Küçük Prens ve Dinozor

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün uçan kayalarla dolu olduğu, ormanların kocaman eğreltiotlarıyla kapladığı çok ama çok eski bir zamanda, küçük bir prens yaşarmış. Adı Aren'miş. Aren, henüz dokuz yaşında olmasına rağmen bir gün kralın yerine geçecek olan, meraklı mı meraklı bir çocukmuş.

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün uçan kayalarla dolu olduğu, ormanların kocaman eğreltiotlarıyla kapladığı çok ama çok eski bir zamanda, küçük bir prens yaşarmış. Adı Aren'miş. Aren, henüz dokuz yaşında olmasına rağmen bir gün kralın yerine geçecek olan, meraklı mı meraklı bir çocukmuş. Aren'in yaşadığı taş saray, yemyeşil bir vadinin tam ortasındaymış. Sarayın pencerelerinden bakıldığında uzaklarda yürüyen kocaman gölgeler görünürmüş. Bu gölgeler, o çağın en görkemli canlıları olan dinozorlara aitmiş. Kimi boynu bulutlara değecek kadar uzunmuş, kimi sırtında yelpaze gibi pullar taşırmış, kimi de küçücük ayaklarıyla çiçekten çiçeğe sekermiş. Krallıkta bir kural varmış: Hiç kimse vadinin öbür yakasındaki Sisli Orman'a geçmezmiş. 'Orası dinozorların evi' derlermiş, 'Onların huzurunu bozmamak gerek.' Aren bu kuralı bilirmiş bilmesine ama içindeki merak böğürtlen tohumu gibi büyüyüp duruyormuş. Bir sabah, çiy taneleri henüz otların ucunda titrerken, Aren elinde küçük bir bohçayla saray bahçesine inmiş. Bohçanın içinde bir parça bal ekmeği, bir avuç ceviz ve annesinin ördüğü yün bir atkı varmış. 'Sadece bir bakacağım,' diye fısıldamış kendi kendine, 'sadece bir tanesini yakından göreceğim, sonra hemen döneceğim.' Vadiyi bölen ince derenin üzerindeki yosunlu taşlardan atlaya zıplaya geçmiş. Karşı kıyıya ayak bastığında, havanın kokusu bile değişmiş gibi gelmiş ona. Burası nemli toprak, ezilmiş yaprak ve uzaklardan gelen tatlı bir reçine kokuyormuş. Eğreltiotları o kadar büyükmüş ki Aren'in başının üstünde kocaman yeşil bir çatı oluşturuyormuş.

Aren, kalbi tıpkı küçük bir davul gibi vururken sessizce ilerlemiş. Az sonra bir açıklığa varmış. Açıklığın ortasında, devrilmiş kocaman bir ağaç gövdesinin yanında bir şey kıpırdıyormuş. Aren önce bunun bir kuş olduğunu sanmış. Ama yaklaşınca gözleri faltaşı gibi açılmış. Karşısında bir dinozor yavrusu varmış! Boyu Aren'in beli kadarmış, derisi yosun yeşili, gözleri ise bal renginde parlıyormuş. Uzun boynunu ağacın altına sokmuş, bir şeyleri kurtarmaya çalışıyormuş. Aren biraz daha yaklaşınca anlamış: Yavrunun arka ayağı, devrilmiş gövdenin altındaki kalın bir köke sıkışmış kalmış. Dinozor yavrusu Aren'i görünce ürkmüş, küçük bir 'pıt' sesi çıkarmış. Bu ses ne korkutucuymuş ne de tehditkârmış; tıpkı yardım isteyen bir bebeğin mırıltısına benziyormuş. 'Korkma,' demiş Aren yumuşak bir sesle, 'sana zarar vermeye gelmedim.' Yavaşça çömelmiş ve bohçasından bal ekmeğini çıkarmış. Bir parça koparıp yavrunun önüne bırakmış. Yavru önce kokladıktan sonra ekmeği usulca dilinin ucuyla almış. Aren gülümsemiş. 'Sana Pati diyebilir miyim?' diye sormuş, 'Çünkü minicik patilerin var.' Aren kökü çekmeye çalışmış ama kök çok kalın, kendisi ise çok küçükmüş. Ne yapsa olmuyormuş. Tam o sırada yerden hafif bir titreşim gelmeye başlamış. Sonra biraz daha güçlü, sonra biraz daha. Aren'in kalbi yine davul gibi vurmaya başlamış. Ağaçların ardından kocaman, upuzun bir boyun belirmiş. Pati'nin annesiymiş bu! Boyu sarayın kulesi kadar uzun, gözleri ise tıpkı yavrusununki gibi balrengiymiş. Koca dinozor, Aren'i görünce duraksamış. Onu süzmüş, sonra yavrusuna bakmış. Aren bir an için kaçmayı düşünmüş ama kaçmamış. Ayağa kalkmış, ellerini iki yana açmış ve titreyen bir sesle, 'Ben Pati'ye yardım etmeye çalışıyordum,' demiş, 'ayağı sıkışmış. Ama gücüm yetmiyor. Lütfen siz yardım eder misiniz?' Koca dinozor uzun bir süre Aren'e bakmış. Sonra başını eğmiş, kocaman boynunu uzatıp burnunu nazikçe Aren'in omzuna değdirmiş. Sıcacık bir nefes Aren'in saçlarını dalgalandırmış. Sonra anne dinozor, ağzıyla devrilmiş gövdeyi tutup hafifçe kaldırmış. Aren hemen koşmuş ve Pati'nin ayağını dikkatlice çekip kurtarmış. Pati özgür kalınca sevinçten zıplamış, annesinin etrafında dönüp durmuş. Sonra koşa koşa Aren'in yanına gelmiş, küçük başını çocuğun göğsüne yaslamış. Aren öyle gülmüş, öyle gülmüş ki, gülüşü eğreltiotlarının arasında çın çın ötmüş.

Aren saraya döndüğünde güneş artık vadinin üzerinde altın bir örtü gibi yayılıyormuş. Annesi onu kapıda karşılamış. Aren bütün olanları bir solukta anlatmış. Annesi önce kaşlarını çatmış, kuralı çiğnediği için biraz üzülmüş. Ama Aren elini tutup, 'Anne,' demiş, 'biz onların evine geçmiyoruz diye onları tanımıyoruz. Tanımayınca da korkuyoruz. Oysa Pati'nin annesi bana zarar vermedi, ben de ona. Birbirimize yardım ettik.' Kraliçe oğlunun bu sözlerine şaşırmış. O akşam kralla uzun uzun konuşmuşlar. Ertesi gün kral, krallığın bütün halkını sarayın önüne çağırmış. Aren'in elinden tutup yanına almış ve şöyle demiş: 'Oğlum bugün bana çok önemli bir şey öğretti. Biz yıllardır Sisli Orman'ın komşularını uzaktan izledik ama hiç tanımadık. Bundan böyle vadinin iki yakası arasında bir köprü kuracağız. Saygıyla, sessizce, onların huzurunu bozmadan tanışacağız.' Günler içinde tahta bir köprü inşa edilmiş. Aren her sabah o köprüden geçip Pati'yi ziyaret edermiş. Bohçasında bazen ekmek, bazen elma, bazen de annesinin bahçeden topladığı taze otlar olurmuş. Pati de büyüdükçe Aren'i sırtına alır, vadinin en yüksek tepelerine çıkarırmış. Oradan bakınca dünya hem kocaman hem de minicik görünürmüş. Bir akşam Aren ve Pati, dev bir eğreltiotunun altında yan yana otururken Aren bir şey fark etmiş: Pati artık ondan çok daha büyükmüş. Ama bu, hiçbir şeyi değiştirmemiş. Pati başını yine eskisi gibi Aren'in omzuna yaslıyormuş. Çünkü dostluk, boyların değil, kalplerin meselesiymiş.

O günden sonra Aren'in odasında her gece bir kandil yanarmış. Bu kandil, yalnız kalanlara 'Buradayım, korkma' demenin bir yoluymuş. Krallıkta artık kimse büyük olanlardan çekinmez, küçük olanları da küçümsemezmiş. Çünkü herkes öğrenmiş ki dostluk, boyların değil, kalplerin birbirine değdiği yerde başlarmış. Ve Aren ile Pati, eğreltiotlarının arasında her akşam buluşup yıldızları sayarken, gerçek bir prensin tacının altın değil, şefkatten yapıldığını bütün dünyaya göstermişler.