Küçük Tavşan Pamuk

Yumuşacık tüylü, pembe burunlu küçük bir tavşan varmış. Adı Pamukmuş. Pamuk, yuvasının önündeki çimenlerde zıplamayı çok severmiş.

Bir varmış bir yokmuş, yumuşacık tüylü, pembe burunlu küçük bir tavşan varmış. Adı Pamukmuş. Pamuk, yuvasının önündeki yemyeşil çimenlerde sabahtan akşama kadar zıp zıp zıplarmış. Annesi ona her sabah taptaze bir havuç verirmiş. Pamuk havucunu kokladığında burnu kıpır kıpır oynarmış. Bir gün yine annesi en güzel, en turuncu havucu uzatmış ona. 'Afiyet olsun yavrum,' demiş.

Pamuk havucuyla birlikte çimenlere koşmuş. Tam bir ısırık alacakken karşısına ufacık bir kirpi çıkmış. Kirpinin gözleri havuca dalmış, küçük karnı guruldamış. Az ötede de minik bir tarla faresi, bıyıklarını oynatarak Pamuk'a bakıyormuş. Pamuk önce havucunu sıkıca tutmuş. 'Bu benim,' diye düşünmüş. Ama kirpinin üzgün bakışları ve farenin kısık sesi içini cızlatmış. Bir an durmuş, havucuna bakmış, sonra arkadaşlarına. Yapraklar hafifçe hışırdamış, sanki ona bir şey fısıldıyormuş gibi. Pamuk derin bir nefes almış ve havucu üç eşit parçaya bölmüş. Bir parçayı kirpiye, bir parçayı fareye uzatmış.

Kirpi sevinçten dikenlerini titretmiş, fare neşeyle zıplamış. Üçü birlikte çimenlere oturup havuçlarını mışıl mışıl yemişler. Pamuk'un payı küçücük kalmış ama kalbi kocaman olmuş. Gülüşmeleri çiçeklerin arasında çın çın ötmüş. Akşam yuvasına dönerken iki yeni arkadaşı onu yuvasının kapısına kadar geçirmiş. Pamuk o gece yastığına başını koyduğunda hâlâ gülümsüyormuş.

O günden sonra Pamuk, paylaşmanın kalbini ısıttığını öğrenmiş. Arkadaşlarıyla birlikte gülmenin, tek başına en tatlı havucu yemekten bile güzel olduğunu anlamış.