Küçük Tavşan ve Yaprak

Bir varmış, bir yokmuş... Yumuşacık tüylü, minicik burunlu bir tavşan varmış. Adı Pıtırmış. Pıtır, sabahları uyandığında önce burnunu oynatır, sonra kulaklarını sallar, en son da patilerini gererek yatağından fırlarmış.

Bir varmış, bir yokmuş... Yumuşacık tüylü, minicik burunlu bir tavşan varmış. Adı Pıtırmış. Pıtır, sabahları uyandığında önce burnunu oynatır, sonra kulaklarını sallar, en son da patilerini gererek yatağından fırlarmış. Pıtır'ın evi, kocaman bir ağacın köklerinin arasındaymış. İçerisi mis gibi taze ot kokarmış. Annesi ona her sabah yumuşacık bir yatak hazırlar, üstüne de kuru yapraklardan bir örtü örermiş. Bir sabah Pıtır yine uyanmış. Burnunu oynatmış, mış mış. Kulaklarını sallamış, şıp şıp. Patilerini germiş, gıcır gıcır. Sonra kapıya koşmuş. 'Anne, ben dışarı çıkıyorum!' demiş. Annesi gülümsemiş. 'Tamam yavrum, ama uzağa gitme. Ve unutma, karşılaştığın herkese güzel bir 'günaydın' de.' Pıtır başını sallamış. 'Tamam anneciğim!' Dışarısı bir başkaymış o sabah. Hava tertemizmiş. Çimenlerin üstünde minicik çiy taneleri parlıyormuş. Pıtır çimenlere basınca patileri ıslanmış, kıkır kıkır gülmüş. 'Ooo, çimenler bugün çok serin!' demiş. Yürümüş, yürümüş. Zıplaya zıplaya bir taşın yanına gelmiş. Taşın üstünde küçücük bir salyangoz varmış. Salyangozun adı Yavaşmış. Çünkü çok yavaş yürürmüş. 'Günaydın Yavaş!' demiş Pıtır. Yavaş, boynuzcuklarını uzatmış. 'Günaydın Pıtır. Bugün hava ne güzel, değil mi?' 'Çok güzel!' demiş Pıtır. 'Ben biraz daha gezeceğim. Görüşürüz!' Pıtır zıplamaya devam etmiş. Bir çiçeğin yanından geçerken durmuş, koklamış. Çiçek mis gibi kokuyormuş. Burnu gıdıklanmış, 'hapşuu' diye hapşırmış. Sonra kendi kendine gülmüş.

Pıtır zıplaya zıplaya ilerlerken, birden minicik bir ses duymuş. Çok ince, çok kısık bir sesmiş bu. 'İmdat... imdat...' Pıtır durmuş. Kulaklarını dikmiş. Ses nereden geliyormuş acaba? 'İmdat... küçük bir dost yok mu?' Pıtır sesin geldiği yere doğru yürümüş. Bir yaprağın altına bakmış. Orada yeşilimsi, yumuşacık bir tırtıl varmış. Tırtılın adı Kıvrımmış. 'Merhaba,' demiş Pıtır. 'Sen mi sesleniyordun?' Kıvrım başını kaldırmış. Gözleri iri iri açılmış. 'Evet, bendim. Yağmur yağmaya başlayacak galiba, gökyüzü karardı. Ben ıslanırsam çok üşürüm. Ama saklanacak yerim yok.' Pıtır yukarı bakmış. Gerçekten de gökyüzünde koyu renkli bulutlar birikmiş. Hafiften bir rüzgar esmiş, ağaçların yaprakları hışırdamış. Pıtır düşünmüş. 'Hmm... Ben eve koşabilirim. Ama Kıvrım çok yavaş, o yetişemez.' O an aklına bir fikir gelmiş. Yerdeki kocaman bir yaprağı almış. Yaprak sarı-turuncu renkteymiş, üstünde damarlar varmış. 'Kıvrım,' demiş, 'sen bu yaprağın altına gel. Ben yaprağı senin üstünde tutarım. Yağmurdan ıslanmazsın.' Kıvrım şaşırmış. 'Ama sen ıslanırsın Pıtır!' Pıtır gülümsemiş. 'Benim tüylerim var, çabuk kururum. Ama sen çok küçüksün.' Tam o sırada, tıp... tıp... ilk yağmur damlaları düşmeye başlamış. Pıtır hemen yaprağı Kıvrım'ın üstüne tutmuş. Yağmur gittikçe artmış. Şıp şıp, şıp şıp... Yaprağın üstüne damlalar düşüyormuş ama Kıvrım kupkurumuş. Pıtır'ın sırtı ise ıslanmaya başlamış. Ama Pıtır hiç şikayet etmemiş. Derken, uzaktan bir ses gelmiş. 'Günaydın dostlar... yardım ister misiniz?' Bu sefer Yavaş salyangozmuş. O da yağmurdan kaçarken onları görmüş. 'Yavaş!' demiş Pıtır. 'Sen zaten sırtında evini taşıyorsun, sana yağmur zarar vermez. Ama ben Kıvrım'ı korumaya çalışıyorum.' Yavaş boynuzcuklarını sallamış. 'Ben de yardım edebilirim! Şu büyük mantarın altına geçelim. Orası hepimize yeter.' Pıtır şaşırmış. 'Aa, mantarı görmemiştim bile!' Üçü birlikte, yavaş yavaş, kocaman şemsiye gibi açılmış mantarın altına gitmişler. Pıtır yaprağı hâlâ Kıvrım'ın üstünde tutuyormuş, Yavaş da yanlarında ilerliyormuş. Mantarın altı sıcacıkmış. Yağmur mantarın şapkasına şıp şıp diye vururken, altındakiler mışıl mışıl oturuyormuş. 'Oh be,' demiş Kıvrım. 'İkiniz de çok iyi dostlarsınız. Eğer siz olmasaydınız, ben şimdi çok üşümüş olurdum.' Pıtır kızarmış. 'Ne demek Kıvrım. Bir dostun zor durumda olduğunu görüp de geçmek olur mu hiç?' Yavaş başını sallamış. 'Doğru söylüyor Pıtır. Biz küçük olabiliriz, ama bir araya gelince koca bir yürek oluyoruz.' Üçü birbirine sokulmuş. Dışarıda yağmur devam ediyormuş ama içeride, mantarın altında, sıcacık bir dostluk varmış.

Yağmur yavaş yavaş dinmiş. Bulutlar dağılmış, güneş yeniden gülümsemiş. Her yer pırıl pırıl parlıyormuş. Yaprakların üstündeki damlalar, minik elmaslara benzemiş. Pıtır mantarın altından çıkmış. Silkelenmiş, tüyleri havalanmış. 'Puf puf!' Kendi haline gülmüş. Kıvrım yaprağın altından çıkmış, kupkurumuş. 'Pıtır, sana çok teşekkür ederim. Sen benim en iyi dostumsun.' Pıtır eğilmiş, Kıvrım'a burnunu dokundurmuş. 'Ben de sana teşekkür ederim Kıvrım. Sen bana çok güzel bir şey öğrettin.' Kıvrım şaşırmış. 'Ne öğrettim ki ben sana?' Pıtır düşünceli düşünceli gülümsemiş. 'Sen bana, bir dostun küçücük olsa bile, kalbinin kocaman olabileceğini öğrettin. Ve bir yaprağın bile, paylaşınca, koskoca bir çatı olabileceğini.' Yavaş da onlara katılmış. 'Ve ben de bir şey öğrendim. Yavaş olsam bile, bir dostuma yardım etmek için tam zamanında yetişebilirim.' Üçü birlikte gülüşmüş. Sonra el ele, patiye patiye, boynuzcuğa boynuzcuğa, evin yolunu tutmuşlar. Pıtır eve döndüğünde annesi kapıda bekliyormuş. 'Aa yavrum, ıslanmışsın!' demiş. Pıtır gülümsemiş. 'Islandım anne, ama çok mutluyum. Bugün iki dostumla yağmuru birlikte geçirdik.' Annesi ona sarılmış, tüylerini kurulamış. Sıcacık bir havlu getirmiş. Pıtır sıcacık yatağına girmiş. 'Anne,' demiş uykulu uykulu, 'bir yaprak bile paylaşınca büyüyor, biliyor musun?' Annesi onun alnından öpmüş. 'Biliyorum yavrum. Kalbin de öyle. Paylaştıkça büyür.' Pıtır gözlerini kapatmış. Rüyasında Kıvrım'ı ve Yavaş'ı görmüş. Üçü kocaman bir yaprağın altında, birbirlerine sokulmuş, gülümsüyormuş. O günden sonra Pıtır, her sabah uyandığında sadece kendi burnunu değil, etrafındaki minik canların da nasıl olduğunu merak edermiş. Çünkü artık biliyormuş ki, bir dostun elini tutmak, en tatlı havucu yemekten bile daha güzelmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

O günden sonra Pıtır, her sabah uyandığında sadece kendi burnunu değil, etrafındaki minik canların da nasıl olduğunu merak edermiş. Çünkü artık biliyormuş ki, bir dostun elini tutmak, en tatlı havucu yemekten bile daha güzelmiş.