çok yavaş gideriz' demiş. Işıldak somurtmuş, kraterin kenarına oturmuş ve kollarını göğsünde birleştirmiş. Poyraz o an anlamış ki, Işıldak'ı zorlarsa hiçbir yere varamayacaklarmış. Belki de mesele hızlı gitmek değil, birlikte gitmekmiş. Yanına oturmuş, elini onun minik sırtına koymuş. 'Haklısın' demiş yumuşak bir sesle, 'sen bir ejderhasın. Ben senin uçmanı beklerim. Ama izin verirsen, yorulduğunda salıncakta biraz dinlenebilirsin. Buna ne dersin?' Işıldak'ın gözleri parlamış. Bu teklif hoşuna gitmiş. Çünkü kimse ona ne yapması gerektiğini söylememiş, ona seçme hakkı verilmiş.

Böylece yola koyulmuşlar. Işıldak minicik kanatlarını çırparak Poyraz'ın yanı sıra uçmaya çalışıyor, ara sıra yoruldukça salıncağa tüneyip nefesleniyormuş. Poyraz da onun hızına ayak uyduruyor, hiç acele ettirmiyormuş. Yol boyunca Işıldak, Ay'ın gizli patikalarını, yıldız tozunun en tatlı olduğu köşeleri anlatmış. Poyraz da ona kendi gezegenindeki kristal ağacın hikâyesini fısıldamış. Derken uzaktan, gümüş rengi bir bulutun ardında kıkırdaşan sesler duymuşlar. Kuyruklu yıldızların arkasına saklanmış ejderha ailesi, saklambaç oyununa öyle dalmışlar ki, küçük Işıldak'ın uyuyakaldığını çok geç fark etmişler. Anne ejderha, Işıldak'ı görünce sevinçten kanatlarını çırpmış, gözlerinden inci gibi damlalar dökülmüş. Işıldak koşarak annesine sarılmış, sonra dönüp Poyraz'a bakmış. 'Bu benim en iyi arkadaşım' demiş gururla. 'Beni dinledi. Bana kim olduğumu unutturmadı.' Anne ejderha, Poyraz'a doğru eğilmiş ve onun kağıttan tacına minik bir Ay tozu öpücüğü kondurmuş. O günden sonra o taç, karanlıkta usulca parıldarmış. Poyraz gezegenine dönerken kalbi bir kuş gibi hafiflemişmiş. O günden sonra Poyraz, her gece penceresinden Ay'a el sallar, Işıldak'a ise gökyüzünün en parlak ejderhası olduğunu fısıldarmış. Anlamış ki, bir dostun kalbini kazanmak için ona hükmetmek değil, onu dinlemek gerekirmiş. Ve minicik gezegeninde, kocaman bir sevgiyle uyuyakalmış.

O günden sonra Poyraz, her gece penceresinden Ay'a el sallar, Işıldak'a ise gökyüzünün en parlak ejderhası olduğunu fısıldarmış. Anlamış ki, bir dostun kalbini kazanmak için ona hükmetmek değil, onu dinlemek gerekirmiş. Ve minicik gezegeninde, kocaman bir sevgiyle uyuyakalmış.