Küçük Tavşan ve Havuç

Yumuşacık tüylü, pembe burunlu küçük bir tavşan varmış. Adı Pıtırmış. Pıtır, yeşillikler içinde, sabahları çiy taneleriyle yıkanan bir çayırda yaşarmış. Annesi her sabah ona tatlı bir havuç verir, 'Bunu arkadaşlarınla paylaşırsan tadı daha güzel olur yavrum,' dermiş.

Yumuşacık tüylü, pembe burunlu küçük bir tavşan varmış. Adı Pıtırmış. Pıtır, yeşillikler içinde, sabahları çiy taneleriyle yıkanan bir çayırda yaşarmış. Annesi her sabah ona tatlı bir havuç verir, 'Bunu arkadaşlarınla paylaşırsan tadı daha güzel olur yavrum,' dermiş. Pıtır, havucunu çok severmiş. Turuncu rengi, tatlı kokusu, çıtır çıtır sesi... Hepsi onun en sevdiği şeylermiş. Bir sabah yine annesi minik patilerine kocaman bir havuç koymuş. Pıtır, havucu koklamış, gözleri parlamış. 'Bugün bunu kimseyle paylaşmayacağım,' demiş içinden. 'Hepsi benim olacak.' Çimenlerin üstünde zıpzıp zıplayarak çayırın ortasına doğru gitmiş. Güneş yumuşacık ışığını her yere serpiştirmiş, papatyalar tatlı tatlı sallanıyormuş.

Yolda küçük bir kirpiyle karşılaşmış. Kirpinin adı Diken'miş. Diken, üzgün üzgün oturuyormuş çiçeklerin arasında. 'Merhaba Pıtır,' demiş kısık bir sesle. 'Sabahtan beri karnım gurulduyor. Bir lokmacık havucundan tadabilir miyim?' Pıtır, havucunu sımsıkı göğsüne bastırmış. 'Olmaz,' demiş. 'Bu sadece benim.' Sonra hızlıca oradan uzaklaşmış. Diken'in üzgün bakışları arkasından gelmiş ama Pıtır dönüp bakmamış. Biraz ilerlemiş. Bu kez küçük bir sincapla karşılaşmış. Sincabın adı Fındık'mış. Fındık, ağacın dibinde minicik patilerini ovuşturuyormuş. 'Pıtırcığım,' demiş tatlı bir sesle, 'sabah hiç kahvaltı edemedim. Havucundan bir ısırık verir misin?' Pıtır yine havucunu saklamış. 'Hayır, bu benim havucum,' demiş ve koşarak uzaklaşmış. Fındık'ın gözleri dolmuş ama Pıtır geriye bakmamış. Sonunda büyük bir çınar ağacının altına gelmiş. 'Şimdi rahatça yiyebilirim,' demiş. Havucu yere koymuş, koklamış, ısırmak için ağzını açmış. Ama nedense... Havuç eskisi kadar tatlı gelmemiş. Bir ısırık daha almış. Yine olmamış. Karnı doymuş ama içi bir tuhaf olmuş. Gözünün önüne Diken'in üzgün yüzü gelmiş. Sonra Fındık'ın dolu gözleri. Pıtır'ın küçük kalbi sıkışmış. 'Ben ne yaptım?' diye fısıldamış kendi kendine. 'Arkadaşlarım açken ben tek başıma yedim.' Gözlerinden minicik bir damla yaş süzülmüş, çimenlerin üstüne düşmüş.

Pıtır, kalan havucu patileriyle tutup geri dönmüş. İlk önce Fındık'ı bulmuş. 'Fındıkçığım,' demiş titrek bir sesle, 'çok özür dilerim. Gel, havucumu paylaşalım.' Fındık'ın gözleri sevinçle parlamış. Birlikte küçük bir parça yemişler. Sonra Diken'i aramışlar. Diken hâlâ çiçeklerin arasında oturuyormuş. Pıtır, havucun en güzel yerini ona uzatmış. 'Affet beni Diken,' demiş. 'Bencillik ettim.' Diken gülümsemiş, minik dişleriyle havucu ısırmış. Üçü çınarın altında yan yana oturmuşlar. Güneş tepelerinde tatlı tatlı ısıtmış. Pıtır, şimdi havucun ne kadar lezzetli olduğunu anlamış. Meğer annesi haklıymış: Paylaşılan havuç, dünyanın en tatlı havucuymuş.

O günden sonra Pıtır, her sabah annesinin verdiği havucu küçücük dişleriyle ısırıp önce arkadaşlarına götürürmüş. Paylaştıkça havucun tadının daha güzel olduğunu, paylaştıkça kalbinin daha sıcak ısındığını öğrenmiş. Çayırdaki bütün küçük dostlar, akşamları bir araya gelip yıldızların altında uyuyakalırlarmış; minicik karınları tok, minicik kalpleri sevgiyle dolu olarak.