Küçük Tavşanın Kalbi

Bir varmış bir yokmuş. Yumuşacık otların büyüdüğü, ılık rüzgarların estiği bir ormanın tam ortasında, kulakları pamuk gibi yumuşak bir küçük tavşan yaşarmış. Adı Pıtırmış. Pıtır, sabahları çiy damlalarıyla yıkanır, akşamları ise yıldızlara 'iyi geceler' dermiş.

Bir varmış bir yokmuş. Yumuşacık otların büyüdüğü, ılık rüzgarların estiği bir ormanın tam ortasında, kulakları pamuk gibi yumuşak bir küçük tavşan yaşarmış. Adı Pıtırmış. Pıtır, sabahları çiy damlalarıyla yıkanır, akşamları ise yıldızlara 'iyi geceler' dermiş. Pıtır çok neşeli bir tavşanmış. Hoplaya zıplaya koşmayı, papatyaların arasında yuvarlanmayı, dere kenarında su şıpırtılarını dinlemeyi çok severmiş. Ama Pıtır'ın bir huyu varmış: hep çok hızlıymış. O kadar hızlı koşar, o kadar hızlı konuşurmuş ki, bazen etrafındaki küçük dostlarını fark etmezmiş. Bir sabah yine zıplaya zıplaya koşarken, yolun ortasında küçük, yuvarlak bir taş görmüş. 'Aaa, ne tatlı bir taş!' demiş ve üstünden atlayıp gitmiş.

Ama o gördüğü şey aslında bir taş değilmiş. Minicik bir kaplumbağaymış. Adı Tomboş'muş. Tomboş, kabuğunun içinde küçücük başını sallamış ve içini çekmiş. 'Yine kimse beni görmedi,' demiş usulca. Pıtır biraz ileride durmuş. Kulakları diken diken olmuş. Sanki arkasından küçük bir iç çekiş duymuş gibi gelmiş. Geri dönmüş, hopla zıpla taşın yanına gelmiş. Bir de bakmış ki taş değil, kocaman gözlü, utangaç bir kaplumbağa! 'Sen taş değilmişsin!' demiş Pıtır şaşkınlıkla. Tomboş başını biraz daha çıkarmış. 'Hayır,' demiş yumuşacık bir sesle. 'Ben Tomboş'um. Ama herkes çok hızlı geçiyor. Kimse durup bana bakmıyor.' Pıtır'ın küçük kalbi cızırdamış. Demek o da hızla geçenlerden biriymiş. Tomboş'un yanına oturmuş, otların üstüne. 'Özür dilerim,' demiş. 'Ben de seni görmemiştim.' Tomboş gülümsemiş. Kaplumbağa gülümsemesi çok yavaşmış ama çok tatlıymış. O an Pıtır, Tomboş'un nereye gittiğini sormuş. Tomboş, derenin kenarındaki büyük yaprağın altına gitmek istediğini, çünkü orada en lezzetli yoncaların olduğunu söylemiş. Ama yol uzunmuş ve adımları küçücükmüş. Pıtır bir an düşünmüş. Sonra kulaklarını oynatmış ve 'Birlikte gidelim mi?' demiş. Tomboş'un gözleri parlamış. 'Ama ben çok yavaşım, sen sıkılırsın.' Pıtır kıkırdamış. 'O zaman ben de yavaşlarım.'

Ve gerçekten de yavaşlamış. Hoplamayı bırakmış, yürümüş. Tomboş'un her adımına eşlik etmiş. Yol boyunca hiç fark etmediği şeyler görmüş: bir karıncanın taşıdığı kırıntıyı, bir uğur böceğinin yapraktaki yolculuğunu, çiçeklerin içinden gelen tatlı kokuyu. 'Vay canına,' demiş Pıtır. 'Yavaş gidince orman bambaşka oluyormuş!' Tomboş başını sallamış. 'Evet,' demiş. 'Yavaş gidenler, küçük güzellikleri görür.' Sonunda dereye varmışlar. Büyük yaprağın altındaki yoncalar gerçekten de mis gibi kokuyormuş. Birlikte yemişler, birlikte gülmüşler. Pıtır o gün yeni bir arkadaş kazanmış, Tomboş ise kendini ilk kez görünmüş hissetmiş.

O günden sonra Pıtır, ormandaki her küçük sese kulak vermeyi öğrenmiş. Bir yaprağın titreyişine, bir karıncanın yorgunluğuna, bir arkadaşın sessizliğine... Çünkü anlamış ki, dinlemek de tıpkı sarılmak gibi sıcacık bir şeymiş. Ve orman, içinde böyle yumuşak bir kalp taşıdığı için her zamankinden daha mutlu uyumuş.