Küçük Sincabın Sözü

Ormanın en yumuşak köşesinde, yaprakların birbirine 'günaydın' fısıldadığı bir yerde, minik bir sincap yaşarmış. Adı Fındık'mış. Fındık, kabarık kuyruğu ve ışıl ışıl gözleriyle herkesin sevgilisiymiş. Ama küçük bir huyu varmış: söz verdiği şeyleri unutuverirmiş. Bir gün annesi ona küçük bir kovacık uzatmış ve 'Bugün senin de bir işin olsun ister misin, yavrum?' diye sormuş. Fındık heyecanla başını sallamış. İşte o gün, minik bir sincabın kocaman bir söz tutma yolculuğu başlamış.

Bir varmış, bir yokmuş. Ormanın en yumuşak, en yeşil köşesinde, yaprakların birbirine sabahları 'günaydın', akşamları 'iyi geceler' fısıldadığı bir ağacın kovuğunda minicik bir sincap yaşarmış. Adı Fındık'mış. Fındık, avucunuza sığacak kadar küçükmüş. Kürkü sonbahar yapraklarının rengindeymiş; turuncuyla kahverenginin en sıcak tonu. Kuyruğu ise sanki bir bulut parçası kadar kabarıkmış. Gözleri iki minik damla gibi parıldarmış. Onu gören her orman sakini, 'Aa, Fındık geliyor!' diye gülümsermiş. Fındık, annesiyle birlikte kocaman bir meşe ağacının kovuğunda yaşarmış. Kovuğun içi öyle sıcak, öyle mis kokuluymuş ki... İçeri girdiğinizde burnunuza önce kuru yaprakların, sonra taze fındıkların, en son da annesinin taradığı yumuşak yosunların kokusu gelirmiş. Duvarlarda minicik raflar varmış. O raflara Fındık'ın annesi, kışlık yiyecekleri özenle dizermiş. Fındık'ın en sevdiği şey ormanda koşuşturmakmış. Bir daldan öbürüne atlar, yerdeki minik böceklerle selamlaşır, dere kenarında suya patisini batırıp 'ıslak-kuru' oyunu oynarmış. Ama Fındık'ın küçücük bir huyu varmış. Öyle büyük bir kusur değilmiş belki, ama minik yüreğine sığmayacak kadar da önemliymiş: Fındık, söz verdiği şeyleri çabucak unutuverirmiş. Mesela bir gün, komşusu Kirpi Teyze ona 'Fındık'çığım, şu minik sepeti akşama kadar bana geri getirir misin?' demiş. Fındık, 'Söz, Kirpi Teyze!' demiş ama sepet üç gün onun kovuğunda unutulmuş. Bir başka gün, Tavşan Amca ona 'Sen benim havuç bahçemin yanından geçerken, bir bakıver, tavşancıklar oynuyor mu?' demiş. Fındık yine 'Söz!' demiş ama yolda kelebek görünce bahçeyi bile unutmuş. Annesi bu durumu fark edermiş elbette. Ama ona kızmazmış. Sadece yumuşacık patisiyle Fındık'ın başını okşar, 'Yavrum, söz vermek küçük bir şey değildir. Sözler, kalbin elinden çıkan minik kuşlar gibidir. Bırakırsan uçar giderler, ama tutarsan ömür boyu senin dostun olurlar' dermiş. Fındık bu sözleri dinlermiş dinlemesine de, aklı hemen başka bir yere kayıvermiş. Kâh bir yaprak dönerek yere düşermiş, kâh uzaktan bir kuş ötüvermiş... İşte Fındık'ın minik kafası da hemen o tarafa gidivermiş. Bir sabah, ormanın üstüne öyle güzel bir ışık düşmüş ki, sanki her yaprak ayrı ayrı gülümsüyormuş. Fındık, kovuğun ağzından başını uzatmış, patilerini gerinmiş, burnunu havaya dikip mis kokuları içine çekmiş. Tam dışarı fırlayacakken, annesi onu şefkatle çağırmış: 'Fındık, yavrum. Gel bakayım buraya.' Fındık zıplaya zıplaya annesinin yanına gitmiş. Annesi, örgülü minik bir kova uzatmış ona. Kova, sarmaşık dallarından örülmüş, içi de yumuşacık yosunla döşenmişmiş. 'Bugün senin de bir işin olsun ister misin, yavrum?' diye sormuş annesi. Sesi öyle sıcakmış ki, Fındık'ın minik yüreği kıpır kıpır olmuş.

Fındık heyecanla başını sallamış. Kocaman bir sincap gibi hissetmiş kendini. 'İster miyim! Ne yapacağım anneciğim?' demiş. Annesi kovayı ona uzatmış: 'Bugün ormanın dört köşesinden dört şey getirmeni istiyorum. Kış yaklaşıyor, kovuğumuzu hazırlamamız gerek. Dinle beni şimdi, dikkatlice dinle...' Fındık kulaklarını dimdik yapmış. Annesi tek tek saymış: 'Önce doğu yamacına gideceksin. Oradaki dut ağacının altından üç tane olgun palamut toplayacaksın. Sonra kuzeydeki dere kenarına ineceksin. Orada Su Kaplumbağası Nine'nin sana vereceği bir tutam kuru ot var, onu alacaksın. Sonra batı çayırına gidip Arı Dede'den bir damla bal isteyeceksin; balı bu minik kâseye koyacak sana. En son da güney tarafındaki çam ağacının altına gidip üç tane çam kozalağı toplayacaksın. Hepsini bu kovaya koyup akşam olmadan geri döneceksin. Söz verir misin?' Fındık gözlerini kocaman açmış. 'Söz veriyorum anneciğim! Palamut, kuru ot, bal, kozalak. Palamut, kuru ot, bal, kozalak!' diye tekrarlamış. Annesi gülümsemiş ve onun alnından öpmüş. 'Haydi, yolun açık olsun yavrum. Unutma, sözünü kovanın içinde taşı, tıpkı en sevdiğin fındığı sakladığın gibi.' Fındık kovacığı sırtlanmış, kuyruğunu havaya dikmiş ve zıp zıp ormana dalmış. Sabah güneşi yapraklardan süzülüp yere altın lekeler bırakıyormuş. Fındık ilk önce doğu yamacına doğru yol almış. Yol boyunca kendi kendine şarkı söylemiş: 'Palamut, kuru ot, bal, kozalak! Palamut, kuru ot, bal, kozalak!' Dut ağacının altına vardığında, gerçekten de üç tane kocaman, parlak palamut duruyormuş yerde. Fındık onları tek tek toplamış, minik patileriyle kovaya yerleştirmiş. 'Bir tamam!' demiş kendi kendine, gururla. Sonra kuzeye, dere kenarına doğru yönelmiş. Ama tam derenin yakınına geldiğinde, suyun üstünde parlayan güneş ışıklarını görmüş. Işıklar suyun üstünde dans ediyormuş sanki. Fındık büyülenmiş gibi durmuş. Bir taş almış, suya atmış. 'Cup!' diye bir ses çıkmış. Sonra bir taş daha, sonra bir tane daha... Öyle eğlenmiş ki, neredeyse görevini unutacakmış. Ama tam o sırada, derenin öbür kıyısından tatlı bir ses gelmiş: 'Fındık, sen misin evladım?' Su Kaplumbağası Nine'ymiş bu. Yaşlı bir kaplumbağa, sırtında yosun tutmuş kabuğuyla ağır ağır yürüyormuş. Fındık utanarak toparlanmış. 'Ben geldim Nine, kuru otları almaya!' Nine gülümsemiş, minik bir demet kuru otu ona uzatmış. Otlar öyle güzel kokuyormuş ki, sanki bütün yazın güneşini içine çekmiş gibi. Fındık otları kovaya yerleştirmiş, Nine'ye teşekkür etmiş ve tekrar yola koyulmuş. 'İki tamam! Şimdi bal, sonra kozalak!' diye tekrarlamış. Batı çayırına doğru koşarken, yolda rengârenk bir kelebekle karşılaşmış. Kelebeğin kanatları öyle güzelmiş ki, Fındık bir an duraklamış. Ama sonra 'Hayır, ben söz verdim' demiş kendi kendine. 'Kelebek kardeş, seninle sonra oynarım!' diye seslenmiş ve koşmaya devam etmiş. Arı Dede'nin kovanı, kocaman bir ıhlamur ağacının dalındaymış. Fındık ağacın altına gelip nazikçe seslenmiş: 'Arı Dede, Arı Dede! Ben Fındık. Annem sizden bir damla bal istemiş.' Arı Dede vızıldayarak aşağı inmiş. Beyaz bıyıkları vardı sanki, o kadar yaşlıymış. 'Aa, küçük Fındık! Buyur bakalım kâseni.' Fındık kâseyi uzatmış. Arı Dede minicik bir damla balı kâseye damlatmış. Bal öyle altın renginde, öyle parlakmış ki, Fındık bir an nefesini tutmuş. Kokusu... Aman ne koku! Sanki bütün çiçekler bir araya gelmiş de dans ediyormuş burnunda. 'Teşekkür ederim Arı Dede!' demiş Fındık. 'Üç tamam! Şimdi sadece kozalak kaldı!'

Fındık güney tarafına doğru koşmaya başlamış. Ama içinden bir ses ona 'Ne kadar da iyi gidiyorsun, biraz dinlensen olur' diyormuş. Yol üstündeki yumuşak bir yosun yığınına oturmuş. Kova yanında, o da sırtüstü uzanmış, gökyüzüne bakmış. Bulutlar dolaşıyormuş yukarıda. Biri tavşana, biri balığa benziyormuş... Tam gözleri kapanacakken, uzaktan bir 'çıt' sesi gelmiş. Fındık irkilmiş. Aşağı bakmış: az kalsın kovadaki bal kâsesi yan yatacakmış! Fırlamış yerinden. 'Aman aman!' demiş. 'Az daha sözümü düşürüyordum!' Kovayı iki patisiyle sıkıca tutmuş, sanki içinde en değerli hazine varmış gibi. Ve o an anlamış: annesinin dediği doğruymuş. Söz vermek, kalbin elinden çıkan minik kuşlar gibiymiş. Dikkat etmezsen uçup gidiveriyorlarmış. Güneye doğru daha kararlı bir şekilde yürümeye başlamış Fındık. Bu sefer ne kelebek onu durdurabilmiş, ne dereye atılacak taşlar, ne yumuşacık yosunlar. Kocaman çam ağacının altına vardığında, üç tane iri, güzel kozalak bulmuş. Onları da tek tek toplayıp kovaya yerleştirmiş. 'Dört tamam!' demiş, gözleri ışıl ışıl. Güneş ağaçların arasından süzülüp batıya doğru eğilmeye başlamışken, Fındık kovuğuna doğru koşuyormuş. Ne kaybetmiş, ne unutmuş, ne dökmüş... Her şey tamammış. Kovuğun ağzına vardığında, annesi onu bekliyormuş. Fındık kovayı gururla annesine uzatmış. Annesi kovanın içine bakmış: üç palamut, bir tutam kuru ot, minik bir kâse dolusu bal ve üç kozalak. Hepsi tam tamına yerindeymiş. Annesi gülümsemiş. Ama sadece kovayı görünce değil; Fındık'ın gözlerindeki o yeni ışığı görünce gülümsemiş. Onu kollarına almış, kabarık kuyruğunu okşamış. 'Bugün bana bir kova dolusu erzak getirdin yavrum. Ama ondan daha kıymetli bir şey getirdin: tutulmuş bir söz.' Fındık başını annesinin göğsüne yaslamış. 'Anne,' demiş minicik sesiyle, 'sözler gerçekten de küçük kuşlar gibiymiş. Bir kere düşürünce zor yakalanıyorlarmış. Ama sıkı sıkı tutunca... insan kendini çok büyük hissediyor.' Annesi onun alnından öpmüş. Dışarıda akşam olmuş, ormanın üzerine yumuşacık bir mor renk çökmüş. Ateşböcekleri yavaş yavaş uyanıp minicik fenerlerini yakmışlar. Kovuğun içinde ise balın, kuru otun ve palamudun karışık kokusu dolaşıyormuş. O gece Fındık, kabarık kuyruğunu battaniye gibi üstüne çekip uyurken, rüyasında minik kuşlar görmüş. Hepsi onun avuçlarının içinde uyuyormuş; hiçbiri uçup gitmemiş.

O günden sonra Fındık, ne zaman biri ona bir iş verse, minik patisini kalbinin üstüne koyar, 'Söz veriyorum' dermiş. Ve sözünü tıpkı en sevdiği fındığı sakladığı gibi, hiç düşürmeden, hiç unutmadan taşırmış. Orman da onun bu minik ama kocaman yüreğine gülümsermiş. Çünkü ormanın en güzel şarkısı, tutulmuş sözlerin şarkısıymış.